Ur. 22.03.1824 Poznań,[2][7] zm. 28.12.1886 Poznań.[2] Syn Franciszka (referendariusz sądu ziemiańskiego) i Konstancji Leitgeber.[3]
Ojciec osierocił go gdy miał 1,5 roku.[3] Pierwsze nauki pobierał w Poznaniu.[8] Do gimnazjum uczęszczał w Poznaniu i w Chełmnie, tam został w 1845 r. aresztowany za udział w konspiracji. Więziony był do 1847 w Poznaniu, Grudziądzu, Sonnenburgu i Moabicie. Do kraju powrócił w Legii Akademickiej brał udział w bitwie pod Podgrzybowem, w kwietniu 1848. Wzięty do niewoli, odbył więzienie w Kostrzyniu. Po studiach we Wrocławiu nabył w 1853 dobra Dobieszewko, w pow. szubińskim. Dobra były bardzo zadłużone a szczodrobliwość dla włościan jeszcze bardziej powiększały problemy finansowe. W 1862 wybrano go na reprezentanta w sejmie Pruskim.[3]
Prowadził działalność konspiracyjną na rzecz powstania.[1] Marian Langiewicz powołał go na swojego sekretarza, jednak nie zdążył objąć tej funkcji.[3]
Po powstaniu został zmuszony do sprzedaży swojego majątku i wyjazdu do Poznania. Do 1873 pełnił funkcje parlamentarne.[3] Wybitny mówca parlamentarny, zasłużony obrońca sprawy polskiej.[5] Zwalczał brutalną politykę Bismarcka, Kulturkampf i początki akcji kolonizacyjnej. Włożył ogromny wysiłek w obronę praw polskich na arenie parlamentarnej, uchodził za przywódcę reprezentacji polskiej w sejmie. W ciągu 24 lat działalności publicznej wygłosił kilkaset mów i interpelacji.[6]
Został pochowany w Poznaniu na nieistniejącym już cmentarzu farnym przy ul. Grunwaldzkiej (ob. Bukowska). Cmentarz został zlikwidowany w czasie IIWŚ.[3]
Miłośnik Tatr członek towarzystwa tatrzańskiego, uhonorowany tablicą pamiątkowa przy wylocie Doliny Kościeliskiej.[4]
