70022: Edward Porczyński

Ur. ok 1820, syn Antoniego i Wiktorii Dzwonkowskiej

Na wiosnę 1863 pojmany przez chłopów w okolicach Miropola. Przyprowadzony do sędziego Szczepana Rutkowskiego (będącego w organizacji) został sprawdzony (sędzia zabrał mu niebezpieczny papier z listą powstańców) i odesłany do Połonnego, w nadziei na odbicie przez powstańców. Był jednak prowadzony przez chłopów lasem i skutecznie doprowadzony do placówki moskiewskiej.

"Edward Porczyński już raz za udział w ruchach ku oswobodzeniu Polski, odbywał pokutę na Syberji. Zwolniony—za podobną sprawę został skazany „w sołdaty" na Kaukaz. Tam za odznaczenie się został mianowany oficerem i odzyskał wolność. Teraz po raz trzeci dostał się w łapy moskiewskie."

Z powodu poszlak, bez wyraźnej winy został skazany na dożywotnie zesłanie, zostawiając w kraju żonę opiekującą się majątkiem Lubomirka. Wielokrotnie słała ona listy do cara z prośbą o ułaskawienie. W końcu jej starania odniosły skutek, lecz sama zapadła na suchoty. Edward wrócił z zesłania w 1868 roku, lecz żony już nie zastał gdyż zmarła wcześniej. 6.10.1868 ożenił się po raz drugi z Marią Walentyną Łączyńską (c. Erazma i Eufrozyny Łączyńskiej). Zmarł 20.3.1890 Miropol.

Z 1-ej żony syn Antoni, z 2-ej syn Tadeusz, córki Jadwiga i Anna