Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 69742

Strona z 1744 < Poprzednia Następna >

Łukasz Skowroński

Powstaniec styczniowy 1863 roku.Sybirak. Żył w latach 1837-190. Pochowany w Łowiczu.

Józef Karol Skowroński

Ur. 07.11.1828 Chrzanów [2][3], zn. 7.2.1913 Kraków.[1][2] Syn Jana i Małgorzata Jasionczonki [3] Uczestnik Powstania. Pochowany Kraków-Rakowice, kw. Ra, rz. 4, grób 4 (od prawej) Żonaty

Łukasz Skowroński

Ur. 07.02.1838 Głowno[2] (ob. pow. zgierski, woj. łódzkie) , zm. 20.10.1903 Łowicz. Syn Wincentego i Honoraty Kielańskiej (Kilińskiej) Powstaniec, aresztowany na granicy Wołynia i Ukrainy, siedział dwa lata w twierdzy kijowskiej i 9 lat na Syberii[7]. Po powrocie żonaty z Heleną Julianną Glier, (ślub w 1874 roku w Dmosinie). Małżonkowie zamieszkali w Dobrzelinie, gdzie Łukasz znalazł pracę w cukrowni. Po przenosinach do Łowicza był bardzo zaangażowany w życie społeczne miasta. Dyrektor Tow. Wzajem. Kredytu. Zmarł w wieku 64 lat.[7] Pochowany w Łowiczu, Cmentarz Katedralny, ul. Blicha, sektor 1. Grób jest wpisany do Ewidencji grobów weteranów walk o Wolność i Niepodległość, prowadzonej orzez IPN. R o d z i n a [2] ur w Łyszkowicach parafia Pszczonów 1814 r, syn Tomasza Skowrońskiego i Katarzyny Ciesielska małżonków rolników, w dniu ślubu kawaler, obywatel kunsztu rzeźnickiego mieszkający z matką w Głownie. W 1844 r został ojcem chrzestnym późniejszego Powstańca Styczniowego Jana Zielińskiego (ur 1844 r Ośla Górka par. Głowno, pochowanego na cmentarzu parafialnym w Głownie). Wincenty Skowroński zmarł 1888 r w Głownie, pochowany razem z żoną Honoratą (pomimo swojego powtórnego, jako wdowiec, ożenku w Łowiczu). [2] (Kilińska) - ur. ok. 1814 w Bielawach, córka Wincentego i Marianny małżonków rolników w Bielawach [5], zmarła 01.10.1857 w Głownie, w wieku 43 lat. [4] Jego rodzice pobrali się 27.01.1836 r w Bielawach, świadkami byli Jaśnie Wielmożny Hrabia Leon Grabowski dziedzic dóbr Mroga, wnuk ostatniego króla Polski, Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz Wielmożny Józef Dzimiński burmistrz miasta Bielaw. [5] Nagrobek jego matki nadal istnieje na cmentarzu parafialnym św. Jakuba w Głownie - jest to najstarszy zachowany nagrobek na tym cmentarzu[3]

informacja taka sama jak rekord nr 23207

warszawianin, młodzieniec 16-letni, pojmany przez Moskali i rozstrzelany w Płocku dnia 9. lutego 1863 r.

Ignacy Skribski

Ignacy Skribski

mężcz. 30 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, rodziny nie posiadał

Stanisław Karolowicz Skrobański

szlachcic. Pochodzący z województwa warszawskiego.

Franciszek Skrobek

Z Woźnik został zesłany do rot aresztanckich w Tule

Łukasz Skrobota

Antoni Skrochowski

Ur. 1841, miejscowość w 1923: Lwów, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: E-20

Feliks Skrochowski

ppro. (1841) Lwów

Feliks Skrochowski

1840-1920 z, Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie w kwaterze 40 - powstańczej.

szlachcic z Wilna prowincji.

