Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 13492

Strona z 338 < Poprzednia Następna >

ppor. (1835) Kalisz

Tomasz Biernacki

ppor. (1843) Kraków

Wojciech Biernacki

Ten rzekomy Michał Biernacki, powstaniec styczniowy, pochowany w Żelechowie, to w rzeczywistości Wojciech. Reszta się zgadza.

Teofil Biernacki

ur. 25.05.1853 Nowosiółka par. Koropiec [2] pow. Buczacz [obecnie na Ukrainie], powstaniec styczniowy. W Koropcu, we dworze Antoniego Mysławskiego pełnił funkcję chłopaka kredensowego. Za namową kooperatora polskiego w Koropcu, ks. Franciszka Sawy, postanowił wstąpić w szeregi powstańcze i w tym też celu dla owej myśli zjednał Wincentego Tokarskiego z Nowosiółki koło Koropca, Ignacego Kosińskiego z Puźnika, Jakóba Sokołowskiego z Jezierzan, dozorcę stadniny należącej do A. Mysławskiego. Ks. Sawa wyprawił wszystkich przed zielonymi Świętami do dworu p. Dąbrowskiego w Leczaczańcach, gdzie było już zebranych 45 ochotników. Po pięciodniowym pobycie w tym dworze kołowo jechali lasami nocą w stronę Podwłoczysk, znajdując we dworach gościnę. Po drodze nad granicą rozprószył garstkę sałdatów rosyjskich i ruszyli pod Radziwiłłów. Biernacki wraz z towarzyszami brał udział w tej nieszczęśliwej potyczce a cofnąwszy się za kordon ukrywał się jakimś wąwozie przez trzy dni, a następnie nocą podążył do Podwłoczysk, gdzie został przez żandarma aresztowany i pod eskortą 8 żołnierzy odstawiony do Tarnopola, Tu lezał chory w szpitalu, gdzie ściągano z nim protokoły, wierny jednak złożonemy przyrzeczeniu nie wydał swych towarzyszy. [1] Starosta tarnopolski wyjednał po kilku tygodniach uwolnienie dla Biernackiego, który stawić się musiał bezzwłocznie przed komisją asanterunkową a wzięty do wojska po kilkumiesięcznym pobycie w lazarecie lwowskim służył w garnizonach Sybinie, Peszcie i Berlinie, następnie brał udział w wojnie austriacko-pruskiej w r. 1866 w walczył pod Sadową. [1] Rodzice: 2. Jan Biernacki [2] 3. Wiktoria Michowicz [2] __ślub

Wilhelm Apolinary Biernacki

( - 27.02.1895 Szczawnica Wyżna ) - weteran Powstania Styczniowego , oficer, zmarł w wieku 59 lat [1] lat 58 [1] w Szczawnicy Wyżnej [2] parafia Szczawnica. [1]. Pozostawił żonę Marię Gawrońską. [2] "Jako wielce obiecujący oficer, opuścił szeregi rosyjskie i na pierwszy odgłos trąbki bojowej pospieszył w r. 1863 do oddziału pod dowództwem Langiewicza. Jako karny żołnierz i prawy syn ojczyzny walczył, dokąd to były możebnem, a następnie dzielił los rozbitków na tułactwie." [1]

Aleksander Biernawski

(1840-1911), student Akademii Medycznej w Warszawie, członek pierwszych kółek studenckich, w 1861 r. członek Kom. Akademickiego, na jesieni 1862 r. zastępca członka KCN, w 1863 r. komisarz, następnie naczelnik okręgowy Galicji Zach. Opuścił Galicję po ogłoszeniu stanu oblężenia, w 1864 r. członek Tow. Bratniej Pomocy w Paryżu. Pozostał we Francji jako lekarz

Jan Bierzchowski

Wilczewo - Spis Powstańców 1863 r

Jan Bierzyński

ur. r. 1837 w Borkówce wołyńs. Wyszedł do powstania w In ludzi, oficjalistów i czeladzi, z dwoma rodzonymi braćmi: Stanisławem i Tadeuszem. Oddział ten własnym kosztem uzbrojony i umundurowany, oddał pod rozkazy Edmunda Różyckiego. Brał udział w zajęciu Lubani, w bitwach pod Połonnem, Miropolem, Łaszkami i Selichą.

