Ludwik Bronikowski

Najmłodszy z synów Ludwika Bronikowskiego, dziedzica dóbr Kościerzyna i Chłastawy, i Henryki z Żychlińskich, ur. 1842 r. w Poznaniu, udał się z prymy gimnazyum głogowskiego do po wstania i wraz z starszym bratem Stanisławem wstąpił do od działu Younga de Blankenheim, podczas gdy drugi brat jego, Bolesław, służył najprzód pod Mielęckim, a następnie pod Taczanowskim (zob. wyż.). W bitwie pod Nowąwsią dnia 26 kwietnia 1863 r. kula strzaskała mu nogę. Przewieziony do Rawicza, skonał tamże w skutek gorączki przez ranę wywołanej.