Powstanie Styczniowe - uczestnicy

może z Galicji, poległ jako oficer pod Tuczapami.

Ur. 26.3.1834 Stary Sambor. W 1852 wcielony do armii austriackiej, do batalionu strzelców we Lwowie. Dosłużył się tam stopnia kaprala. W 1859 walczył pod Solferino. W 1860 przeszedł do 37 pułku piechoty węgierskiej, gdzie służył do 1863. Na wieść o wybuchu powstania wystąpił z armii, sformował własny oddział ochotników, którzy wybrali goi na dowódcę. Walczył pod dowództwem Czechowskiego. 2.3.1863 otrzymał nominację Wydziału Wojny na kapitana. Dowodził pułkiem miechowskim 24 lutego 1864 w nieudanym ataku na Opatów. Dzięki swojemu doświadczeniu wyprowadził żołnierzy z okrążenia. Jego oddział najdłużej przetrwał w Górach Świętokrzyskich. Zwodził żołnierzy moskiewskich paląc w lesie fałszywe ogniska i sprowadzając, przez fałszywych donosicieli, zaborców. Sam odsuwał się na znaczną odległość, a w chwili ataku przybliżał się i dziesiątkował moskali w blasku ognia. Dopiero 6.5.1864 przedarł się do Galicji pod Baranowem. Jego postać utrwalił Stanisław Żeromski w opowiadaniu "Echa leśne". Po powstaniu zatrudnił się w przemyśle naftowym koło Sanoka, od stanowiska praktykanta aż do zarządcy kopalni. Pod koniec lat 70-tych przeniósł się do Berechów Dolnych. Tam również kierował kopalnią. Następnie założył własną w Łodynie razem z Izydorą Winnicką i adwokatem ze Lwowa. Po jej sprzedaży kupił realność w Ustrzykach Dolnych. Zmarł tam w 1908. Pochowany na cmentarzu w Jasieniu.

żołnierz z 1863 r., kasjer kasy oszczędności w Krakowie, urodzony w 1831 r., zmarł 19 czerwca 1898 r.

(1831-1898) Urzędnik. Powstaniec 1863. Poch. Kraków - Rakowice, kw. 44

1831-1898) - oficer, ranny dostał się do niewoli, został zesłany. Zmarł w Krakowie

(1849-po 1933) - zamieszkały w Chełmży

Ur. 1835 Stary Sambor, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: oficer, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: Of.-21

ppor., odzn. Krzyżem Niepodległości z mieczami za udział w Powstaniu 1863

ppro. (1845) Chełmża

inżynier górniczy ze Staniszewa. Oskarżony w wielkim procesie politycznym, rozpoczętym 7.7.1864 przed Trybunałem w Berlinie dla 149 powstańców.

( ok. 1831 - 1898 Kraków ) - weteran Powstania Styczniowego, żołnierz 1863/64, kasjer kasy Oszczędności m. Krakowa, zmarł w 1898 r w Krakowie w wieku 67 lat [1] Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie [2]

Ur. 1843, zm. przed 1919, żona: Józefa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: X-61

Ur. 01.02.1844r., Witkowice pod Kętami. Majster krawiecki, zamieszkały w Kętach, żonaty, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był pomocnik krawiecki, natomiast w czasie powstania był szeregowcem. Służył w oddziale Langiewicza w kompanii strzelców, a następnie w 3 kompanii kosynierów. Brał udział w bitwie pod Grochowiskami i w bitwie pod Chrobrzem. Deklarację podpisał 20.05.1894r.

ur. w Witkowicach r. 1844, krawiec, służył jako szereg, w oddz. Langiewicza pod kap. Bezdziadą. Walczył pod Chrobrzą i Grochowiskami.

zwany Oberkiem, u moskali zapisany jako Wenzel Walz ur. r. 1840, służył w oddz. ks. Brzózki przy napądzie na Łuków, następnie pod Lewandowskim jako wachm. konnych strzel., później pod Zakrzewskim, Jankowskim i Rudolfem. Pod Gręzówką jako wachm. ratował dwór rabowany przez kozaków, których rozpędził, a otoczony dragonami i piechotą, przebił się. Z tej bitwy ocalała tylko 17-tu powstańców. Ostatecznie znajdował się w oddz. Kruka pod Żyżynem. odbił osobiście kasę konwojowaną przez kozaków i oddał Krukowi. W Białobrzegach wzięty do niewoli, wysłany do rot areszt, do Charkowa na lat -3, pracował w taczkach przy robotach kolejowych. Po powrocie osiadł w Zatorze.

