81853: Barbara Guzowska

Barbara Guzowska h. Jastrzębiec. Ur. 5.8.1834 Pętkowice, pow. opatowski. c. Michała i Franciszki Głoskowskiej.[4]
Miała trzy siostry - z których Emilia Sabina współpracowała z Rządem narodowym. Oprócz niej Julię i Sabinę zamężną z Bolesławem Kruszyńskim, konduktorem drogowym.[2] Miała też inne rodzeństwo zmarłe przed Powstaniem - Wincentynę[5] i Feliksa[6]

Jej ojciec był posesorem dóbr w Pętkowicach. W 1863 razem z Emilią i Julią mieszkały w Warszawie utrzymując się z prac ręcznych. W grudniu 1863 przyjęły energiczną pracę w ramach Wydziału Ekspozytury Rządu Narodowego - Romana Żulińskiego.

"Potrzeba było koniecznie i za jakąbądź cenę wyszukać bezpieczniejsze i bardziej ustronne pomieszczenie. Urządzono się więc w następujący sposób: u bliskiej sąsiadki panien Bartsch bywał jeden z urzędników ekspedytury i tam zrobił znajomość z trzema siostrami Guzowskiemi.
Były to już nie młode, lecz śmiałe, a przedewszystkiem ciekawe kobietki, dla których jakaś nowa wiadomość o cesarzu Napoleonie, jakaś świeża odezwa rządu narodowego, przemycona gazeta rewolucyjna lub zagraniczna, były magnesem, dla którego chętnie przebywały znaczną przestrzeń z Pragi, gdzie mieszkały u krewnego swego, konduktora przy drodze żelaznej warszawsko - petersburgskiej na Podwale, brnąc nieraz w błocie po kostki.
Otóż ekspedytor ów zaproponował tym paniom, że im dostarczy daremnego /darmowego/ mieszkania z opałem i światłem, a nawet wyrobi jakąś stałą pensyjkę, pod warunkiem przyjęcia do siebie archiwum rządu narodowego i pomagania, o ile się da, w pracy ekspedycyjnej.
Guzowskie propozycyę przyjęły chętnie i wnet wyszukały dwa niedrogie i wygodne pokoiki na rogu Siennej i Ślizgiej ulicy, dokąd się przeniosły dnia 5. grudnia. Paki ekspedytury znalazły nareszcie spokój. (...) Siostry Guzowskie, nietylko że pomagały w pakowaniu, lecz roznosiły ekspedycye podług otrzymanych wskazówek, i wkrótce liczyły się do najruchliwszych i najczynniejszych kurverek."[7]

"Siostry Guzowskie oraz dwie jeszcze osoby podobnego charakteru i usposobień: Ostrowska i Płachecka, a czasem ktoś z mężczyzn, przynosili i zabierali od Wróblewskiego przesyłki, zaopatrzone różnemi znakami i numerami 1). Zgłaszający się po ekspedycye wymieniali swój numer lub literę. Płachecka przynosiła pakiety różnie znaczone, lecz zabierała tylko ekspedycye noszące litery A lub Aa. Emilia Guzowska zabierała literę D. Po literę E zgłaszał się kleryk, Artur Wołyński, sekretarz dyrektora spraw zagranicznych."[7]

Barbara i Emilia zostały skazane na pozbawienie wszelkich praw i zesłanie na 6 lat do ciężkich robót na Syberię, a także konfiskatę całego majątku sukcesyjnego i dorobkowego.[1][11] Trzecia siostra Julia - w śledztwie obroniła się przed świadomym udział, mówiąc że jedynie widziała działalność sióstr lecz jej nie rozumiała. Została za to zesłana na Syberię tylko na osiedlenie. Czwarta siostra mieszkające gdzie indziej nie była objęta śledztwem.

Na zesłanie wyruszyły prawdopodobnie w partii 10.8.1864. W 1865 były opisywane przez Lasockiego w Usolu, jako osoby niezamężne i niemłode już, lecz otoczone młodzieżą z racji na ich wielkie zasługi patriotyczne,[3] wyszczególnione także tam w opowiadaniach Ludwika Zielonki i Walerego Wołodźki o ślubie na łożu śmierci Józefy Anny Gudzińskiej z Augustem Tomkowidem.

W 2010 w kościele p.w. Teresy od Dzieciątka Jezus w Pętkowicach została umieszczona tablica pamiątkowa z ich imionami oraz wspomnieniem 7 nieznanych powstańców z oddziałów Czachowskiego poległych w Lasach Bałtowskich 4-6.5.1863[2]