Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ppor. (1844) Zabłotce

urodź. r. 1844 w Przemyślu. Służył jako szereg, w oddz. Śląskiego i był w bitwie pod Borowem. Po powstaniu objął posadę ajenta Towarz. ubez. w Krakowie.

ppor. (1846) Bobry

Ur. 1839 Lwów, zm. 1903 Lwów. Syn Henryka Floriana (powstańca listopadowego 180321.3.-1887) i Emilii Marii Sobolewskiej.[2][3]Uczestnik powstania 1863 r. lekarz, muzyk [1]"Śp. dr. Bogdański urodził się we Lwowie w r. 1839 z ojca Floriana, weterana wojsk polskich z r. 1831 i więźnia stanu w r. 1848. Po ukończeniu gimnazjum niemieckiego we Lwowie, uczęszczał śp. dr. Bogdański na wydział medyczny w Krakowie, poczem brał udział w powstaniu w r. 1863.W młodych już latach studiował muzykę i śpiew z zamiłowaniem, początkowo u ś.p. Nowakowskiego, a teorję i kontrapunkt u śp. Karola Mikulego. Jako adept sztuki lekarskiej napisał zmarły rozprawę pt. "De regestris vocis", która - jako jedyne w tym rodzaju dzieło opracowane przez Polaka wzbudziła podziw u ówczesnych profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego i zjednała mu powszechne uznanie w świecie naukowym. W Krakowie założył Towarzystwo muzyczne "Muza, w którem przez kilka lat był profesorem przy fortepianie. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego wyjechał śp. Bogdański do Pragi, gdzie u profesora konsewatorjum słynnego Gordigianiego, uczył się kształcenia i stawiania głosu. Wróciwszy następnie do kraju pracował kilka lat jako sekundarjusz w szpitalu powszechnym we Lwowie i na prowincji, a chociaż cieszył się powodzeniem i praktyką lekarską, porzucił ten zawód, aby z tem większem poświęceniem oddać się muzyce. Toteż rozwinął w gal. Towarzystwie muzycznem bardzo gorliwą działalność w szczególności w dziale muzyki wokalnej. Następnie otworzył szkolę śpiewu i zorganizował przy kościele Dominikanów chór mięszany, utrzymywany dotąd. Lwię część pracy poświęcał śp. Bogdański lwowskiemu towarzystwu śpiewackiemu "Lutnia", w któryem jako akompaniator, jako tłumacz tekstu z obcych języków na język polski z umiejętnością zastosowania go do utworów muzycznych, w końcu jako nauczyciel szkoły śpiewu choralnego, położył nieocenione zasługi i zyskał prawdziwe uznanie. Na polu kompozycji próbował także śp. Bogdański sił swoich i to bardzo skutecznie, czego dowodem jego utwory choralne, które na konkursach zdobyły pierwszą nagrodę. Pogrzeb odbył się wczoraj" [1]Zmarł w Szpitalu Powszechnym we Lwowie, w wieku 65 lat. [4]Małżeństwo:Olimpia Wiktoria Dworska (ślub 27.05.1888 Lwów), ur. 1860, córka Karola i Wiktorii Muller [2]

pułkownik, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

jako akad. w I)ubłanach zaciągnął się do strzelców w oddz. Jeziorańskiego i był w obu bitwach pod Kobylanką.

Powstaniec ranny 129|pod Radkowicami, miał odmrożone nogi. 6.2.1864 przebywał w lazarecie górniczym w Wąchocku. (Mieszkańcy zobowiązali się w tym dniu do tego, że żaden powstaniec z lazaretu nie ucieknie i wszyscy zostaną później dostarczeni do Szydłowca).

s. Aleksandra (*ok. 1838) – registrator kol., powstaniec 1863 r., maj. skonfiskowany, pracował w kancelarii wileńskiego wojennego gub.

Lat 40 woźnica z Sokala. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za zbrodnię zakłócenia spokojności publicznej, uwolniony z braku dowodów. Skazany na utratę broni.

W Usolu między 1866-68 - vel Biedrzycki Ludwik Sądzony za udział w Powstaniu Zabajkalskim.

mężcz. szlachcic , warunki zesłania nieznane, z 1869 r. przebywał w tobolskim.

szlachcic

mężcz. 67 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, przy nim rodzina.

z Wadowic

powstaniec styczniowy z m. Tuostobaby [na Podolu, obecnie na Urkrainie], brat powstańca styczniowego. Brał udział w wyprawie na Radziwiłłów. [1]

1863.07.01 osadzony w kieleckim więzieniu jako więzień polityczny.

