Jan (1) Leśniewski

Jan Leśniewski, ur. 1829, syn Błażeja i Brygidy Garolikowskiej.[2][3]
1847 ukończył Gimnazjum Gubernialne w Radomiu i zdał egzamin nauczyciela w Komitecie Egzaminacyjnym. Nauczyciel Arytmetyki, geometrii. 1854-7 uczył w szkole powiatowej w Pułtusku, następnie w Szkole Realnej przy Gimnazjum W Lublinie.

"Ojciec mój, Jan Leśniewski, był początkowo profesorem matematyki w szkołach rządowych średnich, lecz porzucił ten zawód, a wstąpiwszy do Szkoły Głównej Warszawskiej, ukończył wydział medyczny i został lekarzem na prowincji. Praktykę zaczął w miasteczku Iłża, poczem przeniósł się w roku 1871 do Radomia i tutaj życia dokonał.

Bystrym swoim umysłem przewidział, że powstanie udać się nie może, to też na zgromadzeniach akademickich - studentów Szkoły Głównej - z Kurzyną, adjutantem Mierosławskiego, gwałtownym agitatorem wśród młodzieży, stawiał się mu przeciw, dopóki nie doszło do wybuchu, a kiedy to się stało, nie zawahał się ani na chwilę z przystąpieniem do aktu. (...) /W 1863/ udał się, jako sanitarjusz, jak się dzisiaj mówi, do partji Langiewicza, był pod Małogoszczą, a po żadnej walce nie spoczął, dopóki ostatni z rannych nie został opatrzony, co go ostatecznie tak wyczerpało, że z trudów zemdlał, pomimo że był silny i wytrwały.

Ojciec mój był człowiekiem niepospolitym. Twardy co do zasad i przekonań, niezłomny, nieugięty, nie uznający żadnych kompromisów, niekiedy stawał się bezwzględny. (...) Gorący patrjota, przez całe swoje życie walczył z przedstawicielami systemu rusyfikacyjnego rosyjskiego rządu bez względu na to, iż każdej chwili mógł zostać skazany sposobem administracyjnym na wywiezienie na Sybir, pozostawiając żonę i czworo dzieci w nędzy."[1]

Żona: Hilaria Billewicz (ślub: 31.5.1852 Bierwce) [2]