Urodził się 16(15).11.1840r. w Redczu Wielkim parafia Lubraniec. Syn Jana i Tekli z Rudnickich. Uczył się w Chełmnie oraz w Trzemesznie, gdzie uzyskał wykształcenie średnie. Na studia lekarskie wyjechał do Berlina. Na wieść o wybuchu powstania styczniowego powrócił do kraju i w lutym 1863 wstąpił do oddziału powstańczego Edmunda Taczanowskiego, aby w jego partii na Kujawach walczyć o niepodległość kraju. Brał udział w walkach pod Kołem (6.05), Pyzdrami i Ignacewem (8.05). Służył w oddziałach powstańczych jako medyk. Był współorganizatorem szpitala polowego we wsi Lubstów. Po kilku miesiącach wrócił do Berlina, gdzie kontynuował studia i w 1863 roku uzyskał dyplom lekarski. W tym samym roku zaczął uczęszczać na kurs z zakresu położnictwa na Uniwersytecie im. Karola w Pradze. Praktykował w klinikach w Wiedniu i Londynie, w Paryżu uczęszczał na wykłady z zakresu chirurgii. Dążył do uzyskania wszechstronnego wykształcenia w zawodzie lekarskim i oddawał się temu z wielkim zamiłowaniem. Ponownie wrócił do Berlina, gdzie również pracował w klinice i doskonalił swe umiejętności. Aby uzyskać prawo do praktyki lekarskiej w Królestwie Polskim, w roku 1867 nostryfikował swój dyplom w Dorpacie w Rosji (ob. Estonia).
Źródło
Kubiak W., Oni tworzyli historię Lubrańca, tom I
Nadawca
kujawiak
Uwagi
Przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował jako wolontariusz anatomii patologicznej u prof. W. Brodowskiego oraz praktykował na oddziale chirurgicznym Szpitala p.w. Dzieciątka Jezus. Zabiegał o objęcie posady etatowego pracownika naukowego w Warszawie, do czego nie dopuściły władze carskie ze względu na jego powstańczą przeszłość. W roku 1870 (lub 1869) opuścił Warszawę i odebrał z dzierżawy rodzinny majątek Racięcin (koło Piotrkowa Kujawskiego). Poświęcił się pracy na roli i praktyce lekarskiej. Zorganizował prywatną lecznicę, z pracownią analityczną i małym szpitalikiem. Był znany w okolicy jako znakomity diagnosta i chirurg. W 1877 roku zawarł związek małżeński z Władysławą ze Znanieckich, z którego na świat przyszło pięcioro dzieci: Bolesław, Antoni, Czesław, Helena i Regina. W 1889 roku wykupił od rodziny Masków majątek Piotrków Kujawski dla swojego syna Bolesława. Przeniósł się do Piotrkowa Kuj. i tam pracował do 1916 roku. Był współzałożycielem OSP Piotrków Kujawski i inicjatorem wybudowania tam remizy strażackiej. W 1916 roku przekazał swój majątek (795 mórg) synowi Bolesławowi, przeniósł się do Warszawy, gdzie zmarł 13.10.1918r. Pochowany został na Powązkach.