Aleksander Ignacy Vacqueret (Vacqert, Vaqueret, Wakre), ur. 4.7.1843 Bielawy[10], zm. 21.6.1910 Warszawa. Syn Bernarda, oficera napoleońskiego,[1][6] kawalera Legii Honorowej i medalu św. Heleny[6], nauczyciela prywatnego w Bielawach i Felicji Garad (18 lat młodszej od ojca).[10] Miał rodzeństwo m.i. Emila, Marię, Karolinę.[12][13]
Ukończył gimnazjum gubernialne warszawskie.[6] W 1862 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Szkoły Głównej w Warszawie. [1][6]
Czynny w organizacji narodowej w Siedleckiem. [1] Pracował przy komisarzu cywilnym powiatu łukowskiego - wykonywał dane mu polecenia i posiadał legitymację fałszywą, pod którą ukrywał się. [7] Aresztowany w sprawie Władysława Rawicza, komisarza pow. łukowskiego, straconego 21 listopada 1863. Był bity, lecz nie wyjawił niczego. Straż była przy nim podwojona tak, że nie było z nim żadnego kontaktu.[8] Szyby w jego celi zakryto tak, że przebywał w zupełnej ciemności. Dochodzenie trwało z powodu zeznań Oborskiego, który utrzymywał że otrzymywał on liczną korespondencję z Warszawy i musiał być jednym z najwyższych urzędników w organizacji.[6] Skazany początkowo również na karę śmierci — wskutek interwencji władz francuskich wyrok złagodzono i zesłano go do gub. kazańskiej na zamieszkanie pod dozorem policji (według innych źródeł: do Syberii Wsch.). Wyruszył z Warszawy 21.3.1864 w dwudziestej szóstej partii zesłańców. Przybył do Jadrynia 15.6.1864. [1]
Z zesłania powrócił do Królestwa Polskiego w marcu 1865, w 1867 miał uzyskać prawo wyjazdu do Francji, z zakazem wstępu w granice Cesarstwa Rosyjskiego.[1] W Paryżu uzyskał tytuł doktora medycyny. Jako lekarz, brał udział w wojnie francusko-pruskiej i przetrwał oblężenie Paryża, po czym osiadł w St. Vaast, w Normandii, jako lekarz fabryczny.[6] W 1880 powrócił do kraju i osiadł ww Warszawie gdzie praktykował jako lekarz.[6]
Jak pisał Agaton Gille "Szlachetnej i pięknej duszy człowiek."
Zmarł samotnie - przekazując większą część oszczędności Kasie Mianowskiego.[6] Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Nie ożenił się.
Źródło
Opracowanie GP
Nadawca
GP
Uwagi
[1] Brus A., Na nieznane losy. Między Ołyńcem a Jadryniem; Warszawa 1999 (za [2][3][4][5] [2] AGAD, ZGR inw. 12, k. 506, 8/4736, 4737 [3] GARF, z. 109, I ekspedycja, 1865, wol. 127, cz. I, k. 4—5: 1866, wol. 312, cz. 58, k. 9-1 I [4] RGIA, z. 1286, inw. 50, wol. 466, k. I2Iv.-I22 (kart. J. Sztakelberga) [5] MWR zb. A. Kręckiego, Dokumenty władz cywilnych, Mościcki [6] Kurier Warszawski 4.12.1923 [7] Caderbaum Henryk, Powstanie styczniowe : wyroki Audytoryatu Polowego z lat 1863, 1864, 1865 i 1866 (przytacza list [8]) [8] List z 10.10.1863: Urzędnik do szczególnych poleceń delegowany na powiat siedlecki, do ob. Komisarza Rzędowego Województwa Podlaskiego [9] Gilla Agaton, Polska w walce : zbiór wspomnień i pamiętników z dziejów naszego wyjarzmiania, Kraków 1875 (przytacza list [8]) [10] Księga chrztów par. Bielawy [11] Księga zgonów par. Warszawa Najświętszego Zbawiciela [12] Księga zgonów par. Warszawa św. Aleksander [13] Kurjer Warszawski 21.6.1910 [14] Kurjer Warszawski 24.6.1910
