Powstanie Styczniowe - uczestnicy

s. Piotra

s. Piotra

s. Piotra. Urodzony 12.XI.1841 r. w Szydłowo. Studiował w Petersburgu na Uczelni Budownictwa. Po wybuchu powstania dołączył się do oddziału Ludkiewicza, w którym był dowódcą plutonu. Po upadku powstania został schwytany przez władze carskie i w 1865 roku został skazany na karę śmierci z utratą szlachectwa oraz wszystkich praw majątkowych. Później karę śmierci zastąpiono bezterminowym zesłaniem na katorgę, a potem – 8 latami katorgi. Po zwolnieniu z katorgi został osiedlony w miejscowości Aleksandrowskij Zawod, miejscowości w Zabajkalu, która służyła miejscem prac katorżniczych dla Polaków poczynając od czasów powstania listopadowego. Podczas pobytu na katordze zapoznał się ze znanym pisarzem rosyjskim, zwolennikiem niepodległości Polski Mikołajem Czernyszewskim, z którym prowadził korespondencję. Na mocy Manifestu z dnia 14 listopada 1894 roku został zwolniony z pod nadzoru policyjnego i był wznowiony w stanie szlacheckim z wydaniem bezterminowego paszportu oraz zezwoleniem zamieszkania w każdym miejscu na terenie Imperium, za wyjątkiem Carstwa Polskiego, Kraju Północnego oraz Południowo-Zachodniego. Podczas pobytu na zesłaniu ożenił się z Rosjanką Łarysą Musorin, z którą miał sześcioro dzieci. Po powrocie z Zabajkala na początku lat 1900-ch mieszkał w Jurjewie (obecnie Tartu), gdzie wówczas na wydziale medycznym uniwersytetu studiował jego syn. Przed i po rewolucji mieszkał razem z rodziną syna w obwodzie Chersońskim, później we wsi Apostolowo w okolicach Krzywego Rogu, gdzie zmarł w połowie lat 1930-ch. Potomkowie starszego syna obecnie mieszkają na Ukrainie.

D-r. Walerjan Wilczewski. Urodził się w Siennie g. mińskiej r. 1835. Skończył w Nowogródku szkołę szlachecką V klasową, a gimnazjum w Słucku, zaś uniwersytet w Kijowie ze stopniem lekarza. W Słonimie osiadł jako wolno praktykujący lekarz; w czasie powstania był pomocnikiem i zastępcą naczelnika powiatu rewolucyjnego D-r. Simonowicza. Tu był aresztowany zaś wkrótce potem wywieziony do Ufy w guberni oremburskiej-z Ufy odesłany do Wilna i tam stawiony przed Murawjewem. Potem został skazany na zesłanie do wschodniej Syberyi bez pozbawienia praw. Na Sybir etapem szedł 7 miesięcy. Przez 7 lat mieszkał w Minusińsku, w górach Sajańskich. Wrócił do kraju w roku 1871 r. w myśl manifestu Aleksandra II-go - z zabronieniem powrotu na Litwę, gdzie t. j. w Królestwie jakiś czas zostawał pod dozorem policji. Uwolniony od dozoru policyjnego, wstąpił do szpitala Ś. Trójcy w Kaliszu jako młodszy ordynator. Następnie po kilku latach został naczelnym lekarzem w tymże szpitalu. Jako emeryt 50 parę lat jest doktorem, obchodził jubileusz piędziesięcioletni w Kaliszu przed trzema laty. Był w trzech bitwach: w Mołowidzach pod Michalinem i na Brzozowem błocie w grodzieńskiej guberni w pzrtjach, pod dowództwem Izydora Łukasiewicza oficera ruskiego, w charakterze doktora wojskowego.

Urodzony w 1838 r. Przed powstaniem praktykował jako lekarz w Słonimiu. Podczas powstania był pomocnikiem naczelnika powiatu Słonimskiego dra Simonowicza. Jako lekarz brał udział w trzech bit­wach: pod Miłowidami, Michalinem i na Brzozowem Polu w partji pod dowództwem Łukaszewicza. Był więziony i wysłany do Ufy, lecz stam­tąd wezwany do Wilna i stawiony przed Murawjewa, który skazał go na zesłanie na Syberję. Podróż odbył etapem w ciągu 7 miesięcy. W Minusińsku przebywał ok. 7 lat. Na skutek manifestu, wrócił do Kalisza, gdzie ostat­nio był naczelnym lekarzem szpitala św. Trójcy. Zmarł 14/V 1916 r