Powstanie Styczniowe - uczestnicy

z Rodowic na Bukowinie, z oddziału Wiśniewskiego, zaginął, poszukiwany ogłoszeniem w Gazecie Narodowej

1863.06.02 osadzony w kieleckim więzieniu jako więzień polityczny.

mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w tomskiej guberni w 1867 r. zmarł (gorjaczka).

lat 39, dymisjonowany kapral z armii papieskiej, skazany przez c.k. sąd karny na miesiąc więzienia za udział w powstaniu, rozprawa toczyła się w j. niemieckim, gdyż obwiniony nie znał j. polskiego, 27.11.1863

szlachcic Witebsk

z Chmielów ki, 27 l. rządca dóbr, za udział w uzbrajaniu i wyprawianiu korpusu Miniewskiego skazany za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej według par.66 uwolniony z braku dowodów przez Sąd wojenny we Lwowie, w miesiącu czerwcu 1864.

1794-1878, syn Jakuba i Krystyny z Karwowskich. Urodził się we dworze w Strabli, gdzie jego ojciec był ekonomem u Michała Starzeńskiego. Uczył się u księży misjonarzy w Tykocinie, a następnie u pijarów w Łomży, krótko w szkółce bielskiej. Następnie podjął naukę w Gimnazjum Białostockim i w szkole artylerii i inżynierii w Warszawie. Brał udział w budowie twierdzy w Modlinie. Wziął udział w powstaniu listopadowym, jako jeden z dowódców oddziału powstańczego w stopniu porucznika. Wzięty do niewoli. W 1832r. został pozbawiony szlachectwa i majątku oraz zesłany na Syberię. Niedługo potem został ułaskawiony i powrócił do rodzinnego majątku – Glinnika. W 1861r. w związku z dekretem carskim został powołany na stanowisko mirowego pośrednika (sędzia pokoju) 3. okręgu powiatu bielskiego. Podczas powstania był oskarżony o udział we władzach powstańczych powiatu bielskiego i czynny udział w rewolucji, za co był więziony w Grodnie i Bielsku. Do 1868r. pozostawał pod nadzorem policyjnym. Zmarł w Krakowie w 1878r.

Ze Starego Miasta (Stary Sambor), 19 lat, syn szewca. W I poł. 1864 sądzony przez Sąd Wojenny w Samborze za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, zapewne w związku z działaniami powstańczymi. Skazany na 3 tygodnie więzienia zaostrzonego 1razowym postem w każdym tygodniu.

dowódca kompanii u Zapałowicza w maju 1863

Adam Biliński-Słotyło (błędnie Bieliński) w maju 1863 dowódca kompanii pieszej u Zapałowicza składającej się z akademików. Walczyli pod Tuczapami.

ur. w r. 1844 w Czernielowie Ruskim, w chwili wybuchu powstania uczęszczał do VIII klasy gimnazyum tarnopolskiego. Wystąpił z zakładu w kwietniu i brał udział w organizacyi, w której był używany przeważnie jako kuryer do przewożenia depesz do Lwowa i do rozmaitych miejscowości na Podolu. W czasie formowania się w Tarnopolskiem jazdy Wołyńskiej Edmunda Różyckiego wstąpił do jej oddziałów i przeznaczony do riorodyszcza odbywał tamże ćwiczenia przez czas dłuższy. Po wprowadzeniu stanu oblężenia przeszedł do formującego się oddziału hr. Gołuchowskiego i przebywał przez kilka tygodni w Iławczu. Po powstaniu wstąpił do notaryatu i sprawuje urząd notaryusza w Tarnopolu.

Grzegorz Biliński rodem z Potoka dużego. Walczył pod Iwaniskami, wzięty do niewoli w październiku 1863 r. Zasądzono go na 3 lata do rot aresztanckich w Permie, następnie po amnestji na posielenie w Rybnie pow. Aczyńskiego, skąd uwolniono go w r. 1868. Wrócił etapami z kilkunastu Sybiraków w r. 1869 do kraju. Obecnie rolnik w Kołodziejówce na dwu morgach pola.

Z Grodziska Górnego. Kmieć, 39 lat. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnopolu na 8 dni więzienia za przestępstwa przeciw publicznym zarządzeniom (zapewne za udział w powstaniu).

z powiatu limanowskiego, poległ

H. Sas. Syn Ludwika, dziedzica Młynnego Kazimierza i Sabiny Pieniążek. Poległ w 1863.

Ur. 11.05.1850r., Baligród. Urzędnik drogowy Wydziału Krajowego, żonaty, 2 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. Przed powstaniem był uczniem, natomiast w czasie powstania służył pod Borkowskim. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 podpisał 04.07.1901r.

ur. r. 1850. w Baligrodzie. Jako uczeń liczący zaledwie lat 12 życia, wstąpił do oddz. Borowskiego. Schwytany przez Moskali, został odstawiony do gran. austryack.

właściciel dóbr Szarpańce, ur. 4.11.1845 Huta Obodyńska, zam. Szarpańce (poczta Łuczyce powiat Sokal), właściciel dóbr ziemskich, żonaty (trzech synów), wyznanie grekokatolickie, przed powstaniem przy rodzicach i w szkołach, w powstaniu szeregowiec w oddziałach Zapałowicza i Lelewela, Oddział Zapałowicza: potyczki pod Tyszowcami i Tuczapami, oddział Lelewela: pod Panasówką, ranny pod Tuczapami – 10 pchnięć bagnetem i 3 cięcia pałaszem w głowę, nie ma dokumentów, powołuje się na Tomisława Rozwadowskiego i Ludwika Dziedzickiego – inspektora szkolnego we Lwowie, wpisowe 1, składka roczna 3, deklaracja na członka czynnego podpisana 30.12.[1895]

ur. r. 1845 w Hucie Obodyńskiej, stud. służył w oddz. Zapałowicza i Lelewela. Walczył w bitw. pod Tyszowcami, Tuczępami i Panasówką. Ranny pod Tuczępami, otrzymał dziesięć pchnięć bagnetem i trzy cięcia, pałaszem w głowę. Po powst właść. dóbr.

baron dziedzic Glesna. Oskarżony w wielkim procesie politycznym, rozpoczętym 7.7.1864 przed Trybunałem w Berlinie dla 149 powstańców.

