syn Antoniego, ur. ok. 1836, ze szlachty gub. grodzieńskiej, lekarz wojskowy. Za „ucieczkę ze służby i wstąpienie do szajki buntowników” zesłany na ciężkie roboty w twierdzach na osiem lat; podejrzany o udział w powstaniu zabajkalskim w 1866; po zwolnieniu z robót przebywał w gub. jenisejskiej, następnie w Tomsku. W 1873 uzyskał zgodę na prowadzenie praktyki lekarskiej na Syberii.
Źródło
Ostromęcka J., Pamiętnik z lat 1862-1911, (oprac. Anna Brus) Warszawa 2004