Mieszkała w Warszawie przy Alejach Jerozolimskich. Utrzymywała kontakty z rządem powstańczym i pośredniczyła w różnych sprawach. W 1864 przebywała u niej z misją Antonina Konarzewska.

szlachcic Mohylew województwo

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

zam. Czaplicka, 1838-1919, poch. Lublin, cm. przy ul. Lipowej

adjutant Rynarzewskiego majora, odniósł śmiertelne rany w walce pod Żelazną dnia 6. listopada 1863.

informacja taka sama jak rekord nr 19708

Ziemianin, od grudnia 1862 roku członek Komitetu Wojewódzkiego województwa kaliskiego (organizacja "Czerwonych").

szlachcic. Pochodzący z województwa warszawskiego.

Antoni Wojciech Bogucki h. Krzywda, urodzony w Słomkach koło Krakowa w 1812 roku. Syn Jana i Barbara z Lityńskich. Uczęszczał do szkół krakowskich skąd jako 18-letni chłopiec wprost ze szkolnej ławy poszedł do powstania listopadowego, wstąpił do 5 pułku ułanów. Pierwszą potyczkę stoczył 25 lutego 1831 r. pod Grochowem. Po przejściu całej kampanii ranny, wzięty do niewoli, został osadzony w warszawskiej cytadeli i skazany na 15 lat katorgi. Trzykrotnie podejmował próby ucieczki z Sybiru. Na podstawie amnestii powrócił do kraju w 1846 roku. W okresie powstania styczniowego po przejściu granicy na Zbruczu organizował powstanie w powiecie tarnopolskim i brzeżańskim. Zmarł we Lwowie 12 czerwca 1881 roku. W kwietniu 1936 roku odbyło się manifestacyjne przeniesienie z cmentarza Stryjskiego zwłok na campo santo uczestników powstania na Cmentarzu Łyczakowskim.

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "Skośnej Kaponierze" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

mężcz. 18 lat, szlachcic augustowskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, w 1869 r. wyjechał do Królestwa Polskiego, kuzniec, rodziny nie posiadał, kawaler.

gmina/wieś Szczepankowo Gałązki, przestępstwo: był w bandzie Mystkowskiego, data zarządzenia: 14.03.1865

ur. r. 1830 w Krakowie drukarz z zawodu, pracował w fabryce ładunków, oraz jako instrukt. w oddz. Bosaka. Był w bitwie pod Iłżą.

Powstaniec styczniowy, po rozbiciu oddziału pod Mińkowcami został wzięty do niewoli i oddany pod Sąd Polowy w Kamieńcu.

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "Skośnej Kaponierze" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

Zm. przed 1919, żona: Sabina, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IV-69

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Żeleżnia 6.11.1863 ranny

Na podstawie znalezionych zapasów żywności, broni, drzewek, za pomoc w przygotowaniu powstania objęto go śledztwem. Zastosowano wobec niego karę administracyjną.

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "Skośnej Kaponierze" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

Z Borszczowa, lat 50 zarządca dóbr Rychcice. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Skazany, tydzień więzienia. W drodze łaski uwolniony.

urodzony w 1846 r. we wsi Laski w Płockiem wojew. syn właściciela tejże wsi kończył nauki w Warszawie. Podczas manifestacyj 1861-62 r. brał czynny udział, poszukiwany przez policyą moskiewską zmuszony opuścić kraj, udając się wprost do Wioch natychmiast wstąpił do szkoły wojskowej w Cuneo Na hasło powstania pospieszył w jego szeregi, i 20 Marca wszedł z kilkunastu towarzyszami do królestwa kongresowego, połączył się z oddziałam Teofila Jurkowskiego kolegi szkoły Genueńskiej, gdzie wkrótce bo 13 Kwietnia w jednej z potyczek w Płockiem pod Kościelnem, ugodzony kulą, cięciem pałasza i kilką pchnięciami lancą, wzięty w niewolę po zagojeniu ran zdołał uciec, schroniwszy się w Poznańskie połączył się z wychodzącym oddziałem i walczył aż do upadku powstania, poczem udawszy się do Drezna i tam się już przygotowywał do zdania exarainu wojskowego. W końcu 1864 r. udał się do Paryża ubiegając się o przyjęcie do szkoły, gdzie po świetnym w 1865 r. examinie został przyjęty niedługo się cieszył życiem i powodzeniem w naukach, w któ rych obiecywał wielkie nadzieje. Odnowiona rana od kuli tak szybkie postępy czyniła że w kilka dni zma ł. Uczniowie wszyscy szkoły Saint-Cyr towarzyszyli orszakowi pogrzebowemu i liczny zastęp tułaczy. W ostatniej tej posłudze zasłużonemu ojczyźnie młodzieńcowi, oddane zostały wszystkie honory wojskowe. Jenerał francuzki dyrektor szkoły Gondrecourt, w wymownych słowach skreślił nad grobem życie Stefana, którego przedstawił jako wzór młodzieży polskiej i dzielnego żołnierza. Pochowany na cmentarzu miejscowym, w pierwszych dniach marca 1867 r.

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Koziołek 16.04.1863 poległ