W Usolu między 1866-68 - właściciel dóbr z Wołynia, znakomitej popularności i zacności. Należał do Zarządu Towarzystwem Usolskiem. Żona jego, Solańska z domu, była pociągniętą pod śledztwo i sąd, będąc już w Usolu, za sprawy krajowe. Aresztowana była w domu, tak że w jej sieniach stal żołnierz i wszędzie jej towarzyszył. Ukaz Wierzbołowski przewrócił jej sprawę. Mieszkali potem w Irkucku, w Tobolsku. Stąd przewieziony do guberni Astrachańskiej, potem do Chersońskiej, obecnie w Odessie.

uczestnictwo w potyczkach: Ukraina: Bułaj 15.05.1863 dostał się do niewoli

(niektóre źródła wymieniają imię Stanisław) (1840 - - 1891) - oficer austriacki. W 1863 służył jako dowódca kompanii w partii Żalplachty, następnie Borelowskiego. Po powstaniu był więziony we Lwowie. Po zwolnieniu osiadł na Węgrzech, gdzie pracował jako inżynier kolejowy. Zmarł w Koloszwarze w kwietniu

Komisarz miejski w Podgórzu, ur. Młynne pow. Limanowa 09.04.1839r., zamieszkały w Podgórzu, wdowiec, syn Adam lat 22 przemysłowiec, córka Zofia lat 18 panna, córka Maria lat 10 uczennica, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był w praktyce gospodarczej, natomiast w powstaniu walczył jako szeregowiec strzelców. Służył w oddziale Langiewicza, brał udział w bitwie pod Chrobrzem i Grochowiskami. Deklarację podpisał 03.12.1890r.

ur. w Młynnem r. 1839. Przed powstaniem, prakt. gospodar. służył w powst. jako szereg, strzelców pod Kurowskim i Langiewiczem. Walczył pod Miechowem, Chrobrzem i Grochowiskami.

ur 1844 Czernielów Ruski, powstaniec styczniowy, dr. [1]W chwili wybuchu powstania uczęszczał do kl. VIII gimnazjum tarnopolskiego. Wystąpił z zakładu w kwietniu i brał udział w organizaji, w której był używany przeważnie jako kuryer do przewożenia depesz do Lwowa i rozmaitych miejscowości na Podolu. Wstąpił do formującego się oddziału jazdy wołyńskiej Edmunda Rożyckiego a przeznaczony do oddziałów w Horodyszczu odbywał ćwiczenia przez czas dłuższy. Po wprowadzeniu stanu oblężenia przeszedł do formującego się oddziału hr. Gołuchowskiego. Po powstaniu wstąpił do notariatu i pełnił urząd notariusza w Tarnopolu . [1]

Biliński (Bieliński?) Tytus, w Jadryniu od 13 marca 1866

szlachcic Podole

( - ) - Powstaniec Styczniowy,"włościanin litewski, nie umiejący nawet po polsku. Po wybuchu powstania chodził Bilis od wsi do wsi, przemawiał do ludu litewskiego, w imię wiary katolickiej i łącznych dziejów z Polską. W krótkim czasie zebrał 70 zbrojnych wieśniaków, uformował z nich oddział piechoty, Łączył się z innymi oddziałami, lub na własną działał rękę. Miał ogromną powagę wśród ludu, godził powaśnionych, sądził różne sprawy, w obozie przestrzegał moralności, karność utrzymywał wzorową. Z moskalami buł się Bilis pod Wormianami i gdzieindziej, wszędzie czyniąc zręczne zasadzki. W lesie białożoryskim natarł na dragonów i kozaków i dziewięciu położył trupem. W sierpniu pod Manżdami zabił w zasadzce 20 żołnierzy carskich, nie utraciwszy ani jednego powstańca. We wrześniu oddział jego liczył 150 ludzi piechoty i 20 kawaleryi. Gdy jesień nastała, moskale ze wszystkich stron otaczali Bilisa, chcąc na nim srogo się zemścić. Dnia 27-go listopada 1863 roku napadli na jego wieś rodzinną Białożoryszki - wieśspalili, zabrawszy całe mienie braci Bilisa, a wszystkich jego krewnych wysłali na Sybir. Mimo tego Bilis nie ustępował, w Szawalanach zabrał moskalom magazyny z żywnością, mundurami i bronią - Radziwiłowi zabrał pocztę rządową. Gdy wreszcie lud już zaczynał upadać na duchu i zemsta moskiewska coraz srożej Litwę przygniatała, rozszedł się oddział Bilisa, a on za innymi emigrantami do Paryża wyjechał"

Z Lublina. Walczyła w partii Zygmunta Chmieleńskiego Miała 17 lat. Służąca, miała matkę na utrzymaniu. Wcześniej walczyła w innych oddziałach. Została ranny 22.9 w bitwie pod Cierniem i dostała się do niewoli. Potem zesłana na Syberię.

Ur. 1839 Majszowa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VI-8

udział w potyczkach: zob. Belardi

udział w potyczkach: lubelskie: Łążek 22.10.1863 r

porucznik ranny w potyczce 1863.10.22