81582: Henryk Wierciński

Henryk Wojciech Jakub Wierciński "Buzak", h. Ślepowron, ur. 15.7.1843 Kłodnica, zm. 18.10.1923 Lublin. Syn Stanisława Wojciecha Józefa "Buzak" Wiercińskiego i Julii Strus h. Korczak
Miał brata Wojciech - dyrektora banku w Poznaniu

Ukończył gimnazjum w Lublinie po czym wyjechał na studia prawnicze do Kijowa. Od 1862 studiował w Warszawskiej Szkole Głównej na wydziale Prawa i Administracji. Tu zastało go Powstanie.

Walczył w oddziałach Langiewicza i Czachowskiego - m.in. pod Wąchockiem, św. Krzyżem, Staszowem i Małogoszczą - gdzie dostał się do niewoli.

Był więziony w Kielcach i Radomiu w końcu skazany na śmierć. Karę zamieniono na zesłanie - osiedlenie się w guberniach syberyjskich. Wyruszył tam 30.1.1864. Po 7 miesiącach dotarł wraz z grupą więźniów do Birussu nad Jenisiejem. Pracował w pobliżu w kopalni złota Grigorowa. W 1868 został objęty amnestią i mógł wrócić do kraju, lecz przez kilka lat pozostawał pod dozorem policyjnym.
W 1873 wykupił majątek Niezabitów - i gospodarował tam do 1880. Z powodu trudności finansowych sprzedał ziemię i przeniósł się do Nałęczowa. Następnie pracował jako sędzia sądu gminnego w Rogowie, z siedzibą w Polanówce.
Opublikował wiele artykułów w takich gazetach jak Kurier Lubelski, Gazeta Polska, Niwa, Gazeta Rolnicza, Gazeta Warszawska, a także publikacje Ziemia Chełmska i Podlasie, Patriotyzm stosowany w życiu, Pożary w Guberni Lubelskiej, Głos Ziemi Chełmskiej i Podlasia, Litwa a Polska, Pamiętniki. Swoją publicystyką przyczynił się znacznie do zachowania patriotyzmu Chełmszczyzny.
W czasie I wojny światowej zorganizował Biuro Statystyczne, które rejestrowało straty wojenne w 27 powiatach będących pod okupacją austro-węgierską.

Dożył Wolnej Polski i został jako weteran odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski

Pochowany: Lublin, cmentarz przy ul. Lipowej z grobie zbiorowym. Jego imię noszą ulice w Lublinie, Chełmie i Nałęczowie.

Żona: Feliksa Marianna Zofia Braun (1846-1872, ślub 1872)

Syn: Henryk Krystyn Wiercieński, artysta malarz,