Leopold Skrodski

Sigizmundow, mężcz. 28 lat na 1867 r., szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1865 r. przebywał w Kurganie, k 1870 r. wyjechał w Pietropawłowsk, kopista (pismowodstwo), przy nim niewiesta

Leopold Skrodski

szlachcic, syn Zygmunta

Michalina Skrodzka

wywieziona na Sybir do Tobolskawraz z mężem Leopoldem1863.10.23

Leopold Skrodzki

wywieziony na Sybir do Tobolskawraz z żonąMichaliną 1863.10.23

Mikołaj Skrodzki

ziemianin powiatu berdyczewskiego

Stanisław Skrodzki

gmina/wieś Chlebiotki Zawady, data zarządzenia: 14.03.1865

mężcz. 52 lata w 1868 r., ziemianin wileńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw, z 1865 r. przebywał w Kaińsku, , rodziny nie posiadał

Jędrzej Skrukuł

z powiatu ciężkowickiego, ranny

Stanisław Skrypczyński

Jakow Skrzeczewski

szlachcic kowieńskiej prowincji

Saturnin Skrzeczyński

ur. r. 1846 w Bogdanówce, student, pracował w organizacji. Aresztowany 15. sierpnia 1862 skazany na śmierć, ułaskawiony i zesłany na Sybir do Jakuckiej obłaści, powrócił do kraju r. 1870.

Saturnin Skrzeczyński

mieszczanin warszawskiej guberni

Saturnin Skrzeczyński

właściciel dóbr ziemskich, zamieszkały w miejscowości Lubzina, poczta Ropczyce. Urodził się 17 stycznia 1846 roku w Bogdanówce w Galicji, wyznania rzymskokatolickiego. Przed powstaniem uczęszczał do szkół w Warszawie. W powstaniu czynny w organizacji, aresztowany 15 sierpnia (?) 1862 roku, skazany na śmierć, ułaskawiony i zesłany na Sybir do jakuckiej guberni. Do kraju wrócił w 1870 roku. Powołał się na świadectwo M. Chełmońskiego, delegata Delegacji Krakowskiej, którego udział w powstaniu był znany szczegółowo. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego reńskiego i składki rocznej w wysokości 5 złotych reńskich. Przyjęty 21 sierpnia 1894 roku.

Saturnin Skrzeczyński

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

Jędrzej Skrzekot

Ur. 08.02.1845r., Nowy Sącz. Wiertmistrz, zamieszkały – Otynia, potem Siary kopalnie nafty pow. Gorlice, żonaty, 1 dziecko, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był czeladnikiem ślusarskim w Nowym Sączu, natomiast w czasie powstania podoficerem. Służył u Czachowskiego, walczył pod Rybnicą i Jurkowicami. W Jurkowicach został ranny w nogę, leżał w Kopszebnicy u barona Rajskiego, a stamtąd odwieziono go do klasztoru w Kurozwękach i tam wyzdrowiał. Po wyleczeniu wstąpił do oddziału do kompanii Szałasa i razem w 4 oddziały (z Walterem, Denisiewiczem, Rębajłą) stali w lasach Cisowskich. Deklarację podpisał 04.06.1888r.

Jędrzej Skrzekot

ur. r. 1845 w Nowym Sączu, czeladnik ślusarski, służył jako podoficer, w oddz. Czachowskiego. (pod Bybnicą i Jurkowicami). Ranny, leczył się u B. Bayskiego, następnie w Kurozwękach w klasztorze. Po wyleczeniu wstąpił do oddziału Bozenbacha, komp. kapitana Szałasa,

Andrzej Skrzekut

umarł 1863.12.20, lat 20, Żołnierz Wojsk Polskich z Galicji Austriackiej, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

Ignacy Skrzekut

umarł 1864.02.25, lat 20, Żołnierz Wojsk Polskich z Galicji Austriackiej, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

