Mając 24 lata rzucił się w wir walki powstańczej. Walczył naprzód pod dowództwem Łaskiego, a nastepnie w formacji kosynierow Abramowicza. Brał udział w szeregu bitew i potyczek, pod Wolą Okrzejską w Lubelskim, Mysłowem, Korytnica, Osinami, Zyżynem, na Luterskich Piaskach i inn. Na jesieni 1863 r. pragnąc odwiedzić żonę i dzieci, por. Cegłowski przybył do Żelechowa i tu pochwycony został przez patrol kozaków. Po upadku powstania nor. Cegłowski przeszedł udrękę rosyjskich więzień. Jeden z synów musiał uciekać za granicę, drugi syn wydalony został ze szkoły z t. zw. „wilczym biletem". Pod koniec życia mieszkał w Schronisku dla Weteranów w stopniu podporucznika. Odznaczony Krzyżem Niepodległości z mieczami za udział w Powstaniu 1863.
Miał 6 synów i 6 córek.
Źródło
zbiór źródeł
Nadawca
brak
Uwagi
[1] ŻN, za: Monitor Polski 260/1930 [2] Żywe Pomniki Bohaterstwa (red. Władysław Dunin-Wąsowicz) [3] Naród i Wojsko 4.12.1938 [4] Gazeta Polska 4.12.1938 [5] Polska Zbrojna 7.12.1938 [6] Powstaniec 22.1.1939