Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 69742
Strona z 1744 < Poprzednia Następna >
Stanisław Ruszczyc
Ur. 29.7.1842 Barszcze pow. Kobryń, gubernia grodzieńska,[6] zm. 06.08.1888 Kraków.[8][9]. Syn Feliksa Jana i Leony Słomskiej.[2] Pochodził z rodu szlacheckiego. Uczęszczał do szkoły politechnicznej w Puławach i stamtąd poszedł do powstania z 23 na 24 stycznia 1863. Brał czynny udział w powstaniu 1863 r w oddziałach Narbutta i Wróblewskiego.[4][5] (inf. wątpliwa). Brał udział w walkach : Końska Wola pod Puławami, Kazimierzem nad Wisłą, pod Zdonowiczem, następnie w oddziałach jenerała Langiewicza pod Świętym Krzyżem, Ocieczanka, Staszowem, Małogoszczem, i innych drobnych potyczkach których nazw miejscowości nie pamięta, Pieskowa Skałą, Skała, Grochowiskami, następnie pod Dunajewskim obok Sandomierza, następnie pod jenerałem Basakiem pod Jeziorkami, następnie pod pułkownikiem Chmielińskim Ocieczenki, i wszystkie potyczki w sandomierskim, Rawie, z początkiem roku 1864 w Opatowie.[6] Po upadku powstania pod gradem kul przeszedł pod Mielcem Wisłę i dostał się do Galicji[4]. Aresztowany w Tarnowie był internowany w Kóniggratzu.[7] Na mocy amnestii zdecydował się o wstąpieniu do formujących się właśnie legionów meksykańskich i odznaczył się chlubnie w bojach. Po zdetronizowaniu cesarza Maksymiliana powrócił w 1867 roku do Krakowa i odtąd służył gminie najpierw w straży ogniowej, później aż do zgonu dyetarjusz w magistracie[4] Mieszkał w Krakowie przy ul. Loretańskiej 22 [1] Pochowany w Krakowie na Rakowicach w kwaterze R, za grobem weteranów. [8]"Pozostawił żonę i córkę, dla których po długoletniej ciężkiej pracy nie zapewnił chociażby najskromniejszego utrzymania z emerytury, gdyż nie był etatowym urzędnikiem"[4] Żona (1.11.1869 Kraków) Salomea Katarzyna Szyjewska c. Jana i Marianna Bilińskiej[2] Zmarła 17.05.1904 Kraków [3]) Jedna córka.
Józef Ruszkowski
ksiądz, ur. w 18 31 we wsi Wola Kałkowa w pow. gostyńskim gub. warszawskiej, syn Antoniego i Marii z Brochockich. Ukończył seminarium duchowne w Warszawie, w I 8 54 otrzymał święcenia kapłańskie. Pełnił obowiązki wikarego w archidiecezji warszawskiej, w momencie aresztowania w listopadzie I 861 — w Łęczycy. Za wygłoszenie „bardzo podburzającego kazania, w którym wypadki mające miejsce w Warszawie przedstawił w sposób wypaczony a ludność zachęcał do opanowania Warszawy" (!), został osadzony w cytadeli i na podstawie decyzji namiestnika Królestwa Polskiego ze stycznia 1862 wysłany w głąb Rosji pod dozór policji początkowo prawdopodobnie do gub. ołonieckiej, do Pietrozawodzka, skąd po dwóch latach miał być przeniesiony do Orła. W 1867 namiestnik wyznaczył dla ks. Ruszkowskiego zapomogę rządową w wysokości 120 rubli. Na mocy manifestu z maja 1871 ks. Ruszkowski został zwolniony z dozoru policji 1, mimo zakazu zamieszkania w Królestwie Polskim, wyjechał z Orła do kraju. Po powrocie był wikarym w archidiecezji warszawskiej: w Sochaczewie, Skierniewicach, Łowiczu, w I 876 został administratorem w Tumie. Nie zmienił swoich patriotycznych przekonań: w 1894, jako wikary w Łagiewnikach, został skazany na 25 rubli kary za niestosowanie się do przepisów dotyczących sposobu odprawiania nabożeństwa galowych „po mszy św. odprawianej za dom panujący 26 września 1893, odszedł od ołtarza 1 wyszedł z kościoła, gdy śpiewacy zaczęli śpiewać hymn Boże} carja chram!, przy tym świece na ołtarzu zaraz zgaszono, gdy śpiew ten jeszcze nie był skończony"). Zmarł w 1902.
Strona z 1744 < Poprzednia Następna >