Jędrzej Skrzekut

z powiatu ciężkowickiego, w niewoli moskiewskiej w Koprzywnicy w szpitalu

Józefa Skrzeszewska

Zgon patrjotki. W Drohobyczu zmarła w 92 r.ż. Józefa z Junoszów z Rościszewa Borkowskich Jastrzębiec Skrzeszewska, jedna z tych dzielnych niewiast, które w dobie powstania niespożyte zasługi oddały sprawie narodowej. Już w młodocianym wieku zaprawić się je i przyszło w cierpieniach. Zaledwie wyszedłszy za mąż za śp. Erazma, gorącego patriotę z r. 1846, rozstać się z nim musiała gdyż osadzony w Kufsteinie, skazany został na dożywotnie więzienia. Amnestia po dwu latach wróciła mu wolność, ale nie powstrzymała od dalszej pracy patriotycznej. W r. 1S63 dom pp. Skrzeszewskich w Nieczajnie (Nieczajna, przyp. GP), w tarnowskiem służył drużynom powstańczym za punkt zborny. Bywało, że nieraz po stu ludzi zasiadało do stołu, a obejścia gospodarskie służyły za miejsce ćwiczeń. Wyćwiczonych odstawiał śp. Skrzeszewski nocami do Szczucina nad Wisłą, skąd łodzie przewoziły ich do Królestwa. Utrzymywanie tych drużyn, ekwipowanie i za opatrywanie w grosz na drogę' pochłaniało fortunę śp. Skrzeszewskich. Składali ja jednak chętnie na ołtarzu Ojczyzny, poczytując sobie za obowiązek, wspierać ruch narodowy bez względu na jego wyniki. Już po utracie fortuny jeszcze nie przestali się dzielić tem, co im pozostało. Śp. Skrzeszewska, ukochana przez włościan, uwielbiających ją jako swego opiekuńczego anioła, wpajała w dzieci gorącą miłość Ojczyzny. Gdy przybyła kwesta na rzecz powstania, bez wahania ofiarował a srebra i kosztowności, nie pozostawiając nawet kolczyków w uszach małej córeczki, by wszystko co przedstawiało jakąś wartość, odciąć na rzecz serdecznej 'sprawy. Cześć jej pamięci!

Antoni Skrzetuski

Kawaler orderu Virtuti Militari za udział w Powstaniu Styczniowym

Antoni Skrzetuski

syn Józefa i Teresy z Hebdów, wnuk Wiktora i Konstancji z Kamieńskich. Urodzony w 1843 w Górach (Kieleckie). Wkrótce rodzice przenieśli się na Zamojszczyznę. Uczęszczał do szkół im. Zamoyskich w Szczebrzeszynie. Uczestnik Powstania Styczniowego. Do powstania przystąpił jesienią 1863 roku. Znalazł się w szeregach jazdy litewskiej, dowodzonej przez Walerego Wróblewskiego, operującej wtedy na Podlasiu i w Lubelskiem. Uczestniczył w bitwach pod Rossoszą, Kolanem, Ossową i w kilku innych potyczkach. Pod Ossową 31.12.1863 r. został ciężko ranny. Kozak z którym walczył wytrącił mu szablę i ciął w głowę. Antoni zdołał osłonić się ręką. Stracił trzy palce prawej dłoni, ale to złagodziło cios w głowę, na której pozostała głęboka rana. Dostał się do niewoli, a po wyleczeniu ran został skazany na zesłanie na Syberię. Wkrótce władze carskie karę złagodziły i w 1865 roku podjął pracę w lasach Ordynacji Zamojskiej. Pełnił kolejno funkcje nadgajowego, podleśnego i leśniczego (Trzęsiny - rewir Tereszpolski, Cacanin - rewir Kocudzki, Struża k/Kraśnika, Wilkołaz). Będąc na emeryturze zamieszkiwał u syna Zygmunta w Tworyczowie. W dniu 20 lipca 1922 roku za udział w Powstaniu Styczniowym porucznik Antoni Skrzetuski został odznaczony przez marszałka Piłsudskiego krzyżem Virtuti Militari. Zmarł 9.04.1926 roku w Lublinie. Pochowany został na lubelskim cmentarzu wojskowym. Dwukrotnie żonaty: Po zgonie pierwszej żony Stefanii Żukowskiej poślubił pochodzącą z francuskiej rodziny Annę Malhomme (1862-1930).

Antoni Skrzetuski

de Jelitowo, 1843-1926, poch. Lublin, cm. wojskowy

Antoni Skrzetuski

ppro. (1844) Trawniki

Nepomucen Skrzetuski

Ur. 1844 Wysokie Góry, miejscowość w 1923: Trawniki, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., odznaczenie w 1923r: VM 5 kl., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-114

syn Stanisława, ur. ok. I8l8, z pow. stanisławowskiego gub. warszawskiej, ze stanu mieszczańskiego. Oskarżony o udział w powstaniu, na podstawie decyzji namiestnika Królestwa Polskiego został wysłany do gub. kazańskiej na zamieszkanie pod dozorem policji. Wyruszył z Warszawy 19 stycznia 1864 w siedemnastej partu. Przybył do Jadrynia „etapami" 21 marca I 864. Wrócił do kraju w maju 1866 - - w ten sam sposób.

Strona z 1744 < Poprzednia Następna >