Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 2996

Strona z 75 < Poprzednia Następna >

Imiona braci?? Gindorowicz

Dwaj stryjowie mego pradziada Wincentego Gindorowicz z wsi Studzianki powiat Sokółka ówczesnego gubernia Grodno zostali ujęci i skazani za udział w Powstaniu Styczniowym na 20 lat katorgi.Jeden z nich zmarł po powrocie drugi zaś samotnie mieszkał i zabrakło mu jednego roku do II RP i jak dziadek opowiadał munduru,szacunku i pogrzebu wojskowego.Za ich udział w powstaniu dużo wycierpiała rodzina z przybitą tablicą do domu,,wrag Rossiji".Grał pięknie na skrzypcach-zajmował się stolarstwem.W domu opowieść o nich była wiecznie żywa gdyż żył(96 lat-zmarł w 1961 r)mego pradziada stryjeczny brat urodzony zaraz po powstaniu.Mój dziadek Julian znał go bardzo dobrze.Przykro mi że nie znam nawet jego imienia ale znam opisy ciągłych brutalnych carskich rewizji w domach rodziny ,,mietieżników'

z Adamówki (Sieniawa)

Józef Głębocki

Ezechjel, były oficer byłych wojsk polskich, brał czynny udział w powstaniu 1830/1 roku. Emigrował do Francji, gdzie się ożenił z Francuzką. Na mocy manifestu cesarza Aleksandra II powrócił do kraju z żoną, synem i córką. W 1863 r., acz niemłody już, stanął do szeregów powstańczych w powiecie żytomierskim, ale na stanowisku, gdzie miał zebrać się oddział znaczniejszy, skutkiem uwięzienia sprzysiężonych po domach, stanąć mogło tylko 36 powstańców. Oddziałek ten, nad którym objął dowództwo Głębocki, musiał ulec przed przemagającą siłą tłumów włościańskich, jego zaś naczelnik posłużył za cel główny pastwienia się czerni. Uwięziony i stawiony przed komisją śledczą, odpowiadał na pytania łamanem narzeczem rusińskiem, języka bowiem rosyjskiego nie znał jako emigrant. Ponieważ sędziowie uznawali za winnych wszystkich ryczałtowo aresztowanych i w zasadzie nie dawali wiary żadnym okolicznościom łagodzącym, nie silili się więc na zrozumienie dokładne zeznań Głębockiego, natomiast pośpieszyli okrzyknąć za zbrodnię, kary najwyższej godną to, że synowi Michałowi rozkazał pod błogosławieństwem iść do powstania, i skazać starca na lat 20 ciężkich robót. Wyprawiony z Żytomierza w końcu sierpnia 1863 r., dostał się do Usola przed nami. Mieszkał czas jakiś w koszarach, a następnie w oficynie domku naszego w jednym pokoiku z Henrykiem Wohlem, w którym znalazł prawdziwie synowską opiekę. Wybrany bibljotekarzem pełnił te obowiązki gorliwie za małem wynagrodzeniem z kasy ogólnej. Po uwolnieniu z ciężkich robót na skutek manifestów pospieszył p. Ezechjel do syna Michała, który mieszkał w Czeremchowskiej włości jako posieleniec. Niestety, spotkały go tam ciężkie zawody. Wyrodny syn zaniedbywał najzupełniej czcigodnego ojca, a w końcu uraczył go synową sybiraczką, co zmusiło staruszka do szukania opieki u obcych, wśród których, otoczony czcią i życzliwością, dokonał pełnego cierpień i poświęceń żywota.

