Lucjan Czerniewski

Lucjan Mateusz "Korebko" Czerniewski h. Śreniawa. Ur ok 1845, zm. 1921 Harbin. Pochodził z guberni kowieńskiej,[1] powiatu nowoaleksandrowskiego.

Rodzina była represjonowana w 1861 za udział w manifestacjach patriotycznych.[8] Lucjan ukończył Instytut Szlachecki w Wilnie.[2]

Brał udział w Powstaniu.[2] W 1864 został oskarżony, że rok wcześniej w maju 1863 razem z oddziałem (i prawd. Józefem Kołyszko) zbierał podatek narodowy. Bronił się, że oskarżenia są fałszywe, gdyż kapitan Lwow pozyskał fałszywe oskarżenia za to, że nie Czerniewski nie chciał mu sprzedać konia.[5] Osadzony w areszcie w Dyneburgu, po czym został zesłany na osadzenie na Syberii. [2]

Zwolniony został po 20 latach i powrócił do kraju gdzie mieszkał w Wojniszkach. Losy zawiodły rodzinę do kolonii polskiej w Harbinie w Mandżurii[2] gdzie Lucjan zmarł w 1921.[7]

Wdowa, Paulina Natalia Radziszewska, pobierała pensję wdowią dla żon weteranów.[1] Liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XI-8.[1] W 1925 mieszkała w Bydgoszczy.[3]

Córka: Zofia Jadwiga, zam. (1903 Wilno): Leon Stefan Kazimierz Gieysztor (rodzice: Emil, Jadwiga Szukszta).[4]