Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Program gromadzenia wiedzy o genealogii rodziny Bzinkowski
Program jest cząstką działań Fundacji
odtwarzania polskiej tożsamości kulturowej, historycznej i patriotycznej. Społeczna aktywność rodzinna
jest łączona z ogólnymi programami Fundacji, angażując zarówno fascynatów jak i naukowców.
Opis Drzewa genealogiczne (...) Biografie (...) Czytelnia (...) Właściciele ziemscy (...) Katalog oficjalistów (...) Powstańcy styczniowi (...) Bitwy (...) Leksykon genealogiczny (...) Portrety (...) Dokumenty (...) Mogiły (...)
Bzinkowski
Informacje ogólne
Ród Bzinkowskich od XVII w. rdzennie związany jest z położonym nad rzeką Kamienną miastem Wąchock (obecnie woj. świętokrzyskie, pierwsza wzmianka 1179 r., w 1454 r. prawa miejskie) i okolicznymi miejscowościami. Nazwisko prawdopodobnie wywodzi się od miejscowości Bzin lub Bzinek (stare pocysterskie osady z tradycjami metalurgicznymi sięgającymi średniowiecza, obecnie dzielnica Skarżyska-Kamiennej). Słownik gwar polskich Jana Karłowicza (t. I, s. 156, 1910) notuje użycie słowa bzin u Oskara Kolberga (Radomskie I, 2): "w dolinach jest ruda żelaza, bzin zwana". Potwierdzenie znajdujemy w relacji Jana Filipa Carosiego (1744-1799), geologa włoskiego pochodzenia, który w relacji o Bzinie, Rejowie i Suchedniowie (ok. 1784) pisze: "Ruda ta zowie się Bzin, leży dwie mile od Szydłowca ku południo-wschodowi i należy do klasztoru wąchockiego Cystersów, która już od dawniejszych czasów dla swego dobrego żelaza i stali słynęła".
Bzinkowscy, podobnie jak inne stare rody wąchockie (m.in. Banaczkowscy, Bartyzele, Fiutowscy, Karykowscy, Nagłowscy, Rybiccy, Siewierscy, Wieczorscy, Ziemkiewicze), to nazwisko typowo mieszczańskie. W zachowanych łacińskich księgach metrykalnych z XVII i XVIII w. często określani są terminem famatus (sławetny) – mieszczanin, średniozamożny rzemieślnik lub honestus (uczciwy) – rolnik z małego miasteczka.
Genealogię rodu Bzinkowskich opracował Tadeusz Bzinkowski (1949-2019), który odkrył najstarsze księgi metrykalne przechowywane w Bibliotece OO Cystersów w Wąchocku. Dzięki wieloletniemu uporowi i pasji, kontaktom z życzliwymi członkami rodu i innymi genealogami, którzy dzielili się z nim cennymi informacjami, opracował największą bazę Bzinkowskich na portalu MyHeritage. Wyodrębnił cztery linie Bzinkowskich (Piotra i Agaty Meszkówny, Łukasza i Agaty Kantorskiej, Macieja i Elżbiety Badowskiej oraz późniejszą, Piotra i Elżbiety Maydy). Hipotetycznym, wspólnym przodkiem trzech braci (Piotra, Łukasza i Macieja), miałby być przybyły z Baszowic Piotr Bzinkowski (Petrus Bzynkowski de villa Baszowice), który w 1691 roku poślubił Reginę Szparzynę z miasta Wąchock (de oppido Wąchocko). Jednak najstarsze zachowane zapiski z ksiąg potwierdzają, że nazwisko to mogło być obecne w Wąchocku wcześniej, przynajmniej od poł. XVII w. W 1683 r. ślub bierze Anna Bzinszczanka, w 1694 r. Maryna Bzinkoczanka, a w 1696 r. Agnieszka Bzinszczanka.
Materiał zebrany przez Tadeusza Bzinkowskiego zweryfikował, opracował i uzupełnił syn, Michał Bzinkowski.
Ród Bzinkowskich od XVII w. rdzennie związany jest z położonym nad rzeką Kamienną miastem Wąchock (obecnie woj. świętokrzyskie, pierwsza wzmianka 1179 r., w 1454 r. prawa miejskie) i okolicznymi miejscowościami. Nazwisko prawdopodobnie wywodzi się od miejscowości Bzin lub Bzinek (stare pocysterskie osady z tradycjami metalurgicznymi sięgającymi średniowiecza, obecnie dzielnica Skarżyska-Kamiennej). Słownik gwar polskich Jana Karłowicza (t. I, s. 156, 1910) notuje użycie słowa bzin u Oskara Kolberga (Radomskie I, 2): "w dolinach jest ruda żelaza, bzin zwana". Potwierdzenie znajdujemy w relacji Jana Filipa Carosiego (1744-1799), geologa włoskiego pochodzenia, który w relacji o Bzinie, Rejowie i Suchedniowie (ok. 1784) pisze: "Ruda ta zowie się Bzin, leży dwie mile od Szydłowca ku południo-wschodowi i należy do klasztoru wąchockiego Cystersów, która już od dawniejszych czasów dla swego dobrego żelaza i stali słynęła".
Bzinkowscy, podobnie jak inne stare rody wąchockie (m.in. Banaczkowscy, Bartyzele, Fiutowscy, Karykowscy, Nagłowscy, Rybiccy, Siewierscy, Wieczorscy, Ziemkiewicze), to nazwisko typowo mieszczańskie. W zachowanych łacińskich księgach metrykalnych z XVII i XVIII w. często określani są terminem famatus (sławetny) – mieszczanin, średniozamożny rzemieślnik lub honestus (uczciwy) – rolnik z małego miasteczka.
Genealogię rodu Bzinkowskich opracował Tadeusz Bzinkowski (1949-2019), który odkrył najstarsze księgi metrykalne przechowywane w Bibliotece OO Cystersów w Wąchocku. Dzięki wieloletniemu uporowi i pasji, kontaktom z życzliwymi członkami rodu i innymi genealogami, którzy dzielili się z nim cennymi informacjami, opracował największą bazę Bzinkowskich na portalu MyHeritage. Wyodrębnił cztery linie Bzinkowskich (Piotra i Agaty Meszkówny, Łukasza i Agaty Kantorskiej, Macieja i Elżbiety Badowskiej oraz późniejszą, Piotra i Elżbiety Maydy). Hipotetycznym, wspólnym przodkiem trzech braci (Piotra, Łukasza i Macieja), miałby być przybyły z Baszowic Piotr Bzinkowski (Petrus Bzynkowski de villa Baszowice), który w 1691 roku poślubił Reginę Szparzynę z miasta Wąchock (de oppido Wąchocko). Jednak najstarsze zachowane zapiski z ksiąg potwierdzają, że nazwisko to mogło być obecne w Wąchocku wcześniej, przynajmniej od poł. XVII w. W 1683 r. ślub bierze Anna Bzinszczanka, w 1694 r. Maryna Bzinkoczanka, a w 1696 r. Agnieszka Bzinszczanka.
Materiał zebrany przez Tadeusza Bzinkowskiego zweryfikował, opracował i uzupełnił syn, Michał Bzinkowski.