Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Karol Bronikowski
Człowiek olbrzymiej siły.
"Kiedy w majątku jego młócili na maszynie groch i takowy najemnicy ze stodoły znosili do spichrza, każden i każda (bo były i kobiety) obowiązkowo nosił po pół korca i to trzeba było wynosić po schodach na piętro. Jedna z kobiet słabszej kompleksji, a wyjątkowo otyła, nie mogła wyjść na schody, to pan Bronikowski, widząc jej bezskuteczne usiłowania, wziął ową kobietę wraz z półkorcem grochu na swoje plecy i wszystko to razem bez wielkiego wysiłku wyniósł na górę.
Drugi przykład: kiedyśmy siedzieli w więzieniu w Kielcach, na podwórcu więziennym leżała na ziemi belka sosnowa, gruba i długa. Próbowaliśmy podnieść ją do góry i okazało się, że jest za ciężka; pan Bronikowski, jak ją zaczął ulżywać i podsadzać się pod nią, tak położył sobie na karku, obszedł dziedziniec i rzucił.[(i]"
Został zaaresztowany jako członek organizacji powiatu stopnickiego . Trzymany w Kielcach a następnie w kazamatach więzienia chęcińskiego, poddany inwigilacji przez Hatzfelda. Nikogo nie wydał - jako jedyny traktowany przez Hatzfelda z pewnym szacunkiem
"Kiedy pana Karola Bronikowskiego przyprowadzili dla zbadania go do kancelarii z skrępowanymi w tył rękoma i gdy przy badaniu odpowiadał nie w myśl Hatzfelda, to ten zaczął przyskakiwać do pana Bronikowskiego, unosić się złością i tak jak na innych podnosił rękę (w której trzymał pieczęć dużych rozmiarów), aby go w twarz uderzyć. Wtedy pan Bronikowski powiedział: „Panie, ostrożnie ze mną", szarpnął rękami i postronki pękły. Hatzfeld odskoczył, zmierzył go wzrokiem od stóp do głów i, jak opowiadał Bronikowski, podsunął mu krzesełko i powiedział: „Może pan będzie łaskaw usiąść". Ale odtąd zawsze przy badaniu było stale w kancelarii dwóch żołnierzy z karabinami."
"Kiedy w majątku jego młócili na maszynie groch i takowy najemnicy ze stodoły znosili do spichrza, każden i każda (bo były i kobiety) obowiązkowo nosił po pół korca i to trzeba było wynosić po schodach na piętro. Jedna z kobiet słabszej kompleksji, a wyjątkowo otyła, nie mogła wyjść na schody, to pan Bronikowski, widząc jej bezskuteczne usiłowania, wziął ową kobietę wraz z półkorcem grochu na swoje plecy i wszystko to razem bez wielkiego wysiłku wyniósł na górę.
Drugi przykład: kiedyśmy siedzieli w więzieniu w Kielcach, na podwórcu więziennym leżała na ziemi belka sosnowa, gruba i długa. Próbowaliśmy podnieść ją do góry i okazało się, że jest za ciężka; pan Bronikowski, jak ją zaczął ulżywać i podsadzać się pod nią, tak położył sobie na karku, obszedł dziedziniec i rzucił.[(i]"
Został zaaresztowany jako członek organizacji powiatu stopnickiego . Trzymany w Kielcach a następnie w kazamatach więzienia chęcińskiego, poddany inwigilacji przez Hatzfelda. Nikogo nie wydał - jako jedyny traktowany przez Hatzfelda z pewnym szacunkiem
"Kiedy pana Karola Bronikowskiego przyprowadzili dla zbadania go do kancelarii z skrępowanymi w tył rękoma i gdy przy badaniu odpowiadał nie w myśl Hatzfelda, to ten zaczął przyskakiwać do pana Bronikowskiego, unosić się złością i tak jak na innych podnosił rękę (w której trzymał pieczęć dużych rozmiarów), aby go w twarz uderzyć. Wtedy pan Bronikowski powiedział: „Panie, ostrożnie ze mną", szarpnął rękami i postronki pękły. Hatzfeld odskoczył, zmierzył go wzrokiem od stóp do głów i, jak opowiadał Bronikowski, podsunął mu krzesełko i powiedział: „Może pan będzie łaskaw usiąść". Ale odtąd zawsze przy badaniu było stale w kancelarii dwóch żołnierzy z karabinami."
Źródło
Grzybowski Ludomir, Opis powstania polskiego w roku 1863 i 1864 w województwie krakowskim, Kielce 1994
Nadawca
Uwagi
brak
METRYCZKA REKORDU
Id
81332
Imię
Karol
Nazwisko
Bronikowski
Zdjęcie
brak
Artykuł
brak
Nadawca
Źródło
Grzybowski Ludomir, Opis powstania polskiego w roku 1863 i 1864 w województwie krakowskim, Kielce 1994
Link do tego rekordu
Link wewnętrzny GP (BBCode)
Cytowanie naukowe