Historia wpisów: Gniazda rod.,Nasi Przodk.,Poszukiw.,Herby.

Волоцкие -
старинный русский дворянский род, ведущий начало от вышедшего в 1508 г. из Польши Александра Волоцкого, по прозвищу Анфала (Нафала), и получившего поместья в Вологодском уезде. Один из его потомков, Степан Александрович Волоцкий, был боярином и умер в 1607 г., приняв иночество. С начала XVII века Волоцкие разделились на несколько ветвей. Первая древнейшая, от брата предыдущего, Тихона Александровича Волоцкого, записана в VI части родословных книг Вологодской и Костромской губерний. Другая ветвь Волоцких, верстанного поместьем в 1620 г., записана в VI части родословных книг Вологодской и Московской губернии. Третья ветвь Волоцких, происходящая от Панкратия Евстигнеевича Волоцкого, верстанного в 1632 г., записана в VI часть родословных книг Вологодской и Костромской губерний. Наконец, четвертая ветвь Волоцких, от Михаила Андреевича Волоцкого (конец XVII века), записана в VI часть родословной книги Вологодской губернии. В. Р-в.
http://rulex.ru/01030795.htm

Wołoc/dzki – starodawny rosyjski szlachecki rod, zaczęty (powstał) w 1508 r. w Polsce, od Aleksandra Wolockiego, przezwiskiem Anfala (Nafala), który dostał majątek w Wołogockim powiecie. Jeden jego potomek, Stefan Aleksandrowicz był bojarem(szlachcicem), i umarł w 1607 r. będąc mnichem.
W początku XVII wieku Wołoc/dzki rozdzielili się na kilka gałęzi. Pierwsza, najstarsza, idąca od Tichona Aleksandrowicza Wołoc/dzkiego (Волоцкого), brata Stefana Aleksandrowicza Wołoc/dzki,
jest wpisana w VI części /heroldii/ rodosłownych ksiąg Wołogockiej i Kostromskiej guberni.
Druga gałąź Wołoc/dzkich , którym nadano majątek (idąc na wojskowa służbę) w 1620 r. wpisana do VI części rodosłownych ksiąg /Heroldii/ Wołogockiej i Moskiewskiej guberni.
Trzecia gałąź, idąca od Pankraca Jewstingniejewicza Wołoc/dzkiego, któremu ziemię nadano w 1632 r., zapisana do rodoslownych /heraldycznych/ ksiąg Wołogockiej i Kostromskiej guberni.
Czwarta gałąź, zaczęta od Michała Andrejewicza Wołoc/dzkiego (koniec XVII w.) zapisana do VI części /Heroldii/ rodosłownej księgi Wołogockiej guberni.

Tłumaczenie KŚwirskaKowalewska
Wołodkowie są wpisani do VI księgi Heroldii zatem można tu mowić o głębokich związkach albo o tym samym rodzie.???
Może podnosząc ten nurtujący nas temat zechce ktoś go podtrzymać.

Konopnica pow. Lublin
zpewne była też gniazdem rodowym Wołłodków
• W kościele Wniebowzięcia NMP i Św. Katarzyny Aleksandryjskiej znajdują się tablice Wołodków, właścicieli dworu w Konopnicy, a także Stadnickich, właścicieli dworu w Radawcu.

http://www.genealogia.okiem.pl/foto2/di ... 03#nav_pic
obecnie w Kościele Wniebowzięcia NMP i Św. Katarzyny Aleksandryjskiej (1906 r.- w ktorym były dwa pożary, także wlamania)
jest tablica na okoliczność Mszy lokacyjnej m.in Wołłodków.
Zniszczone m.in.
• dworek Wołłodków, był usytuowany na wzgórzu, na środek dnia od kościoła, w pobliżu torów kolejowych. W części dokąd istniał zachowały się coraz stare drzewa w pobliżu stawu. W XIX wieku istniał i skwer pałacowy. Tereny dawnego ośrodka dworskiego zajmują dzisiaj prywatne gospodarstwa rolne. http://www.testin-beskidy.eu/archives/d ... 07/page/25
• Na cmentarzu w Konopnicy znajduja się groby Wołłodków.
Patrz
http://www.genealogia.okiem.pl/foto2/th ... p?album=55

Jeśli wiesz więcej. Dopisz tutaj historię tego Rodu

Kościół katolicki p.w. Matki Boskiej Różańcowej przy ulicy Kodeńskiej w Sławatyczach w stylu neorenesansowym o ciekawej bryle i efektach przywodzących na myśl stare zamki, jest murowany, otynkowany, kryty blachą.
Budowany był w latach 1910-1914
wg projektu państwowego inżyniera o nazwisku Wołłodko.

http://zabytkisakralne.pl/autorzy/edycj ... sciol.aspx.