Józef Wojciech Jan Kanty Bierzyński vel Bieżyński

ur. ok. 1820 dwór w m. Budzów par. Małuszyn (obecnie woj. łódzkie) [2] zm. 10.04.1863 Ruszkowo [1] Jego rodzicami byli Jan Nepomucen Bierzyński (właściciel wsi Budzów) i Antonina Marchocka [2] Ślub - żona Michalina Ceglińska [2] Powstaniec styczniowy lat 44 [2] z Lipna [4] , adjutant dowódcy Zejfryda [4], poległ w bitwie pod wsią [1][10] par. Sompolno [1] [2] Pochowany w zbiorowej mogile sześciu powstańców styczniowych, na cmentarzu parafialnym w m. Sompolno (obecnie woj. wielkopolskie) [1]

Jan Biesiadecki

Prus z Wróćmierowy dr. medec., urodź. n Sieklówce r. 1837. Wyszedł z Galicji z oddz. Czachowskiego, walczył pod Rybnicą i Jurkowicami i był przez 3 mies. naczel. lekarzem w szpit. w Klimontowie w Sandom. gdzie leczył kilkudzies. rannych powstań, i mosk. W7 wol nych chwilach brał udział w kilku pomniejsz, poblizk.. potyczkach. Po powstaniu osiadł w Jaśle.

Stnisław Biesiadowski

Stanisław (Biesiadowski lub Biesiadecki): pochodził z Galicji, podczas walk wzięty do niewoli został zesłany do Syberii Wschodniej (Zabajkale?)

Stnisław Biesiadowski

lub Władysław

Władysław Biesiadowski

pochodził z Litwy, został skazany na 8 lat ciężkich robót, które odbywał w Siwakowej (A. Kręćki);

Władysław Biesiadowski

(ok. 1844-?), syn Jana, szlachcic z gub. kijowskiej. Został skazany na 8 lat ciężkich robót w twierdzach. Katorgę odbywał w gub. irkuckiej, od 1868 r. na osiedleniu w okr. bałagańskim. W 1873 r. uzyskał zgodę na zamieszkanie w gub. kostromskiej

Bronislaw Bieske

Ujęty 24 maja 1863 roku w potyczce pod Niewieszem. W tej potyczce zginął jego brat Edward. Byl synem Jana Michala Bieske i Emilii ze Szmideckich dziedziców Goszczanowa w kaliskim. Urodził się pod Kaliszem około 1828r. Rodzice stracili majątek w 1867r zapewne za powstańcze zaangażowanie synów [1] R o d z i n a - brat, powstaniec styczniowy, poległ w boju w bitwie pod

Edward (prawd.), Bieske. Syn Jana Bieske i Emilii ze Szmideckich dziedzicow Goszczanowa pod Kaliszem. Urodzony w kaliskiem okolo 1839r. Brał udział w Powstaniu Styczniowym i zginął w potyczce pod Niewieszem dnia 23 maja 1863r. Jego rodzony brat został pojmany i wywieziony w głąb Rosji. Spoczywa w mogile zbiorowej na Cmentarzu parafialnym w Niewieszu. "Oddziały Ludwika Oborskiego, Stanisława Szumlańskiego i Karola Włodka pod dowództwem płk. Słupskiego w swojej rejteradzie z woj. mazowieckiego weszły na obszar woj. kaliskiego i stoczyły zaciętą walkę pod Niewieszem. Najpierw jadące na wozach z Uniejowa do Poddębic wojska rosyjskie wpadły w zasadzkę urządzoną przez płk. L. Oborskiego pod Niewieszem, a następnie zabarykadowały się w domach i budynkach gospodarczych we wsi Niewiesz. Bezpardonowa walka w Niewieszu trwała od godz. 14 do 22 i zakończyła się bezowocnie dla powstańców. Po stronie rosyjskiej były znaczne straty, ale wśród powstańców jeszcze większe. Poległo 29 powstańców, a wśród nich niejaki Bieske, lat 24, syn dziedzica z Goszczanowa."

Ludwik Bieszyński

ppor. (1842) Giecz

Aleksander Bieńczycki

ur. r. 1828 w Birzanach. Awansował w powst. do rangi kapit. Służył w oddz. Czacho wskiego, później dowodził własną komp. strzelców. Brał udział we wszystkich bitwach Czachowskiego.

Aleksander Bieńczycki

ur. 1814, zm. 14 VII 1902, powstaniec styczniowy, poch. Lwów-Łyczaków, kw. 40

ppor.(1843) Ostrówkomt.

Wincenty Bieńkiewicz

rolnik, ur. w 1847r. w Wólce Grodziskiej. Walczył w szeregach powstania w Puszczy Białowieskiej. Zesłany na Sybir. Po powrocie z wygnania był pod nadzorem policji do 1873r.