Bartłomiej Gleń

Frydolin Gliński

"[i]Frydolin Gliński, współpracownik N. W. Tagblatt, urodzony na Bukowinie, zakończył w tych dniach życie w Wiedniu. Fremdenblatt poświęca mu następujące wspomnienie: Pewnego dnia między r. 1860 i 1870 pojawił się nagle w Wiedniu wysoki, gładko ogolony mężczyzna z rudemi włosami, lecz x tak delikatnym rzymskim profilem, że gdziekolwiek się ukazał, zwracał na siebie uwagę. Wiedziano, że w r. 1863 służył w powstaniu pod Langiewiczem i to niemało przyczyniało się do jego uroku i jednało mu szczęście u kobiet, za którem się nie uganiał. Ambicya jego zwróconą była w kierunku literackich powodzeń. Opisy jego o powstaniu zajmują miejsce obok najlepszych prac w zakresie wojenno-sprawozdawczym, równie jak późniejsze wojskowe jego artykuły podczas wojny niemiecko francuskiej, które bardzo były czytane i cenione. Pełne właściwego wamięku były jego opisy „sportu.“ Gliński był pierwszym i najdawniejszym nowoczesnym autorem w tym rodziju w Wiedniu, który umiał z humorem i popularnie zdawać także sprawę z popisów w cyrku Renza i innych uroczystości hipicznych. W późniejszych dopiero latach wpadł Gliński na właściwy kierunek swego literackiego talentu, mianowicie popularnych opisów. Mało znajdzie się autorów, którzyby posiadali w równej mierze sposób popularnego pisania. Pisał on w stylu lakonicznym, pozornie w krótko-oddechowych zdaniach, lecz tryskał z tego humor pełny ognia i temperamentu. Do ważniejszych epizodów życia Glińskiego należy utworzony przezeń teatr automatów. Teatr ten znajdował się zrazu w opuszczonym zakładzie fotograficznym Angerera, a później w Wurstelpraterze. Teatr ten jednak z powodu niesprzyjających okoliczności wkrótce został zamknięty. Odtąd z nieustającą energią poświęcił się znów literaturze, w której występował zaszczytnie. Wszyscy, co go znali, przechowają szacunek dla jego pamięci.[/i]"

z Poznańskiego, był wachmistrzem w ułanach Pruskich, brał udział w potyczce pod Dobrosłowem i Mieczownicą 2go Marca 1863 r., następnie jako porucznik kawaleryi w oddziale Skrzyńskiego, poczem mianowany dowódcą kawaleryi, zręczny niesłychanie w prowadzeniu wojny partyzanckiej, nieraz dawał się we znaki nieprzyjacielowi i umiał się zawsze wywijać z zasadzki na niego robionej. Nareszcie w nocy gdy odpoczywał, po forsownych marszach przez zdradę został napadnięty, lecz drogo postanowił życie swe oddać, broniąc się położył kilku moskali trupem lecz sam niebawem osłabiony przez ubiegającą krew z ran, padł nie żywy. Stało się to we wsi pod Przypkami w Skawnickim 29tego Września 1863 r.

ur. 1833 r. w Gostyniu, wachmistrz ułanów pruskich, brał udział w bitwie pod Mieczownicą 2 marca 1863 r., następnie był porucznikiem jazdy w oddziale Skrzyńskiego, wreszcie miano wany dowódzcą oddziałku kawaleryi, odznaczył się wielokrotnie w pro wadzeniu partyzantki. Zginął dnia 17 sierpnia 1863 r. pod Tarczynem w Rawskiem i tamże pochowany. Według „Pamiątki dla rodzin' Polskich 44 poległ po rozpaczliwej obronie pod Przypkami dnia 29 września t. r., gdzie w nocy przez zdradę był napadnięty.

Aleksander Głowacki

[herb=Prus I]Aleksander Głowacki, h. {{Prus I}}, ps. "Bolesław Prus", ur. 20.8.1847 Hrubieszów, zm. 19.5.1912 Warszawa, syn Antoniego i Apolonii Trembińskiej. Pod wpływem swego brata Leona, działacza frakcji „Czerwonych”, Aleksander Głowacki w roku 1863, mając 16 lat, przerwał naukę w gimnazjum i wziął udział w powstaniu styczniowym. Walczył w oddziale Ludwika Żychlińskiego w bitwie pod Żelazną. Następnie walczył w oddziale Adama Andrzeja Zielińskiego[8]. 1.9.1863 został ranny w potyczce pod Białką. Dostał się do niewoli, jednak ze względu na młody wiek oraz dzięki wstawiennictwu ciotki, po wyjściu ze szpitala pozwolono mu wrócić do Lublina i zamieszkać z rodziną. [1] 20.1.1864 został aresztowany za udział w powstaniu. Do kwietnia przebywał w więzieniu na Zamku Lubelskim oraz w budynku koszar. Sąd wojskowy pozbawił go szlachectwa, a następnie oddał pod opiekę wuja Klemensa Olszewskiego. Polski literat. Pochowany: Warszawa - Powązki kw. 209 rz. 1, gr. 4-6

Stanisław Głowacki

Więzień cytadeli warszawskiej. mieszczanin z Konstantynowa, pow. bialski, lat 18. Katolik, kawaler. Majątku nie ma. Aresztowany we wsi Roguziec 18 lutego "za przynależność do bandy". 29 lutego 1865 r. skazany na zesłanie w głąb Rosji i odesłany do Warszawy. (G-13).

