Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 11.03.1841 Warszawa, zm.31.08.1896. Warszawa [2] Warszawianin z angielskiej spolszczonej rodziny, doktor filozofii uniwersytetu w Jenie 1862, ekonomista i społecznik.[5 ]Dr filozofii i literat.[2] Warszawianin z angielskiej spolszczonej rodziny, doktor filozofii uniwersytetu w Jenie 1862, ekonomista i społecznik. W r. 1863 był sekretarzem Wydziału Spraw Wewnętrznych Rządu Narodowego, potem został sekretarzem Ajencji Dyplomatycznej w Paryżu oraz sekretarzem Komisji Długu Narodowego ad 10.8.1863.[1][5] Od połowy kwietnia 1864 przebywał w Dreźnie, od r. 1872 w Warszawie, ogłaszając szereg drukowanych rozpraw i artykułów ekonomicznych).[5] Prezes Warszawskiego Towarzystwa Jedwabniczego. [2] Pochowany Warszawa, Stare Powązki w kwaterze 28, rząd 2, miejsce 28, wraz żoną Adelajdą i zięciem Ryszardem.[2] Żona: Adelajda le Brun (ślub przed 1872[4]), zm. 18.02.1926 Warszawa[2] [3] Dzieci: Bliźnięta * Wanda Maria, ur. 1872 Warszawa + Ryszard Józef Gajdamowicz [3] zm. 03.01.1929 Warszawa (syn Marcina i Anastazji Świderskiej) [2][3][4] * Bolesław Aleksander, ur. 1872 Warszawa [4]

Ur. 1827 Jarmolińce, zm. 15.10.1891 Kraków. Lekarz, pedagog i działacz społeczny. Przebywał na emigracji - 1858 był jednym z założycieli Towarzystwa Paryskiego Lekarzy Polskich. 1859 - współzałożyciel Stowarzyszenia Lekarzy Podolskich w Kamieńcu Podolskim. Uczestnik powstania styczniowego 1863 na Podolu. Członek obozu politycznego "białych". Od 1868 działał w Krakowie, gdzie założył Muzeum Techniczno-Przemysłowe i do 1891 był jego kierownikiem. 1869 inicjator I Zjazdu Lekarzy i Przyrodników Polskich w Krakowie. 1870 zorganizował wyższe kursy dla kobiet, które istniały jako instytucja miejska do 1924 (nazwane imieniem Baranieckiego). Od 1872 członek AU.

Ur. ok. 1846, zm. 26.8.1892 Parno. Syn - aptekarza ze Lwowa i Leska i Emilii Facony. W Powstaniu jako 17-latek walczył w oddziałach Zapałowicza, Wysockiego i konno u Jeziorańskiego. Był wówczas na I roku Techniki. W intencji jego szczęśliwego powrotu z Powstania ojciec ufundował w Lesku kaplicę z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Po powstaniu ukończył edukację i pracował jako inżynier kolejowy w dyrekcji ruchu we Lwowie. Zmarł w wieku 46 lat na apopleksję. Pochowany (Rudno) Zimna Woda k. Lwowa. Żona: Izabela Starzecka (c. Bazylego i Tekli Bilskiej). Miał syna: Władysława Mariana Józef (1874) i dwójkę córek: Zofię Scholastykę Izabelę (1882) i Józefę Helenę Paulinę (1885) - urodzeni we Lwowie. W zapiskach bratanka: "[i]Wyprawili go Dziadkowie, sprawiwszy mu mundur gwardii koloru migdałowego z kamaszami i płaszczem, zaszywając w kołnierzu 20 talarów. Babka Emilia płakała i rozpaczała, ale Dziadek Robert ją uspokajał i tłumaczył, że i on był powstańcem w roku 1831 i chociaż ranny w nogę pod Ostrołęką, wrócił cały i po wyjęciu kuli szybko wyzdrowiał. Józef walczył w oddziale Zapałowicza, porucznikiem był Leszczyński o jednej nodze [jednej ręce - przyp. GP]. W pewnej potyczce gwardia szła na bagnety i gdy trzech żołnierzy rosyjskich natarło na Józefa, zginąłby zakłuty bagnetami, gdyby w ostatniej chwili nie nadjechał Leszczyński zabijając dwóch i trzeciemu Józef sam dał radę. Oddział Zapałowicza składał się z 96 gwardzistów, 200 strzelców, 50 kosynierów i tyleż ułanów. , gdzie dowodził Wysocki [jeden z trzech oddziałów - przyp. GP], oddziały powstańce zostały rozbite i zmuszone przejść przez granicę do Austrii, gdzie zostały rozbrojone. Józefa z towarzyszami zawieziono do więzienia do Lwowa. Po pewnym czasie udało się Dziadkowi wykupić go i przywieźć do domu. Wrócił wymizerowany w dziurawym mundurze i butach, ogromnie zawszony. Wszyscy płakali na jego widok, wykąpany, wyczesany, w czystej bieliźnie upadającego z nóg położono do łóżka. Opowiadał jak po lasach kryli się nie śpiąc i nie jedząc, wodą brudną pili z kałuż, ale mimo tego duch panował dobry i mniejsze oddziały rosyjskie znosili. W lasach odwiedzało ich obywatelstwo, dowożąc żywność i wodę.[/i]