Skąd pochodził tenże Pan Wołłodko i gdzie mieszkał.

Z Anną Wołodkiewicz Hieronim Ciechanowicz
( protoplasta linii herbu Nałęcz [ok.1585 - 1651]
- miał 3 córki: dwie wyszły za Hieronima i Władysława Puzynów oraz
- dwóch synów: Hieronima i Stanisława.
Ich linia jest wykazywana w herbarzach
(m. in. w herbarzu Rodzina Seweryna Uruskiego) aż do 1774r. (Alexander).

http://ciechanowicz.republika.pl/3.htm

Jeśli dotrą Państwo do szerszej wiedzy dot. tego tematu - prośba o jej dopisanie także tutaj!

Na ziemi czernihowskiej leży mała miejscowość o nazwie Chervoni Partizani. Wiecie jak nazywała się przed 1928 rokiem?
Rzućcie okiem:
http://www.rootsweb.ancestry.com/~ukrch ... wnsA-F.htm

pozdrawiam,
maciej

Znajoma slawistka wydała niedawno opinię o naszym nazwisku. Z punktu widzenia językoznawcy, jest ono ruskiego (rusińskiego?) pochodzenia. Podobno gdyby rozwijało się w polskim środowisku językowym - brzmiałoby prawdopodobnie "Waładko" lub "Wałodko".

Ponadto z moich spostrzeżeń: nazwy miejscowe Włodawa i Włodawka (rzeka) - podobno po ukraińsku brzmią "Wołodawa" i "Wołodawka". Niestety - nie przy tej granicy mieszkam, nie jestem w stanie zweryfikować. Źródłosłów wydaje się jednak mieć coś ze sobą wspólnego.

(Za wikipedią: Włodawka była w latach 1387-1566 rzeką graniczną między Wielkim Księstwem Litewskim a Koroną)

Co o tym myślicie?

pozdr.
maciej

Na chłopski rozum: sądząc po dacie i nowej nazwie, towarzysze uczcili 10-tą rocznicę jakiegoś bohaterskiego czynu "czerwonych partyzantów". Dziwne tylko że tak już zostało, nawet po 1991..

Przedstawienie powyższych źródeł dot. etymologii nazwiska Wołodko( z ….jego odmianami)
nie wyklucza / nie obala wywodów i dywagacji
ówczesnych historyków i pamiętnikarzy.
Dlatego tutaj w tym jednym miejscu , gromadźmy wszelką zapisaną
wiedzę znalezioną w literaturze, archiwach, pojawiającą się w Internecie itd. Itp.
Może coś dobrego z naszej pracy
wyniknie
viewtopic.php?f=18&t=73&st=0&sk=t&sd=a&start=10

Marcin Wołodko wicz i Adam
".........Nie tylko starostwa ale i nižsze urzędy, które szlachta dostawała do dożywocia, czasami zostawały w rękach rodziny. Tak nadzorca Mińskiego zamku (horodniczy) Marcin Wołodkowicz, będący starym człowiekiem, prosił króla o pozwolenie by mógł być z urzędu zwolniony i by mógł ten urząd przekazać synowi Adamowi. Wojewoda Trocki Jan Hlebowicz dal na to rekomendację, i Zygmunt Waza w 1588 r. przekazał ten urząd Adamowi Wołodkowiczowi "до живота своего альбо до лепшого опатрения нашого" (do jego dożywocia )"
Autor. Dr. Konstantinas Avižonis
"BAJORAI Valstybiniame Lietuvos gyvenime VAZŲ laikais"
Lituanistikos Instituto Lietuvos Istorijos Skyriaus Leidinys, Kaunas, 1940 (1000egz) psl. 238
"Szlachta w państwowym žyciu Litwy podczas panowania dynastii Wazów"
Wydanie Instytutu Lituanistyki Oddziału Historii Litwy. Kowno, 1940 str. 238
nad.tł. K. Kowalewska