Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Stanisław Wojciech Szymanowski (imię zakonne Franciszek). Ur. 21.3.1831 Warszawa, zm. 19.11.1893 Nowe Miasto nad Pilicą. Syn Jana Filipa i Teresy Gabrieli Józefy Wołowskiej.[2] Nie pochodził z rodziny szlacheckiej (błędy publikacji), lecz jego dziadek - Franciszek - był przechrzczonym Żydem frankistowskim, (jego matką była Marianna Lanckorońska - jednak nie ze szlachty jak sugerują publikacje, ale też z frankistowskich Żydów). Również i matka pochodziła z takiej samej rodziny. Mężem jego kuzynki Celiny Szymanowskiej był Adam Mickiewicz (znacznie od niego starszy). Po ukończeniu gimnazjum w Płocku (1848 r.) przez następne 12 lat pracował w Warszawie jako urzędnik Komisji Rządowej Przycho­dów i Skarbu. W 1860 r. wstąpił do kapucynów otrzymując imię zakonne Franciszek.[3] W klasztorze warszawskim odbył studia fi­lozoficzne. Wtedy też, 5.8.1864 był towarzyszem ostatniej drogi . (Identyfikacja pochodzi od Stella-Sawickiego, który wskazał wg opowieści rodziny na "o. Szymanowskiego", który przekazał pamiątki otrzymane od skazańca. Jednak nigdy on, ani żaden inny mnich nie wspomniał o egzekucji Żulińskiego). Szymanowski był powiernikiem grypsów do rodziny a także przekazał matce medalik i szkaplerz oraz Książeczkę do Nabożeństwa jej syna.[5] Tego samego miesiąca - 28.8.1864 o. Franciszek otrzymał święcenia mniejsze.[3] Po ka­sacie klasztoru (27.11.1864) został wywieziony wraz ze współ­braćmi do zbiorczego klasztoru W Zakroczymiu. Tam w przyspie­szonym trybie ukończył studia teologiczne i 25.7.1865 r. przy­jął święcenia kapłańskie z rąk biskupa płockiego Wincentego Teo­fila Popiela. Gorliwość w pracy duszpasterskiej wyrażającej się w formach jedynie dostępnych zakroczymskim kapucynom, to jest w głoszeniu kazań5 i słuchaniu spowiedzi,6 z jednej strony po­zwoliła przełamać spowodowaną kasatą stagnację w działaniu za­konu, z drugiej natomiast zwróciła na młodego kapłana uwagę po­licji carskiej inwigilującej klasztor.[3] Doprowadziło to w konse­kwencji do przewiezienia o. Franciszka, pod ścisłym nadzorem, do peryferyjnego klasztoru w Nowym Mieście nad Pilicą. Tu wzbo­gacił swą dotychczasową działalność duszpasterską akcjami spo­łecznymi inicjując powstawanie gospód chrześcijańskich prowa­dzących m.in. kolportaż dobrej i taniej książki.[3] Wydał też książeczkę opisującą sposób organizacji takich gospód.[6] Stały rozwój ruchu gospodziarskiego sprawił, że o. Szymanowski ponownie musiał zmienić klasztor. Tym razem przeniesiono go do Łomży (1884 г.).[3] Na kilka tygodni przed śmiercią wrócił do Nowego Miasta, gdzie zmarł w opinii świątobliwości.[1] Jest pochowany w krypcie klasztornej.[3]