71401: Ludwika Micińska

zakonnica (s. zak. Maria Ksawera), Urodzona w 1837 roku we Włocławku. Będąc zakonnicą felicjanką została delegowana na Podlasie do wsi Gęsia, majątku hr. Łubieńskiej. Tralila na walki z moskalami, zajęła się więc natychmiast pracą samarytańską. Zbierała rannych, umieszczając ich w braku lazaretu, w chatach wiejskich i ochronkach. Dużą pomoc okazywała przy ukrywaniu partyzantów w okolicznych lasach przed moskalami. Hr. Zamojska, przyjmująca również udział w powstaniu, widząc jej niestrudzoną i pełną poświęcenia pracę zabrała ją do szpitala w Różance, a potem do Włodawy, gdzie w klasztorze po O. O. Paulinach był urządzony lazaret powstańczy. Miasto dostarczało żywności a sześciu powstańców pilnowało porządku. W tym czasie otrzymała polecenie natychmiastowego wywiezienia powstańca Borowskiego. W tym celu spiła żołdaków moskiewskich wódką, Borowskiego zaś w przebraniu kobiecym, (przebranego w jej własną szubę) przy pomocy księdza Unickiego wyprowadziła sprytnie za miasto. Tu oczekiwali na niego swoi ludzie, którzy uprowadzili go w bezpieczne miejsce. Ktoś „uprzejmy* zadenuncjował ją u władz rosyjskich, w następstwie czego została aresztowana. Zmuszona do wyjazdu do klasztoru, nie dawała jednak za wygraną i ponownie wstąpiła do organizacji Klasztor Sióstr Felicjanek z powodu czynnego udziału zakonnic w powstaniu został skasowany a Micińska wyjechała do rodziców do Włocławka.