Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Handlowiec

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

lekarz, obywatel ziemski guberni kijowskiej powiatu machnowieckiego, służył w oddziale Krzyżanowskiego, rozstrzelany wraz z Władysławem Padlewskim w Kijowie 21 listopada 1863 r. w wieku lat 25.

uczestnictwo w potyczkach: Ukraina: Rotmistrzówka 12.05.1863, Bulaj 15.05.1863 r

mężcz. 24 lata w 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1865 r. przebywał w marińskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał

uczestniczył w napadzie na wojsko w mieście Radomiu 29 stycznia 1863 r. rozstrzelany w mieście Piotrkowie.

uczeń uniwersytetu kijowskiego, pojmany po potyczce pod Bułhajami, za wyrokiem sądu wojennego rozstrzelany w Kijowie dnia 21. listopada 1863 r.

syn Mateusza, ur. ok. 182 3 w Nowogródzkim, szlachcic pow. nowogródzkiego gub. mińskiej, administrator dóbr hr. Benedykta Tyszkiewicza, m.in. w Czerwonym Dworze na Kowieńszczyźnie. Oskarżony o „niedoniesienie władzom rosyjskim o buntownikach ukrywających się w lasach przez niego zarządzanych oraz o wstąpieniu do oddziałów niektórych dzierżawców", 1 aresztowany 12 lipca 1863 w Wilnie. Na podstawie śledztwa przeprowadzonego w okręgu wileńskim 1 rozporządzenia wydanego w imieniu Murawiowa 24 maja 1864, został uznany za osobę nieprawomyślną pod względem politycznym 1 wysłany w trybie administracyjnym do gub. ołonieckiej na stałe zamieszkanie pod ścisłym dozorem policji, majątek skonfiskowano. W latach I 864-1 866 mieszkał w Powieńcu, rodzina pozostała w gub. kowieńskiej. Z zesłania wyjechał zapewne w 1867 do Królestwa, gdzie prawdopodobnie osiadł w majątku Wajówka (?) k. Tłuszcza, 1 tam zmarł.

szlachcic obwód Mińsk

syn podleśnego z Kamiennej, gminy Anionów w powiecie Marjampolskim, służył w oddziale Jastrzębskiego, poległ w bitwie pod Czystą-Budą w powiecie Marjampolskim w dniu 4go Lutego 1863 roku, pochowany na cmentarzu we wsi Giwałtowo.

obywatel pruski

mężcz. pruski poddany, zesłany na osadzenie, przebywał w iszymskim okręgu

Dr, uczestnictwo w potyczkach: mazowieckie: Krzywosądz 19.02.1863, Nowa Wieś 21.02.1863, krakowskie: Igołomia 4.05.1863

(1842-1885), lekarz, powstaniec

Ur. 12 kwietnia 1812 w Tykocinie, zm. 20 lipca 1888 w Saumur we Francji - – polski powstaniec z 1830 i 1863 roku, uczestnik polskiej emigracji we Francji.

pseudonim "Wawer" W uroczysku Konkas pod Berżnikami była potyczka, do której doszło 25 czerwca 1863 r. Liczący około 600 ludzi oddział słynnego "Wawra" - - usiłował wymknąć się z obławy zorganizowanej przez rosyjskiego naczelnika wojskowego guberni suwalskiej, księcia Emila de Sayn Wittgensteina. Wittgenstein zgromadził ogromne, liczące kilka tysięcy żołnierzy siły, którymi otoczył Puszczę Augustowską, będącą głównym rejonem działania "Wawra", zamykając powstańcom drogę ucieczki. W starciu pod Berżnikami poniosła porażkę przednia straż "Wawra", złożona z oddziałów Hłaski, Czempińskiego i Kołyszki. Powstańcy cofnęli się w głąb puszczy. 28 czerwca "Wawer" pobił duże siły Rosjan pod Gruszkami, następnego dnia jednak jego oddział został otoczony i rozbity w swoim obozie w uroczysku Kozi Rynek.

pseud. Wawer. W połączeniu z Czempińskim podbił 28.6. Rosjan pod Gruszkami w pow. sejneńskim i 6.7 pod wsią Sieburczynem. Tu zginął dzielny Czempiński. Wawer następnie w połączeniu z Jasińskim stoczył zawzięty bój z Moskwą w płockim 14, 15 i 16 lipca.

