Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 42982

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >

Franciszek Wierzbicki

gmina/wieś Szczepanko wo Boguszyce, przestępstwo: był pomocnikiem Naczelnika II Okręgu, data zarządzenia: 29.12.1864

Hieronim Wierzbicki

W lutym 1863 w obozie w Ojcowie. Posiadał ubranie.

Hieronim Wierzbicki

Lat 55, oficer artylerii pruskiej, 7 lutego zanotowany na liście w obozie w Ojcowie

Hieronim Wierzbicki

były oficer pruski, w powstaniu dowodząc pod pseudonimem "Boruta", dostawszy się w niewolę moskiewską, wyrokiem sądu wojennego rozstrzelany w Łęczycy dnia 3. czerwca 1864 r.

Hieronim Tomasz Wierzbicki

Herbu Korwin, odstawny pruski porucznik, był głównym naczelnikiem powstańców w Łęczyckim powiecie 22 maja 1863 r. rozstrzelany w Łęczycy.

Hieronim Tomasz Wierzbicki

Pruski oficer.w powstaniu dowodził oddziałem pod pseudonimem Boruta w łęczyckim .Wzięty do niewoli i stracony 3 czerwca 1864 w Łęczycy

syn Mikołaja, Handlowiec

mieszczanin kowieńskiej prowincji

Jan Mieczysław Wierzbicki

Nauczyciel. Urodzony w 1845 roku w Leszczatowie. Walczył pod dowództwem Lelewela, Jeziorańskiego, Zapałowicza, Wysockiego i Kossowskiego. Brał udział w bitwach pod: Krasnobrodem, Kobylanką, Tyszowcami, Radziwiłłowem i Starym Zamościem. Ranny. Więziony przez 3 miesiące we Lwowie.

Jan Mieczysław Wierzbicki

Ur. 1835, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-108

Józef Wierzbicki

Słuchacz szkoły w Gandawie - w lutym 1863 ochotnik do Powstania, wraz z Grzegorzewskim na kwaterze w Krakowie. W obozie w Goszczy mianowany podporucznikiem w II kompanii Żuawów Rochebruna, pod kapitanem Komorowskim.

Klemens Wierzbicki

Podobno wychodźca z 1863r. Oskarżony w Londynie o rozpowszechnianie ulotek zachęcających do carobójstwa. Nihilista rosyjski miał je pisać i rozpowszechniać a Wierzbicki drukować na swojej małej drukarence.

Kondrat Wierzbicki

szlachcic Wilno województwo

Longin Wierzbicki

mechanik. Urodzony w 1848 roku w Międzyrzecu. Walczył pod dowództwem Edmunda Różyckiego, biorąc udział w bitwach pod: Miropolem i Salichą, gdzie został ranny.

Michał Wierzbicki

Syn ś. p. Wawrzyńca i Julii z Janowskich, brał udział w potyczkach pod Dobrosołowem i Mieczownicą, następnie udał się do oddziału Younga i tu w bitwie pod Rrdowem ugodzony kulą w lewą rękę, znalazł schronienie w domu pp. Żychlińskich w Kęcerzynie pod Sompolnem, gdzie mu rękę amputowano. Po powrocie do Gniezna, skazany na pół roku więzienia, po odsiedzeniu kary poświęcił się stanowi kupieckiemu. Później przeniósł się do Ameryki, gdzie zdała od rodziny i ojczystej ziemi na obczyźnie przed kilku laty życia dokonał.

Mikołaj Wierzbicki

Przed powstaniem działał razem z Mikołajem Rokitnickim w Rumunii, gdzie próbowali wywołać lokalne powstanie i mieli rozebrać pomnik bitwy pod Warną. W Powstaniu dowódca własnego oddziału, zwany pułkownikiem. Po powstaniu na emigracji w USA.

Mikołaj Wierzbicki

zajęcie – zarobnik, ojciec czworga dzieci, urodzony w Medusza pow. Stanisławów, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż w czasie powstania był szeregowcem w kompani I Kosynierów pod kapitanem Skwierszyńskim. W oddziale Chorodyńskiego brał udział w bitwie pod Radziwiłowem gdzie dostał się do niewoli. Zesłany na Syberię, w 1873 wrócił do Warszawy. W trakcie powstania był ranny w obie nogi od kul karabinowych. Powołał się na wielmożnego pana Sylwestra Manastyrskiego.

Mikołaj Wierzbicki

Ur. 12.01.1841r. Rolnik, żonaty, 3 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. Przed powstaniem był rolnikiem, natomiast w czasie powstania szeregowcem kosynierem w oddziale Horodyńskiego w wyprawie wołyńskiej pod Radziwiłłów. Został wzięty do niewoli moskiewskiej, przebywał na Sybirze w gub. krasnojarskiej przez 10 lat. Amnestionowany powrócił do kraju w 1873r. Był ranny w nogi i w skutek tego ciągle chory, nie mógł chodzić i pracować. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 podpisał 10.02.1901r.