v. Ludwik, uczestnictwo w potyczkach: podlaskie: Gręzówka 23.04.1863

szlachcic kowieńskiej guberni

mężcz. 29 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, rodziny nie posiadał

mężcz. 24 lata w 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, rodziny nie posiadał

(Wanaks), mieszczanin kowieńskiej prowincji

pseud. Michaliny Wodzyńskiej

powstaniec 1863, poch. Warszawa - Powązki Wojskowe

ppor., odzn. Krzyżem Niepodległości za udział w Powstaniu 1863

zob.

ur. 11.05.1847 Rawa Mazowiecka [1] [2] - zm 1942 [2] Literat i urzędnik, powstaniec styczniowy. [1] [2] Urodził się 11.05.1874 r. w Rawie Mazowieckiej. Pochodził z rodziny o międzynarodowym rodowodzie - jego rodzicami byli: - Konstanty van Dell był Włochem holenderskiego pochodzenia. "W 1830 r. uciekając przed grożącą mu ponoć zemstą ze strony masonerii, porzucił dużą fortunę i kraj rodzinny. Przybył do Polski. Przyłączył się do powstania listopadowego. Za zasługi dla sprawy polskiej otrzymał indygenat szlachty polskiej wraz z herbem rola. W szeregach powstańczych poznał i zaprzyjaźnił się z dużo od siebie starszym Maksymilianem Wodzińskim, herbu Jastrzębiec. Gdy powstanie upadło znalazł się w majątku Łochówek w powiecie rawskim, należącym do przyjaciela z powstania. Tu pojął za żonę jego córkę Romanę" [2]. Konstanty zginął w niewyjaśnionych okolicznościach półtora roku po śmierci żony [2] - Romana Wodzińska - zm. 1847 (gorączka poporodowa) [2] "Osieroconym Mamertem zajął się dziadek Wodziński, który wychowywał go w swoim majątku Łochówek". [2] Edukację zdobywał najpierw od prywatnego guwernera, potem w szkole w Rawie Mazowieckiej, a następnie w Warszawie. [2] Od czasu pobytu w Warszawie Mamert nosił azwisko Vandalli. [2] Początkowo brał udział w organizacji cywilnej a następnie walczył pod dowództwem Jeziorańskiego, biorąc udział w bitwach pod: Rawą Mazowiecką i Lubochnią. Aresztowany w Grójcu, gdzie został obity nahajkami, a potem wypuszczony na wolność. Przyjmował żywy udział w życiu społecznem, jako korespondent, literat i wreszcie jako urzędnik. Zawsze wyraźnie podkreślał swą przynależność do społeczeństwa polskiego, za co nie mało ucierpiał na wygnaniu od moskali.[1] Ślub nr 1 - 1873 r. [2] [3] - jego żoną została Franciszka Mierzejewska herbu Szeliga [2], córka Stanisława Mierzejewskiego [3] powstańca listopadowego, który po skonfiskowaniu majątku pracował jako leśniczy w lasach redzyńskich pod Jeżowem. [2] i Anieli Dyśkiewicz [3] Zmarła 15.09.1883 r. Lutkówka [9], pochowana w Lutkówce koło Grodziska [2] Ślub nr 2 - 1884 r. Ojrzanów [2] [7] - jego żoną została Barbara Świętoń [2] (córka Jana Świętonia i Katarzyny Zielińskiej) [7] Ślub nr 3 - 1894 r. - jego żoną została Maria Wysocka, ur. 1874 r., nauczycielka, córka Emilii z Rydygierów i Teofila Wysockiego. [2] W 1885 r. był pisarzem gminnym w m. Grzegorzewice gm. Skuły gub. warszawska [2] W 1887 r. rodzina przeniosła się do guberni łomżyńskiej. [2] Po