W organizacji powstańczej wziął czynny udział, jako komisarz pow. mińskiego. Na tern stanowisku aresztowany w Mińsku (r. 1864), więziony był tutaj przeszło rok (najprzód w t. zw. „ostrogu", później w więzieniu Ber-nardyńskiem) razem z Henrykiem Oskierką, Mieczysławem Prozorem i innymi. W więzieniu do niczego się nie przyznając (z obawy, by nie narażać zeznaniami innych), skazany został na śmierć, lecz otrzymał złagodzenie wyroku do 20 lat katorgi, na którą z Mińska wysłany został 30 sierpnia 1865 r. Katorgę odbywał w warzelniach soli w Usolu (gub. irkuckiej), po kilkuletnimi tutaj pobycie, na mocy manifestu, przeniesiony został na osiedlenie do Tobolska, stamtąd (na skutek starań żony) pozwolono mu zamieszkać w Wiatce. W r. 1875, na mocy manifestu, zamieszkał w Warszawie, tu też umarł.