Antoni Bieńkowski

(ok. 1831 - 31.01.1905 Tyśmienica) - weteran Powstania Styczniowego zmarł w Tyśmienicy w wieku lat 74 [1]

Antoni Bieńkowski

ur. r. 1834 w Trześnio wie. jako pisarz gmin. Wyruszył w styczniu 1863 do oddz. Neczaja do DuVbianki. ztamtąd pod Hutę, gdzie stoczono bitwę z Moskwą. W Zelini otoczony przez moskali, wraz z 20-tu kolegami wzięty został do niewoli. W tej liczbie jeńców znajdował się Neczaj. W Krasnostawie Neczaja rozstrzelano, a resztę przewieziono po 4-eeh miesiącach pobytu do Zamościa, w rok później do Orła. ztąd po 2-óch latach do Permy, w końcu do guber. Jenisejskiej, skąd wrócił Bieńkowski do Galicji r. 1869.

Arkady Janusz Marceli Bieńkowski

ur. w Brzostówku gub. Radom. r. 1842. służył jako żołn., następnie podof. w konn. strzelc., a to w oddz. Dworzaczka i Sawickiego, później w oddz. Skowrońskiego pod dowództ. Parczewskiego i Orłowskiego. Walczył pod Kutnem. Kterami, Łodzią. Cepówem górnym. Kołem. Walewicami. Cyrusową wolą. Stiykowem i pod Balkowem. Po powst. urzędn. zakładu dla obłąkanych w Kulparkowie.

Edmund Bieńkowski

urodź, w Myślenicach r. 1885. Służył w powst. jako oiic. pod Czechowskim. Jeziorańskim i Lelewelem. Walczył nad Tanwią, pod Kobylanką, Panasówką i Batorzem. Ranny pod Batorzem.

Feliks Bieńkowski

ppor. (1841) Łódz

Feliks Bieńkowski

ur. 1838, zm. 11 Xli 1896, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Feliks Joachim Bieńkowski

(1838 Radom - 11.12.1896 Lwów) - powstaniec styczniowy [1], starszy inżynier Wydziału Krajowego. [1], [3] Urodził się w 1838 r w Radomiu [1], uczeń szkól w Suwałkach [1], inżynier komunikacji lądowych i wodnych w Warszawie [1]. W Warszawie należał do organizacji przedpowstańczej. [1] "W powstaniu brał udział jako porucznik kawalerji w wyprawie Krukowieckiego z Krakowa do Królestwa i szaloną szarżą w kilkanaście ludzi na szwadron dragonów, przyczynił się do uratowania samego Krukowieckiego, osaczonego dziewięcioma ludźmi w Gianowskim dworze i broniąścego się śród płomieni przeciw całej kampanji piechoty. Śp. Feliks służył potem w jeździe Różyckiego i przeniosłszy się do Paryża po upadku powstania zarabiał na chleb jako fachowy inżynier przy francuskich kolejach żelaznych. Powróciwszy do kraju w r. 1868 wstąpił do służby kolejowej, w której odznaczał się do samej śmierci nieposzlakowaną uczciwością i najsumienniejszą pracą. Jako członek wydziału "Sokoła", towarzystwa politechnicznego, towarzystwa Szkoły ludowej, towarzystwa weteranów z r. 31 i 63, Skarbu narodowego i wszystkich w ogóle stowarzyszeń, dążących do podniesienia bytu narodowego i do oswobodzenia ojczyzny, nieboszczyk odznaczał się wytrwałą i gorliwą działalnością, niezważającą na żadne przeszkody i rozczarowania. Jako przełożony i kolega zostawił po sobie w Wydziale krajowym i we wszystkich stowarzyszeniach, do których należał, najlepszą pamięć. Śmierć wzbudziła wszędzie żal najszczerszy po takiej niczym niepowetowanej stracie dla sprawy narodowej, której służył wiernie i wytrwale "usque ad finem", jak na prawego Polaka przytoi. Między innemi był czynnym członkiem Towarzystwa demokratycznego i inicjatorem fundacji jednego stypendium dla młodzieży gimnazjum polskiego w Cieszynie. Pozostawił rodzinę z czworgiem dziec " [1] Ślub - żona Stanisława Gura [2], jej rodzice: Franciszek Gura [3], Ludwika Mierzwińska [3] Zmarł 10.12.1896 r [1], [2], we Lwowie [1], [2], w wieku 58 lat [2], na wadę serca. [1], tętniak aorty [2], Pozostawił owdowiałą żonę Stanisławę Gura. [2] Dzieci: 1___Władysław Piotr Bronisław Bieńkowski - zm. 1881 Lwów, 13 miesiecy [5] 2___Stanisław Feliks Bieńkowski - ur 28.03.1882 Lwów [3] 3___Tadeusz Julian Bieńkowski - ur 16.08.1886 Lwów [4] Rodzice: 1__Jan Bieńkowski [3] 2__Elżbieta Kulczycka [3]

Feliks Joachim Stanisław Bieńkowski

ur. r. 1888 w Radomiu. Inżynier Zarządu komunik. lądów, i wodn. w Warszawie. Służył jako podpor. jazdy w oddz. inżyn. wojew. krakowsk.. następnie w jeździe oddziału Brzezińskiego, wreszcie w jeździe ruskiej Różyckiego. Walczył pod Pieskową skałą. Glanowem i Imbramowicami. Po powstaniu inżynier Wydziału kraj. we Lwowie.

