Szymon Cybulski

Ur. ok. 1823, zm. 1894 Paryż.
Wstąpił do zakonu Bernardynów.
W Powstaniu został kapelanem w oddziale Taczanowskiego przechodząc cały szlak bojowy. Po wycofaniu się dowódcy został okrzyknięty pułkownikiem i dowódcą oddziału.
Pod koniec Powstania został otoczony w augustowskim przez przeważające siły moskiewskie blisko granicy pruskiej. Większość powstańców zginęło i tylko kilkunastu wraz z dowódcą rzuciło się wpław do rzeki Pilicy. Cybulski, umiejący świetnie pływać uniknął kul moskiewskich udając trupa, lub nurkując. Po wyjściu z wody ratował się "śmierdziuchą", która go rozgrzała i dotarł do zabudowań chłopskich gdzie uzyskał proste ubranie. Za trochę grosza chłopi przeprowadzili go przez granicę pruską.
Na emigracji udał się do Rzymu gdzie w klasztorze Ara-Coeli uzyskał do przełożonego zakonu rozgrzeszenie, a następnie wyprosił u papieża sekularyzację. W ten sposób jako ksiądz świecki udał się do Paryża.
Ks. Leon Postawka pisał o nim: "Podziwiałem w nim niesłychaną łagodność. Człowiek ten, który z taką siłą i energią bił się na polu walki i to zawsze z siłami daleko większemi, nie dał nigdy najmniejszego znaku niecierpliwości lub gniewu. We wszystkich trudnych okolicznościach, zawsze miał na twarzy uśmiech i na przykre czasem słowo, odpowiadał przyjaźnie."
Żył bardzo skromnie. Pod koniec życia oszukany utracił wszystkie oszczędności.