Mikołaj Wierzbicki

ur 1841 Meducha par. Konkolniki [obecnie na Ukrainie] [1] Syn Kajetana Wierzbickiego [2] (zm. 1846 Konkolniki [4]) i Katarzyny Leszczyńskiej [2] Rodzice ślub zawarli 1835 r w Konkolnikach. [3] Ojca wcześnie stracił, gdy miał ok. 5 lat. Zarobnik [1], szlachcic lat 22, poddany austriacki [5] Służył jako szereg, w oddziału Franciszka Ksawerego Horodyńskiego, ranny w obie nogi kulami karabinowymi w bitwie pod Radziwiłłowem 2 VII 1863. [1] [5] [6] Wzięty do niewoli. [1] [5] , osadzony w Łucku [7] Pozbawiony praw stanu, osiedlony pod nadzorem w okr. ańskim w gub. jenisejskiej, od 1867 w gub. irkuckiej. [5] W 1873 powrócił [1] [5] do Galicji, mieszkał w Hnilczu w pow. podhajeckim; miał żonę oraz 4 dzieci. [5]

uczestnictwo w potyczkach: krakowskie: Podlesie 4.05.1863

Paweł Wierzbicki

Ur. 1845 Leszczatów, miejscowość w 1923: Żółkiew, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XII-63

Piotr Wierzbicki

s. Jana lat 18 z ok. Kudły zesłany do gub. tomskiej, gdzie mieszkał jeszcze w 1881 r

Stanisław Adolf Wierzbicki

Ur. 1839 Dworszowice Kościelne, zm. 1880. Syn ekonomisty Hipolita Wierzbickiego i Barbary Ponikłowicz Jego rodzina należała do uboższej szlachty. Uczestnik Powstania. Dostał się do niewoli i został przymusowo wcielony do wojska jako kanonier. Po ukończeniu służby przeniósł się do Warszawy. Pochowany Warszawa-Powązki

Tomasz Wierzbicki

Tomasz Wincenty Maria Wierzbicki, h. Nieczuja. Ur. 5.4.1827 Suchodoły, zm. 2.6.1896 Paryż. Syn Antoniego i Teresy baronówny Błażowskiej. Po ojcu gospodarował w majątku Suchodoły, który został mu skonfiskowany. Dziedzic wsi Turka pod Lublinem. W 1848 walczył w Powstaniu Węgierskim jako adiutant . Uzyskał awans do stopnia majora. Następnie przebywał w Turcji. Walczył w Wojnie Krymskiej, gdzie uzyskał order za waleczność. Następnie bił się o wolność Mołdawii i został wzięty do więzienia w Rumunii. Przeszedł ponownie do Turcji a następnie dołączył do legionów Garibaldiego. W Powstaniu Styczniowym przejął dowodzenie nad oddziałem sformowanym przez Karola Hermana Wagnera, składającym się z 350 osób. "[i]Jako dowódca Wierzbicki starał się stosować taktykę wojny podjazdowej, która nakazywała niwelować przewagę liczebną wroga przez zaskoczenie. Dał tego dowody już w pierwszym swym starciu z wojskiem carskim 18 lipca 1863 r. , gdzie urządził udaną leśną zasadzkę na wracającą z Lublina kolumnę wojsk carskich zmuszając nieprzyjaciela do odwrotu[i]"[5] Wszedł w skład ugrupowania . Zła organizacja współdziałania pododdziałów doprowadziła do osamotnionej . Został tu ciężko ranny kartaczem w nogę i zdał dowództwo Wagnerowi. Po leczeniu i nabraniu sił powrócił i pełnił rolę tymczasowego naczelnika wojskowego województwa lubelskiego. Ponownie dowodził staczając w listopadzie . Zimę 1864 r. spędził w Rzeszowskiem, w kwietniu emigrował do Francji (lub USA). W 1870 brał udział w obronie Paryża. Planował tu powołanie specjalnego legionu polskiego,który mógłby dalej działać na rzecz odzyskania Ojczyzny. Wydał broszurki "Słowa prawdy dla Polaków", "Gadanina Polaków" oraz "Teraźniejszość i przyszłość Słowian". W 1883 założył w Paryżu słowiańską ajencję handlową, mającą omijać niemieckie i żydowskie monopole i pomagać prowadzić handel na korzyść kraju.[10] Był zwolennikiem panslawizmu - uważał że jedynie unia z Rosją może pozwolić ochronić się przed hegemonią niemiecką. Nie zyskało mu to jednak sympatii[11]. Żona: (16.1.1866 Mentone FR) Elizabeth Wadsworth Harris (1-v. William Potter Steele) Dzieci: Henryk Wincenty Wierzbicki (ur. 3.9.1867, zm. 13.9.1868), Wincenty Wierzbicki (ur. 9.10.1868)

Tomasz Wierzbicki

uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: (Sobolew 24.05.1863), Polichno 18.07.1863, Kania Wola 23.07.1863 ranny, (Chruślina 4.08.1863), (Źyżyn 8.08.1863), (Fajsławice 24.08.1863), (Salomin 6.10.1863), (Goraj 28.10.1863), Małoduszyn 2.11.1863, (Chełm 2.11.1863), (Bojanówka 4.11.1863), (Malinówka 20.11.1863)

Walenty Wierzbicki

Władysław Wierzbicki

Władysław Wierzbicki

mężcz. 18 lat na 1868 r., warunki zesłania nieznane, z 1868 r. przebywał w Kaińsku, rodziny nie posiadał, kawaler

Julian Wierzbiniec

Lat 27, porucznik w oddziale gen. Wysockiego, dowodził plutonem w 2 Pułku Jazdy Ruskiej, w 5.1863 nominowany na stopień porucznika, "zdolny i zasłużony".