(pseud. Wawer) (1812-1888). uczestnik powst. listopadowego, potem na emigracji. W r. 1863 płk, naczelnik wojsk, woj. augustowskiego i obwodu białostockiego, dca oddziałów w woj. augustowskim, grodzieńskim i płockim. Po powstaniu emigrował

(Wawer), uczestnictwo w potyczkach: (płockie: Radzanów 21.03.1863, augustowskie: Nowogród 26.03.1863, 31.03.1863, grodzieńskie: Wielkie Jaszwile 2.04.1863, augustowskie: (Lokajcie 9.04.1863), Jastrzębna 19.04.1863, Czarny Bród 23.04.1863, Kadysz 21.05.1863, (Stragiszki 21.06.1863), (Berźniki 25.06.1863), Gruszki 28.06.1863, Krasne 29.06.1863, (płockie: Drążdżewo 29.06.1863), (augustowskie: Mikaszówka 2.07.1863), augustowskie: Radziłów 5.07.1863, Szeburczyn 6.07.1863, (Brzeźnice 7.07.1863), płockie: Wąsewo 13.07.1863, Rząśnik 14.07.1863, Porządzie 15.07.1863, (Szygi 16.07.1863), (grodzieńskie: Jeziory 25.07.1863), augustowskie: (Straczuny 7.08.1863), (Stankuny 24.08.1863), Strzelcowizna 3.09.1863

ps. Wawer, 1812-1888, urodził się w Tykocinie, w rodzinie ziemiańskiej. Rodzicami jego byli Józef i Józefa z Hussarzewskich. Po ukończeniu szkoły w Łomży studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po wybuchu powstania listopadowego zaciągnął się do wojska. W marcu 1831r. odznaczył się w bitwie pod Wawrem (stąd przybrany w 1863r. pseudonim) i odznaczony został Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. Następnie przebywał na emigracji we Francji, gdzie działał w Towarzystwie Demokratycznym Polskim. Służył w Legii Cudzoziemskiej i francuskiej armii afrykańskiej w Algierii. W 1856r. podpisał oświadczenie odrzucające amnestię carską. Przed powstaniem powrócił do kraju i zamieszkał u brata, właściciela majątku w powiecie rosieńskim. Podczas powstania walczył początkowo w województwie płockim pod komendą W. Cichorskiego i Z. Padlewskiego. W marcu otrzymał od Rządu Narodowego polecenia utworzenia własnego oddziału i ożywienia powstania w Łomżyńskiem. Zebrał swą partię pod Komorowem i operował na granicy województw płockiego i augustowskiego, a następnie przeszedł z pozyskanymi ludźmi na tereny tego ostatniego. Ścigany przez przeważające siły rosyjskie odpierał ataki m.in. na folwarku Białaszewo (31.03.1863r.) i pod Jaświłami (2.04.1863r.), a następnie schronił się w lasach sztabińskich na uroczysku Kozi Rynek, gdzie założył swój obóz. Tu dołączył do niego ze swym oddziałem naczelnik wojskowy województwa augustowskiego, płk A. Andruszkiewicz. Sam Wawer 16.04.1863r. został mianowany pułkownikiem. W Puszczy Augustowskiej prowadził walki z Rosjanami m.in. pod Balinką, Czarnym Brodem. Wraz z oddziałami W. Brandta i W. Hłaski pokonał pod Kadyszem (21.04.1863r.) przeważające siły Rosjan. Po tym sukcesie w skład partii Wawra weszły oddziały Brandta, , W. Hłaski i F. Kołyszki, co dało mu ok. 600 partyzantów. Rosjanie wysłali przeciw niemu znaczne siły z Augustowskiego i Grodzieńszczyzny. Ramotowski 28.06.1863r. pobił silne formacje nieprzyjaciela pod Gruszkami, lecz otoczony sam został pobity 29.06.1863r. na Kozim Rynku, gdzie stracił 1/3 swych sił. Po klęsce udał się w Łomżyńskie, potykając się z Rosjanami w Radziłowie (5.07.1863r.) i pod Sieburczynem (7.07.1863r.). Zebrał silną liczebnie partię (lecz słabo uzbrojoną i niedoświadczoną), z którą walczył w województwie płockim. Pod Rząśnikiem (14.08.1863r.) został rozbity. Po tej klęsce wyznaczył miejsce koncentracji znów w powiecie augustowskim. W końcu lipca przyszły tu z Litwy oddziały A. Lenkiewicza i Michała Laudańskiego. 3.09.1863r. został rozbity przez Rosjan pod Strzelcowizną, rozpuścił swój oddział i udał się na emigrację (bez zezwolenia RN, za co oddano go pod sąd wojenny). Ramotowski tłumaczył się złym stanem zdrowia. Wśród współczesnych i żołnierzy Ramotowski uchodził za jednego z najwybitniejszych dowódców powstania. Był też niewątpliwie najznakomitszym i najdłużej działającym w województwie augustowskim dowódcą 1863r. Po powstaniu wyjechał do Francji, był członkiem Instytucji Czci i Chleba zbierającej fundusze na zapomogi i emerytury. Podczas wojny francusko-pruskiej w latach 1870-1871 dowodził 2. legią ruchomą jako podpułkownik. Zmarł 20.07.1888r. w Saumur.

Syn Marcina pochodził z wsi Mieczki Czarne. Zesłany(?), jego majątek uległ konfiskacie.

umarł 1863.10.11, lat 23, Żołnierz Wojsk Polskich z Galicji Austriackiej, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

więziony w twierdzy dynaburskiej, proboszcz

ur. r. 1844 w Nowym Sączu, agronom i handlowiec, służył jako kawalerzysta w oddz. Kurowskiego, Jeziorańskiego. Śląskiego i Waligórskiego. Walczył pod Miechowem, Kobylanką i Borowem. Po powst. urzędnik kolei państwowej.

szlachcic obwód Mińsk

szlachcianka z Guberni Koweńskiej, kontaktu i z powstańcami, zwolniona 25.03.1864

Ur. 1842 Stanisławów, zm. przed 1919, żona: Helena, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VIII-140

Ur. 1846, miejscowość w 1923: Skórkowice, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-498

Rodem z Włocławka, zaciągnąwszy się do szeregów powstańczych w 1863 roku, liczne rany w piersi i głowę, otrzymał; nie dobrze wyleczony dostał się za granicę, i później do Paryża, gdzie znalazłszy przytułek w domu świętego Stanisława utrzymywanym przez polskie Siostry Miłosierdzia w Juvisy, tam się na resztę dni przeniósł, i w listopadzie 1807 r. z zapalenia mózgu umarł, licząc wieku lal 23.

rodem z Włocławka, wszedł do oddziałów powstańczych w r. 1863. i w bitwie ciężko ranny w piersi i głowę, niewyleczony wyjechał za granicę. W Paryżu znalazł przytułek w domu iw. Stanisława Sióstr Miłosierdzia (polskim) w Juvisy, gdzie z zapalenia mózgu życie zakończył. W Listopadzie 1863. r. mając lat wieku 23. (Rocznik Tow. H. lit.)

szlachcic Wilno województwo

s. Franciszka z maj. Rekście – zesłany na katorgę

Z guberni wileńskiej, uczeń instytutu w Hory-Horkach, brał udział w bitwie pod Hory-Horkami 6.5.1863, informacja o zauważeniu go w szeregach powstańczych pochodzi od listy dyr. Trautfettera

rodem z Warszawy, gdzie odebrał pierwiastkowe wychowanie, następnie udał się do Parj ża i tam uczęszczał na wydział prawa. Na wieść o powstaniu pospieszył do kraju, oddając swoje usługi pod dowództwo jenerała Jeziorańskiego , w bitwie 6go Maja 1863 r. pod Kobylanką ugodzony dwiema kulami i przeniesiony do pobliskiej wsi, lecz zostawiony bez opatrzenia ran, zmarł we dwa dni. Czas Nr. 117 podaje, że zginął na miejscu potyczki.

Ze Lwowa, lat 35 były redaktor Dziennika Narodowego. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem przestępstwa prasowego (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Uwolniony i uznany za niewinnego, za przekroczeniem przepisów meldunkowych skazany na karę pieniężną w wysokości 60 zł.