przejściu na emeryturę z rodziną zamieszkał w 1926 r w Nowogrodzie. [2] W 1937 r wraz z trzecią żoną przeprowadził się do Warszawy [2] zmarł 02.02.1942 r. w Warszawie, w wieku 97 lat. Pochowany w kwaterze powstańczej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, kwatera C13, rząd 1, grób 17. - były trzy: Ślub nr 1 - 1873 r. [2] [3] - jego żoną została Franciszka Mierzejewska herbu Szeliga [2], córka Stanisława Mierzejewskiego [3] powstańca listopadowego, który po skonfiskowaniu majątku pracował jako leśniczy w lasach redzyńskich pod Jeżowem. [2] i Anieli Dyśkiewicz [3] Zmarła 15.09.1883 r. Lutkówka [9], pochowana w Lutkówce koło Grodziska [2] Ślub nr 2 - 1884 r. Ojrzanów [2] [7] - jego żoną została Barbara Świętoń [2] (córka Jana Świętonia i Katarzyny Zielińskiej) [7] Ślub nr 3 - 1894 r. - jego żoną została Maria Wysocka, ur. 1874 r., nauczycielka, córka Emilii z Rydygierów i Teofila Wysockiego. [2] - było ich aż siedemnaścioro ( ! ): - z pierwszego małżeństwa (z Franciszką Mierzejewską): * Józefa Wandalli - zm. 18.08.1886 r Rawa Mazowiecka i tam pochowana [2] * Leotyna Wandalli po mężu Badowska - ur. 1878 r. Ciosny par. Budziszewice, zamężna za Bronisławem Badowskim, zm. 15.01.1928 r., pochowana w Białymstoku * Memert Bruno Apoloniusz Wandalli - ur. 1878 r. Brzeziny [13] - * Arkadiusz Jan Wandalli - ur. 1881 Lutkówka [11] - z drugiego małżeństwa (z Barbarą Świętoń vel Świętońską) * Edyta Maria Wandalli - ur. 21.01.1885 Lutkówka [11], Grzegorzewice gm. Skuły gub. warszawska [2] * Henryk Józef Wandalli - ur. 1887 Komorowo par. Ostrów Mazowiecka [12] * Zygmunt Wandalli - ur. 1888 Komorowo par. Ostrów Mazowiecka [12] - z trzeciego małżeństwa (z Marią Wysocką): * Eugenia Janina Wandalli po męzu Andrejanowa ur 17.05.1895 r. Mińsk Mazowiecki [2] [6] * Józef Nemezjusz Wandalli - ur 1897 Mińsk Mazowiecki [6] - zm. 1897 Mińsk Mazowiecki [8] * Stanisław Roman Wandalli ur 1898 r. Mińsk Mazowiecki [2] [6] , podporucznik w wojnie 1920 r. [2] , zm. 1942 Żbików, lat 43 [10] * Seweryna Wandalli - ur. 1901 Opoczno [5] * Jadwiga Wandalli po mężu Sokołowska ur. 1903 [2] * Irena Anna Wandalli ur. 1906 [2] * Joana Maria Wandalli po mężu Dobek - ur. 1908 , artystka malarka [2] * Cecylia Wandalli ur 1910 [2] * Władysław Wandalli ur. 1911 [2] * Zofia Wandalli-Weber ur. 29.11.1915 Mohylew [2]

Rusin Powstaniec, zesłaniec w Usolu, przeniesiony tam w pocz. 1867 Uniewinniony od udziału w powstaniu zabajskalskim

szlachcic, mieszkaniec miejscowości Chochotwa w powiecie kaniowskim

włościanin, był żandarmem wieszającym, 21 lutego 1864 r powieszony w Ostrowie razem z Józefem Mrozem

W Usolu między 1866-68 - z Rusi. Sądzony za udział w Powstaniu Zabajkalskim.

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop z Łochowa, pow. stanisławowski, lat 26. Katolik, kawaler. Aresztowany w Stoczku 15 marca 1864 r. "za przynależność do bandy". 12 listopada skazany na 5 lat aresztanckich rot. (W-26).