Ur. 24 września 1817 r. w Warszawie z ojca Feliksa, znanego profesora literatury polskiej przy uniwersytecie tamtejszym, pacholęciem wstąpił w r. 1830 do gwardyi honorowej generała Chłopickiego i jako ochotnik walczył pod Grochowem i pod Warszawą, w r. 1843 przybył w Poznańskie, w r. 1845 wstąpił do artyleryi pruskiej i otrzymał po dwóch latach stopień oficerski. Wziąwszy dymisyą, odbył w r. 1848 kampanią węgierską w legionie polskim jako kapitan, poczem przebywał w Turcyi i Francyi, wreszcie w r. 1850 po wrócił do Poznania. Wybierany wielokrotnie posłem na sejmy berlińskie, był prócz tego jednym z głównych współpracowników założonego w roku 1858 „Dziennika Poznańskiego 14 . W r. 1863 w marcu udał się do obozu Langiewicza, a mianowany przez dyktatora pułkownikiem i szefem sztabu, był duszą całego obozu i on to właściwie kierował bojami pod Buskiem, Zagościem i Grochowiskami (zob. wyż. rozdział IV). Prze siedział rok więzienia w Krakowie, a po powrocie do Księstwa drugi rok więzienia w twierdzy magdeburgskiej Obywatel wielkiego charakteru, mąż wysoko krajowi zasłużony, umarł dnia 2 października 1887 r. w Poznaniu.
Źródło
Żychliński Teodor, Wspomnienia z r. 1863, Poznań 1888