Kazimierz Głowiński

Ksiądz, kanonik z Chorostkowa. 1908 "gorąco przemawiał skazując młodzieży na ideały z 1863r" podczas uroczystości powstańczych przy mogiłach powstańczych we Lwowie

Karol Głubczyński

Jan Głuchowski

Więzień cytadeli warszawskiej. szlachcic ze wsi Sikory, pow. siedlecki, lat 33. Katolik, żonaty, ma troje dzieci. Posiada dom i ziemię. Aresztowany w Sikorach 11 lutego 1864 r. za to, "że był w bandzie". 20 lutego trafił do więzienia, skazany na zesłanie w głąb Rosji, 7 marca odesłany do Warszawy. (G-12).

Henryk Glucksohn

Żyd z Warszawy. Aresztowany za udział w rozruchach warszawskich i zesłany na Sybir do Permu.[1] Towarzyszył w drodze .[2] Potem oddany w sołdaty. Cieszył się niezwykłą sympatią wśród zesłańców, którym pomagał z całym poświęceniem urządzając szpital i cmentarz dla polskich zesłańców w Kungurze.[1] Miał dwie córki z których jedna - Sabina chodziła do kościoła i gorąco się modliła. W 1888 wraz z mężem Wincentym (Izaakiem) Łaskim i synami przyjęła Chrzest Św. w warszawskiej Parafii Przemienienia Pańskiego.[2]

Józef Kalasanty Godebski

Ur. 1801, zm. 11.3.1868 Paryż. Syn Cypriana, legionisty i poety poległego pod Raszynem i Justyny Godffrino. Pobierał nauki na Żoliborzu i Heidelbergu. Przygotowywał się do zawodu inżyniera górniczego. Zmuszony do udziału w wojsku carskim. Uczestnik Powstania Listopadowego na Wołyniu, odznaczony Virtuti Militari. Przebywał na emigracji gdzie wszedł do wojska belgijskiego i dosłużył się stopnia majora. Zwolniony na skutek starań rządu rosyjskiego razem z przywódcami Powstania ożenił się i osiadł w Belgii. W 1863 oddał zasługi Powstaniu - będąc członkiem Komisji Broni w Liege. Prowadził układy z fabrykantami belgijskimi, oraz zajmował się przesyłką broni. W tym roku ogłosił też wierszem "Chwilę zemsty". Wydał w języku francuskim geometrię do użytku wojskowych, która stała się książką elementarną w wojskowych szkołach belgijskich, pisywał leż artykuły o sprawie polskiej do francuskich i niemieckich dzienników, a miał prócz lego łatwość wierszowania. Dowcipny, prowadził humorystyczną korespondencja z Antonim Góreckim i z Lelewelem, Był wolnym mularzem do śmierci. Żona: Florentyna Konstancja Franquin Jeden z jego synów - , był Powstańcem Styczniowym i dostał się do niewoli gdzie zmarł w więzieniu.

z Czerny (Kraków)

Józef Godfrejów

Urodzony 17.12.1842 Krotoszyn. zm. 3.8.188 Syn Józefa - powstańca listopadowego, ekonoma i Henryki Serwaczyńskiej. Ojciec pisał się także Józef Gottfrey, oraz Gotfryed. Miał rodzeństwo: Władysława Piotr (ur 1839), Adolfa i Władysława (bliźniaków) ur. 1841, Adolfa (1846), Antoninę Wiktorię (1847) (może więcej). W latach 1860-1865 słuchacz Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Powstaniec. Pochowany w Tarnowie na starym cmentarzu kw. V-1 31.1.1871 ożeniony z Wilhelminą Barbara Stampfl. Dzieci: - Maria Henrietta zmarła w wieku 14 lat - Stanisław Józef - Helena zmarła w wieku 19 lat.