Alfons Wierzbięta

Powstaniec. 25.5.1863 leczony w szpitalu w Krzeszowicach. Podpisał się pod podziękowaniem dla hr. Arturowej Potockiej.

Alfred Wierzbięta

z Warszawy. Leczył się w szpitalu w Krzeszowicach. W dzienniku chorych zapisano: Vulnus sclop. metacarpi. Fractura comin. oss. IV et V metac.

Major, dawniej oficer wojsk pruskich. Bił się pod Langiewiczem. Miał sławę dzielnego oficera i udowodnił ją w oddziale Mossakowskiego. Energiczny i odważny, grzeszył tylko ambicją wygórowaną. Dowodził później osobnym oddziałem.

Julian Józefowicz Wierzbiński

Stanisław Wierzbiński

uczestnictwo w potyczkach: krakowskie: Igołomia 21.03.1863, Golczewice 22.04.1863, Jaworznik 24.04.1863

Stanisław Wierzbiński

Agronom z Uścikowa, powstaniec styczniowy, walczył 26 kwietnia pod Myszkowem i Żarkami.

Stanisław Wierzbiński

Podpułkownik wojsk powstańczych, syn Andrzeja i Doroty z Wyskotów Zakrzewskich, a rodzony brat zasłużonego posła na sejm berliński, Władysława, udał się jeden z pierwszych 20 lutego 1803 r. do Krakowa w zamiarze wstąpienia do oddziału Langiewicza, z którym go łączyła przyjaźń z lat 1851 i 1852 w Berlinie wspólnie przepędzonych. Mianowany jako oficer pruski porucznikiem, przeszedł dnia 4 marca granicę pod Szycami z oddziałem Niewiadomskiego. Do Goszczy przybył z rana 0 marca i otrzymał tu stopień kapitana i dowództwo nad kompanią kosynierów, na czele której walczył 12 marca pod Sosnówką, dnia 17 marca pod Chrobrzem, dnia 18 marca pod Grochowiskami. Bo upadku dyktatury aresztowany w Krakowie, skoro tylko został uwolniony, dnia 15 kwietnia, już w stopniu majora, wyruszył po raz wtóry w pole z oddziałem Mossakowskiego i brał udział dnia 22 t. m. w potyczce pod Golczowicami nad rzeczką Białą Przemszą, dnia 24 t. m. pod Jaworznikiem, poczem dnia 27 t. m. po wrócił do Krakowa, gdzie nie chcąc siedzieć bezczynnie, w pierwszych dniach czerwca udał się do Wielkopolski i oddał się do dyspozycyi tamtejszemu komitetowi, który mu powierzył dowództwo oddziału, tworzącego się w północnych powiatach Księstwa. Dnia 8 sierpnia miano wany podpułkownikiem, w chwili, gdy zamierzał przejść granice, uwięziony przez wojsko pruskie w Skorzęcinie i odprowadzony do Gniezna, a ztamtąd do Poznania, znalazł się wkrótce w Berlinie pomiędzy oskarżonymi o zbrodnią stanu. Jednocześnie z Wierzbińskim aresztowano kapitana Waleryana Mrozińskiego z Gościeszyna, przed stawionego już do stopnia majora, kapitanów Seydewitza i Juliana Sypniewskiego , którzy już poprzednio znaczne usługi oddali powstaniu. Stanisława Wierzbińskiego powołano następnie w r. 1870 jako porucznika landwery pod chorągwie pruskie. W czasie oblężenia Belfortu dowodził kompanią i na jej czele zginął dnia 6 grudnia, ugodzony czerepem kartaczu w głowę. Dnia 16 t. m. i roku od było się w Poznaniu w kościele Ś. Marcina uroczyste nabożeństwo żałobne za spokój duszy dzielnego męża, któremu Opatrzność nie pozwoliła paść za własną Ojczyznę, a który stracił życie za sprawę obcą.

Władysław Wierzbiński

Zm. 12 lipca 1888, Powstaniec roku 1848 oraz Styczniowy. Pochowany 15 lipca 1888, cmentarz staromarciński Przeniesiony na Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan, grób prawd. nie istnieje.

Fieliks Wierzbowski

Ignacy Wierzbowski

Ur. 1840, miejscowość w 1923: Nekla, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-170

Walenty Wierzbowski

gmina/wieś Zambrów Czartosy, kara: nadzór policyjny, przestępstwo: był agentem buntowników, ukrywał ich broń i zasasy, data zarządzenia: 17.11.1864

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >