Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(Asnik, Aśnik), ur. 4.03.1797 Warszawa (chrz, 13.03.1797) [6] [17] , zm. 05.11.1885 Piasek par. Kraków św. Szczepan.[2] Jego rodzicami byli: Jakub Asnyk vel Aśnik (kowal [26], ur. ok.1773 r. [18] zm. 1811 Warszawa, lat 38 [18]) i Marianna Adamska po mężu Asnyk vel Aśnik (ur. 1777 [26] zm. 1813 r. Warszawa, wdowa lat 36, rodem z Piotrkowa [26]). Powstaniec Listopadowy [1] [5], w 1822 r. otrzymał awans na podporucznika 4 Pułku Strzelców Pieszych Wojsk Polskich [3][7] gdzie służył do 1830 r. [11]. Awans na porucznika otrzymał w Powstaniu 06.02.1831. Niecałe trzy tygodnie później, 25.2.1831 r brał udział w bitwie pod Grochowem i dostał się do niewoli. Został zesłany na Syberię, do Urzum w gub. Wiatskiej (przebywał tam przynajmniej od 1832 r.) [31] do służby wojskowej. Przebywał tam 5 lat m.in. z Wojciechem Gałczyńskim [tj. do ok. 1836 r]. Powrócił na mocy amnestii. Droga powrotna zajęła im dwa lata. (wg innych danych wrócił w lipcu 1833 i złożył przysięgę na wierność carowi, która pozwalała mu pracować w granicach Królestwa Polskiego [12]). Związek małżeński zawarł 27.07.1837 w Kaliszu [ ? ], jego żoną została 35-letnia Konstancja Zagórowska, guwernantka dzieci Adama Bogumiła Helbicha z Konar (który też był ich świadkiem), lekarza w oddziale gdzie obaj służyli. Rok później urodził im się syn - , przyszły poeta i powstaniec styczniowy. W 1850 był w Kalinowej świadkiem ślubu Jana Gwalberta Boblewskiego i Marii Róży Chylińskiej.[9] W Kaliszu prowadził handel skórami. . W 1855 wszedł w skład zarządu Resursy Kaliskiej.[13] Uruchomił wkrótce hotel i księgarnię wraz z czytelnią i wypożyczalnią książek przy placu św. Józefa. uczył syna musztry i drygu wojskowego. W 1863 r. zaangażowany w Powstanie Styczniowe.[1] . Pod koniec życia mieszkał u syna Adama Asnyka w Krakowie, przy ul. Łobzowskiej nr 7 [3], choć więcej czasu spędzał w Konarach. Zmarł jako wdowiec, 05.11.1885 r. m. Piasek par. Kraków św. Szczepan [2] Pochowany w na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera pas. 30, rząd płd, miejsce po lewej Steinbach [25] Razem z nim w jednym grobie jest pochowana jego żona, Konstancja Asynk. [17] [25] "" Rodzeństwo: * Magdalena Marianna Asnyk po mężu Najszewska - ślub 1830 Warszawa, mąż Michał Najszewski [19] * Agnieszka Karolina Asnyk - ur. 1806 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [28] * Leon Aśnik [26] - kowal, ur. Praga k. Warszawy, żonaty z Magdaleną Dębińską i zmarły w wieku 2 9 lat bezdzietnie 1837 r. [27] Żona: Konstancja Zagórowska - ur. ok. 1781 [17] , zm. 20.11.1871 m. Piasek par. Kraków św Szczepan, ul. Łobzowska 99, lat 70, pozostawiła męża Kazimierza Asnyka [17] [21], Jej rodzicami byli: Stanisław Kostka Zagórowski i Małgorzata Czarnosiewicz [ ? ] Dzieci: * - ur. 1838 Kalisz [ ? ] , ślub 1875 r Poznań, żona Teofila Aleksandra Zofia Kaczorowska [22] h. Jelita [32] (ur. 1856 Golub [23], zm. 17.10.1876 r Poznań, tydzień po urodzeniu syna Włodzimierza [29]; jej rodzice lekarz [24] Teofil Kaczorowski [23] [32] i Franciszka Wysocka [23] [32]) zm. 1897 Piasek, k. Krakowa [21] - poeta, powstaniec styczniowy. Wnuki * Włodzimierz Asnyk - ur. 10.10.1876 Poznań [29] ________________________________________________________________________ prawdopodobna rodzina - pokrewieństwo nie ustalone: 1. Fryderyk Asnik vel Asnyk (przed 1755 - przed 1823) ur. przed 1755 r. [100] ślub przed 1774 r. [100] , żona Marianna (zm. przed 1823 r Praga k, Warszawy) [100], zm. przed 1823 r. Praga k. Warszawy [100] 1a. Fryderyk Aśnik vel Asnyk - kowal z Pragi k. Warszawy, syn ww. Fryderyka i Marianny zmarłych w Pradze k. Warszawy [100] ur. ok. 1774 r. [100] ślub 1795 r.Praga par. Warszawa MB Loretańska [112] żona Apolonia Mroczkowska [100], zm. 13.07.1823 Praga k. Warszawa, ul. Inflancka 2113, na suchoty, lat 49, kowal, rodem z Pragi k. Warszawy [100] i jego dzieci: * Anna Asnyk - ur. 1796 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [109] * Jan Asnik [100] * Marianna Aśnik - ur. 1800 Praga par. Warszawa MB Loretańska [110] * Franciszka Asnik po mężu Szalińska - ur. 1799 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [101] , ślub 1835 Warszawa [113], maż Błażej Szaliński (muzyk. z Kalwarii, syn Augusta Szalińskiego i Reginy Rosińskiej) [113] zm. przed 1823 [100] i jej dzieci: * Urszula Rozalia Szalińska - ur. 11.10.1836 r. Warszawa, matka miała 38 lat [107] * Karolina Asnik - ur. 1808 r. Praga par. Warszawa MB Loretańska [102] , zm. przed 1823 [100] 1b. Wojciech Jan Asnyk - syn ww. Fryderyka i Marianny zmarłych w Pradze k. Warszawy [111] ur. 1786 Praga par. Warszawa MB Loretańska [111] 2. Marcin Asnyk ur. przed 1786 [118], ślub 1797 Praga par. Warszawa MB Loretańska [118], żona Antonina Rozicka [118] 3. Matuesz Aśnik ur. przed 1784 r [103], ślub 1797 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [116], żona Urszula Kleyna [103] [115] i jego dzieci * Marianna Aśnik po męży Lenarska - ur. 1803 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [103], ślub 1830 Praga par. Warszawa MB Loretańska [118] mąż Bonifacy Ignacy Lenarski, garbarz [118] * Konstancja Asnyk po mężu Głowacka - ślub 1822 Warszawa [117], mąż Franciszek Kazimierz Głowacki [117] * Tekla Asnik po mężu Senatorowicz ur 1805 r [115] , ślub 1829 [114] mąż Kajetan Senatorowicz, [104] [105] wyrobnik [105], zm. 1859 Warszawa [119] i jej dzieci * Eleonora Senatorowicz - ur. 1830 r Warszawa ; jej matka miała 24 lata[104] * Małgorzata Senatorowicz - ur. 31.05.1833 Warszawa [105] - zm. 1833 Warszawa [106] 4. Marianna ...... po mężu Aśnik ur. ok. 1776 r Maków w gub. płockiej [108] zm. 1856 Warszawa, wdowa lat 80 [108] jej rodzicami byli Leon i Anastazja [108] 6. Jan Aśnikowski vel Asnyk vel Aśnik ur. ok. 1800 w Warszawie, syn kowala, polski aktor i przedsiębiorca teatralny, dyrektor teatrów prowincjonalnych, zm. 1849 Wilno

Jego imię i nazwisko budzą wątpliwość, gdyż w literaturze przedstawiany jest różnie. Tożsamość "Bończy" została ustalona przez autorów niniejszego portalu. Wg ustaleń GP można stwierdzić, że faktycznie nazywał się Konrad Antoni Błaszczyński. Z racji przyjętych pseudonimów i fałszywych nazwisk występuje w literaturze jako Kazimierz, Konrad, Bohdan, Bogdan - Błaszczyński, Błeszyński, Tomaszewski. Pewne jest także to, że w czasie dowodzenia używał pseudonimu "Bończa" i pod takim został pochowany. Potwierdzeniem tożsamości Konrada Antoniego jest raport policji narodowej donoszący o dwóch agentkach carskich: Julii i Ludwiki Ritterband - sióstr Teofili (raport spotkał się z krytyką za niewłaściwe oskarżenia, ma jednak znamiona celowego mylenia tropów). Z kolei Antoni Winnicki z Niegosławic, rejent jędrzejowski, który dobrze znał Bończę twierdził, że faktycznie ma na nazwisko Tomaszewski i pochodzi z Galicji gdzie był oficerem austriackim. Taka wersja miała prawd. służyć do ukrycia prawdziwych koligacji z rodziną. Tożsamość tę potwierdzają także informacje o wczesnej śmierci rodziców, zawodzie ojca i inne. , ur. 17.2.1835 Warszawa (chrzest wpisany w roku 1841)[1]. Zmarł w leśniczówce koło Przezwodów[17], z ran dzień po , która odbyła się 18.6.1863. Syn Józefa i Teofili Berty Ritterband. Jego ojciec, syn Antoniego i Heleny Kozłowskiej[2] był pod koniec życia prezydentem Siedlec, a wcześniej pełnił funkcję naczelnika powiatu ostrołęckiego. Matka urodziła się we Włocławku w religii żydowskiej - córka Maurycego (Mojżesza) Manasse Ritterbanda i Łucji Cholewińskiej. Siostra Rozalia prowadziła kantor loteryjny w Warszawie. Rodzice Konrada wcześnie zmarli (ojciec już w 1851). Konrad był przystojnym wysokim i eleganckim mężczyzną, zawsze jednak o melancholijnym wyrazie twarzy, często oddawał się zadumie. Wcześnie wstąpił do artylerii rosyjskiej. W 1859 został wykładowcą w Michajłowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu w stopniu kapitana. W 1862 stacjonował w 5. Brygadzie Artylerii - mieszkał na terenie Cytadeli Warszawskiej. Był członkiem spisku oficerów w 1863. 13 stycznia wziął urlop zajmując się przygotowaniem do działań powstańczych. Zaraz po wybuchu Powstania został mianowany naczelnikiem woj. płockiego gdzie prowadził organizację sił wojennych w stopniu pułkownika. Po nieudanym napadzie na Płock wycofał się jednak, udając się do Galicji. W marcu był widziany w oddziale Langiewicza pod Sosnówką. Zapewne brał udział w bitwie pod Grochowiskami. Dołączył potem do Czachowskiego, a następnie w okolicach Radomia, Skrzyńska, Przytyku starł się zebrać oddział kawalerii. Sformował jazdę składającą się z ok. 200 jeźdźców. Działał od kwietnia głównie pod Czachowskim. Rozgromił jazdę moskiewską (22.04), następnie . 6.5. na czele 250 jazdy, wypędził nieprzyjaciela z tegoż miasta. Niepokoił oddziały moskiewskie wycofując się z bitew, ale zmuszając je do ruchów. Tak się stało w bitwach pod Rusinowem i Przysuchą. Wykonywał też wyroki na zdrajcach i donosicielach. Mówiono że za gremialne wysługiwanie się Moskalom spalił wiś Lipie - w rzeczywistości spalono 4 zabudowania i powieszono dwóch chłopów. 13 maja w Bogucicach wykonał wyrok na 2 donosicielach, którzy wskazali Moskalom tabor powstańczy, przez co doszło do rzezi zaopatrzeniowców i sanitariuszek takich jak przeszyta 8 kulami. Wykonał też wyroki w Klemęcicach i Gniewięcinie Wrócił do Deszna i tu podczas wesołej zabawy tanecznej wieczorem 17 czerwca otrzymał rozkaz zrobienia pewnej dywersji moskalom celem odwrócenia ich uwagi od pogranicza Galicyi, skąd właśnie w tym czasie miał wkroczyć dwoma oddziałami Jordan. Natychmiast wyprawił kwatermistrzów do Gór i zaraz za nimi, nocą, podczas ulewy, wyruszył tam ze swym oddziałem. Przybył nad ranem pod wieś, nie wiedząc, że tam już czyha w zasadzce powiadomiony wcześnie przez jakiegoś szpiega, major Pleskaczewski z Pińczowa z dwoma rotami piechoty, dragonami i kozakami. Będąc chorym jechał na wozie, dosiadł jednak konia i poprowadził szarżę. Przywitany bardzo silnym ogniem został postrzelony a następnie skłuty lancą w pierś. Miał też cięte rany na głowie. Został zawieziony do gajówki koło Przezwodów. Reszta rannych z tej bitwy została przewieziona do Krakowa, jego jednak z racji na bardzo ciężki stan nie można było wieźć tak daleko. W parę godzin, przybyło kilku lekarzy z okolicy, którzy wraz z lekarzem obozowym starali się opatrzyć rany. Resztki oddziału przeszły na drugą stronę szosy krakowskiej, aby zmylić pogoń. Dla bezpieczeństwa pułkownika, starano się ślad miejsca gdzie się znajduje, przed ogółem utaić, i innego rannego, jako pułkownika wywieziono w inną stronę, jednak wiadomość o jego śmierci rozeszła się szybko po okolicy i boleścią wszystkich przejęła. Pomimo starań lekarzy, m.in. Olszewicza, zmarł na rękach proboszcza Chawłowskiego następnego dnia. Został pochowany na pobliskim cmentarzu w Nawarzycach w grobie dwóch księży, obok grobu Winnickich. W akcie zgonu figuruje jako Bohdan Bończa, kawaler stanu szlacheckiego lat 32. Moskale stratowali grób, lecz pamięć o nim przetrwała. Obecnie znajduje się w kącie cmentarza, na domniemanym miejscu jego pomnik z nazwiskiem Bogdana Tomaszewskiego. Osobistą książeczkę do nabożeństwa Bończa oddał przed śmiercią Winnickiemu, którego brat Edward przekazał do muzeum w Kielcach. O śmierci pisało wiele dzienników. Rok po tym wydarzeniu miała miejsca Msza żałobna za jego duszę w kościele oo. Kapucynów w Warszawie. ""[31] Jego pseudonim "Bończa" przyjął gen. Kazimierz Załęski, ur. 1919 uważający się za potomka Konrada, jednak genealogia nie potwierdza tego pokrewieństwa.