Jan Bieńkowski

Chłop z Wilczewa, za udział w powstaniu zesłany (1864 r.) do Rosji do aresztanckich rot na rok.

Józef Bieńkowski

Lat 21, podporucznik, zarotowy 1 Batalionu, 1 Pułku Piechoty, Wojska Ziem Ruskich. Cywilny, W 1863 mianowany podpor. przez jen. Gołuchowskiego

Mikołaj Bieńkowski

Chłop z Płonka, za zamiar wstąpienia do partii oddany do wojska w 1863 r.

Teofil Bieńkowski

zm. 1918, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Uczestnik powstania styczniowego, gdzieś na północ od Krzeszowic. Na pewno ukrywał emisariusza powstania -Mianowskiego. Ten w dowód wdzięczności obiecał mu możliwość używania nazwiska Mianowski. W latach dwudziestych za poniesione zasługi rodzina Bigajów-potomków Wincentego na mocy rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zaczęła używać nazwiska dwuczłonowego: Bigaj-Mianowski.

z Wierzbicy, zarejestrowany w Komitecie Wsparć Weteranów (o jego udziale w powstaniu złożyli zeznania: Marcin Iwanicki, Stanisław Jagiełło i Andrzej Skórski, a potwierdził Urząd Gminy Urzędów).

ppor. (1843) Radom

Ur. ok. 1836, zm. 1890 Czerniowce. Chirurg w 1863 praktykujący w Bełzie. W Czasie Powstania Styczniowego przewoził powstańców przez granicę a także zajmował się transportem broni. Po powstaniu praktykował m.in. w Bolechowie. W 1890 został wydelegowany do walki z epidemią tyfusu plamistego w miejsc. Oszechlib koło Czerniowiec. Zaraził się jednak i zmarł. Dzieci w 1898 w Czerniowcach przeszły na katolicyzm. Żona: Józefa Raabe Dzieci: 1. Zygmunt (ur. 1862, chrzest 1887) 2. Berta, (ur. 1872, chrzest 1898) 3. Eleonora Anna, (ur. 1873, chrzest 1898) 4. Amalia Józefa, (ur. 1874, chrzest 1898)

Franciszek Bilecki

służył w oddz. Wysockiego i Zameczka.

Jędrzej Bilecki

służył w oddz. Wysockiego i Wiśniewskiego i walczył pod Radziwiłłowem i Korytnicą.

( - ) - Powstaniec Styczniowy, "włościanin litewski, nie umiejący nawet po polsku. Po wybuchu powstania chodził Bilis od wsi do wsi, przemawiał do ludu litewskiego, w imię wiary katolickiej i łącznych dziejów z Polską. W krótkim czasie zebrał 70 zbrojnych wieśniaków, uformował z nich oddział piechoty, Łączył się z innymi oddziałami, lub na własną działał rękę. Miał ogromną powagę wśród ludu, godził powaśnionych, sądził różne sprawy, w obozie przestrzegał moralności, karność utrzymywał wzorową. Z moskalami buł się Bilis pod Wormianami i gdzieindziej, wszędzie czyniąc zręczne zasadzki. W lesie białożoryskim natarł na dragonów i kozaków i dziewięciu położył trupem. W sierpniu pod Manżdami zabił w zasadzce 20 żołnierzy carskich, nie utraciwszy ani jednego powstańca. We wrześniu oddział jego liczył 150 ludzi piechoty i 20 kawaleryi. Gdy jesień nastała, moskale ze wszystkich stron otaczali Bilisa, chcąc na nim srogo się zemścić. Dnia 27-go listopada 1863 roku napadli na jego wieś rodzinną Białożoryszki - wieśspalili, zabrawszy całe mienie braci Bilisa, a wszystkich jego krewnych wysłali na Sybir. Mimo tego Bilis nie ustępował, w Szawalanach zabrał moskalom magazyny z żywnością, mundurami i bronią - Radziwiłowi zabrał pocztę rządową. Gdy wreszcie lud już zaczynał upadać na duchu i zemsta moskiewska coraz srożej Litwę przygniatała, rozszedł się oddział Bilisa, a on za innymi emigrantami do Paryża wyjechał"

Strona z 338 < Poprzednia Następna >