(1824 - 1892) - ur. na Ukrainie, brat Izydora, prof. medycyny. Od 1843 w służbie rosyjskiej, uczestnik wojny krymskiej. W 1862 wystąpił z wojska w stopniu majora i był w 1863 najpierw oficerem sztabowym gen. Taczanowskiego, następnie naczelnikiem pow. piotrkowskiego i wieluńskiego oraz dowódcą działających tam oddziałów. Po sierpniowej klęsce Taczanowskiego objął we wrześniu naczelnictwo woj. kaliskiego i mimo początkowych sukcesów nie zdołał utrzymać powstania w podległym mu rejonie. Ostatecznie dymisjonowany na własną prośbę w kwietniu 1864 udał się na emigrację. W 1865 osiadł w Mołdawii do Galicji wrócił w 1869 i pracował jako dyrektor Kasy Oszczędności w Stanisławowie. Zmarł tamże w listopadzie. Autor pamiętników