Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ur. ok. 1842 Stary Sącz [2] [6] Zm. 13.01.1903 Marano[1] Jego rodzicami byli: Józef Midowicz i Barbara Chilewskiej [2] - Powstaniec Styczniowy [1], Notariusz w Rzeszowie. Marszałek pow. pilzeńskiego. Poseł na Sejm. [6] Ślub - 1870 r Kraków, on kawaler lat 28 ur w Starym Sączu. Żona Matylda Sapalska panna lat 22, ur w Tarnowie (rodzice: Antoni Sapalski i Joanna Majer) [2] Zm. 13.01.1903 Marano[1] Pozostawił żonę i dzieci. Pochowany w Krakowie[6] na Rakowicach, kw. A w grobie rodzinnym. R o d z i n a Dzieci: * Kazimierz Marian Midowicz - ur. 1870 Kraków [3] - ślub 1896 Rzeszów - Fara [4]; żona Zofia Paulina Oktawia Rampelt (rodzice: Bronisław Anastazy Rampelt i Gabriela Czerny) * Ludwik Julian Midowicz - ur. 12.02.1877 Brzostek [5] - ślub 1907 Brzowstek [Podkarpacie], on zam. w Krakowie, żona Maria Justyna Zofia Zapolska ur 13.08.1887 (rodzice: Antoni Zapolski i Julia Staneńska) [5]

(1839-6.11.1900). oficer w postaniu styczniowym, uczestnik walk toczonych przez oddziały A. Jeziorańskiego i m. Langiewicza, na emigracji w Paryżu właściciel kwiaciarni, oficer Gwardii Narodowej podczas Komuny Paryskiej, następnie na emigracji w Londynie. Poch. Londyn. Highgate West, S. 60 (White Eagle Hill), gr. 24 937

(1839-6.11.1900) kapitan, powstaniec styczniowy, walczył w oddziałach A. Jeziorańskiego i M. Langiewicza, oficer Gwardii Narodowej podczas Komuny Paryskiej. Działał w Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Robotników.

Syn Adama, szlachcic (niewylegitymowany), z gub. radomskiej (wieś Kołonna w pow. opoczyńskim). Został skazany na 8 lat ciężkich robót w twierdzach na Syberii za werbowanie ludzi do powstania i udzielanie pomocy oddziałom (dostarczanie broni, ubrań i prowiantu). Katorgę odbywał początkowo w Aleksandrowsku (gub. irkucka), następnie został wysłany do budowy drogi wokółbajkalskiej. Po powstaniu 1866 r. i kolejnym osądzeniu ponownie znalazł się w gorzelni w Aleksandrowsku, potem w Usolu. W 1870 r. na osiedleniu przebywał w gm. Iłgińskiej gub. irkuckiej. W 1877 r. otrzymał zgodę na wyjazd do europejskiej części Rosji.

Weteran powstania styczniowego, zdjęcie wykonane w 1916 po pochodzie 3-majowym.

zesłaniec

Pierwszą partię powstańcza na Kujawach zaczęto organizować z początkiem lutego 1863r. .-[......] Rankiem 8 lutego Andrzej Bogusz, naczelnik powiatu włocławskiego, przywiózł do obozu dowódcę tej partii, Kazimierza Mielęckiego. Kazimierz, syn ziemianina i oficera z czasów napoleońskich Piotra Piusa Mielęckiego - Auloka, liczył wówczas lat 26 (urodzony w rodzinnym Karnie w 1837 r.) żonaty był z Salomeą Pągowską. Okazał się jednym z dzielniejszych dowódców powstańczych na Kujawach, prowadzącym prawie nieprzerwanie działania do 22 marca, kiedy to został ranny (dostał ciężki postrzał w plecy, gdy wyjechał na skraj obrony chcąc sprawdzić, jak grząski jest grunt) i musiał być ewakuowany do Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Bitwę wokół tartaku w Olszowem uznać trzeba za nierozstrzygniętą, a wyżej ocenić dowódców polskich [....} oddział polski nie mógł liczyć na szybkie wzmocnienie, ludzie byli wyczerpani, amunicja na ukończeniu, a co może najważniejsze, wyeliminowani zostali z udziału w dalszych działaniach obaj ciężko ranni dowódcy. Pułkownika Mielęckiego jego adiutant Zdzisław Szczawiński dowiózł do Mikorzyna. Stamtąd przeprowadzono rannego na wschodni brzeg jeziora do wsi Wąsocze, następnie do Gór, skąd przemycono go przez granicę, aby kurować dłużej w Mamliczu pod Łabiszynem. Niestety, Mielęcki, gdy poczuł się lepiej, wsiadł na konia i w czasie jazdy spadł z niego łamiąc, zapewne osłabiony postrzałem kręgosłup. Skonał 8 lipca 1863 r. Uroczysty pogrzeb naczelnika sił zbrojnych województwa mazowieckiego, chowanego 13 lipca, stał się wielką manifestacją patriotyczną.