Franciszek Godlewski

urodził się w powiecie Łomżyńskim z tak zwanej zagonowej szlachty, uczeń klasy VI Gimnazyum w Łomży. Służył w oddziale Zameczka, zginął pod Myszyńcem, mający lat 20.

Seweryn Golczeweki

ze Lwowa, 20 lat ma jący, uczeń gimnazyalny, wzięty 1 stycznia 1864 z Koziejgóry do Chełma, do Pskowa na posilenie odesłapy.

Marcin Gołębiewski

Ur.1840r w Subkowach k/ Tczewa,zgon w 1914r. w Tymawie k/Gniewa. Werbownik ochotników z Kociewia z okolic Gniewu do Powstania styczniowego w 1864r. Współpracował z Teodorem Łyskowskim z Wilczewa k/ Sztumu i Izydorem Marx z Połomu k Ocypla.Osobiście pojechał z grupą ochotników z Borów Tucholskich i okolic Tymawy na granicę prusko-rosyjską. Zatrzymany w Wabczu spędził 7 dni w areszcie w Chełmnie. Formalnie postawiony w stan oskarżenia przez prokuratora krajoweo w Berlinie Kruegera z paragrafu 66, czyli za zdradę stanu Prus. Uwięziony w Sztumie od 17.05.1864R. Zwolniony z oskarżenia 7.03,1865r. Akta prokuratorskie i śledcze /2 teczki/ znajdują się w Tajnym Archiwum Pruskiego Dziedzictwa Kulturowego Berlinie, dział Królewski Wyższy Sąd Krajowy/Kammergericht/Polnische Januaraufstand von 1863

Marcin Gołębiewski

Ur.1840r w Subkowach k/ Tczewa,zgon w 1914r. w Tymawie k/Gniewa. Werbownik ochotników z Kociewia z okolic Gniewu do Powstania styczniowego w 1864r. Współpracował z Teodorem Łyskowskim z Wilczewa k/ Sztumu i Izydorem Marx z Połomu k Ocypla.Osobiście pojechał z grupą ochotników z Borów Tucholskich i okolic Tymawy na granicę prusko-rosyjską. Zatrzymany w Wabczu spędził 7 dni w areszcie w Chełmnie. Formalnie postawiony w stan oskarżenia przez prokuratora krajoweo w Berlinie Kruegera z paragrafu 66, czyli za zdradę stanu Prus. Uwięziony w Sztumie od 17.05.1864R. Zwolniony z oskarżenia 7.03,1865r. Akta prokuratorskie i śledcze /2 teczki/ znajdują się w Tajnym Archiwum Pruskiego Dziedzictwa Kulturowego Berlinie, dział Królewski Wyższy Sąd Krajowy/Kammergericht/Polnische Januaraufstand von 1863

Stanisław Golecki

W Usolu między 1866-68 - z Wołynia, lekarz. Miał ze sobą żonę i dzieci. Potem w Irkucku.

Aleksander Golimkiewiez

Inżynierny konduktor, należał do organizacyi partii w randze inżyniera kapitana, i miał udział w bitwie przeciw wojsku, 27 stycznia 1864 r rozstrzelany w Zakroezynic.

Artur Gołuchowski

Pochodził z Łosiacza. Komendant oddziału Edmunda Różyckiego na Wołyniu. przekonany przebiegiem wyprawy radziwiłłowskiej o bezcelowości dalszych wypraw na Wołyń, postanowił nie dopuścić do marnowania ludzi i środków sobie powierzonych. Objął komendę z jasno nakreślonym zamiarem zatrzymania tej młodzieży w Galicji tak długo, jak stosunki polityczne na to pozwolą. Stanął tedy od razu w biernej, ale stałej opozycji przeciw naciskowi partii i ludzi, którzy nic do stracenia nie mieli, a mając ogromny, można powiedzieć wszechwładny wpływ osobisty na swoich podwładnych, zdołał utrzymać wzorowy porządek między swą butną młodzieżą, i spokój taki, że nie było żadnego powodu dla zaczepek dla władz policyjnych. Prawda, że i powaga imienia brata Agenora Gołuchowskiego (ojca) w sferach urzędniczych dużo się przyczyniała do unikania starć i umyślnych szykan z ich strony.

Artur Gołuchowski

hrabia, brat starszy Agenora, gubernatora Galicji i ministra austriackiego. Służył w 1831 r. przy sztabie N. W. Skrzyneckiego. W 1849 r. jako ochotnik w oddziale Garibaldiego w armii włoskiej. Na wojnie krymskiej w 1855 r. brał udział przy szturmie Małachowa pod Sewastopolem. W 1863 r. należał do najczynniejszych przywódców ruchu powstańczego. Był mianowany generałem jazdy podolskiej, z którą miał ruszyć na linię bojową, co wszakże nie przyszło do skutku. Od tego czasu sędziwy weteran osiadł na wiejskim gospodarstwie w Łosiaczu na Podolu.

Ludwik Gołuchowski

Ludwik Gołuchowski, h. {{Leliwa}}, zm. 11.1.1890 Oficer armii austriackiej. Żołnierz 1863 Właściciel dóbr, sekretarz Rady Powiatowej Wielickiej. ""

Grzegorz Gomułka

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop z Lipniak, pow. radzyński, lat 39. Katolik, żonaty, ojciec czworga dzieci. Ma dom i ziemię. Aresztowany w Lipniakach 12 kwietnia 1864 r. "za kolportowanie powstańczych pism". Poeta. Zesłany do Rosji na roboty publiczne. (G-37).

z powiatu starosądeckiego, w niewoli moskiewskiej "ma być w Kurozwękach"

Leon Goniprowski

ГОНИПРОВСКIЙ Леонъ,szlachcic (дворянин),studen Uniwersytetu w Kijowie, miał majątek w powiecie mohylewskim (студент Киевского университета, имеет нераздельное имение в Могилевском уезде.),gubernia mohylewska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

jakub Gorcyszczak

Franciszek Gorczyca

Był najbardziej szanowanym przez strzelnian lekarzem okresu powstania styczniowego. Leczył powstańców styczniowych w lazarecie utworzonym przez Emilię Sczaniecką. Karol Ferdynand Gorczyca urodził się około 1816 r. w Ełku na Mazurach, w Prusach Wschodnich, w rodzinie protestanckiej wyższego nauczyciela Gimnazjum Ewangelickiego w Ełku prof. Gortzitzy. Był absolwentem gimnazjum w Ełku, a po jego ukończeniu zgodnie z wolą rodziców rozpoczął studia na Uniwersytecie Albertyna w Królewcu. Jednym z ważniejszych celów uczelni było kształcenie duchownych protestanckich. Tam też studiował teologię ewangelicką. Gdy stwierdził, że jednak teologia to nie to o czym marzy, przerwał studia i podjął naukę na Uniwersytecie Medycznym w Greifswaldzie (Gryfii), którą ukończył w 1842 r. Po odbyciu stażu w 1843 r. zamieszkał w Strzelnie. Był najbardziej szanowanym przez strzelnian lekarzem okresu powstania styczniowego. W 1848 r., po objęciu praktyki lekarskiej w Strzelnie poślubił w miejscowym kościele ewangelickim 30-letnią wdowę Johannę Nehring. 23 marca 1848 r. wszedł w skład miejscowego Komitetu Narodowego Polskiego. Również, gdy wybuchło powstanie styczniowe, będąc lekarzem w Strzelnie, przystąpił do leczenia rannych powstańców w powstałym tutaj z inicjatywy Emilii Sczanieckiej lazarecie powstańczym. W 1865 r. współtworzył Towarzystwo Pożyczkowe (późniejszy Bank Ludowy) w Strzelnie, stając na jego czele. W 1878 r. jako jeden z piątki Polaków znalazł się w składzie rady miejskiej. W latach 1880-1891 pełnił funkcję radcy sanitarnego. Wśród strzelnian miał wielu przyjaciół, w tym wśród strzeleńskiego duchowieństwa katolickiego. Nie szczędził pieniędzy wspierając finansowo działalność charytatywną Kościoła. Z jego środków finansowych można było przeprowadzić wówczas m.in. remont drewnianego kościoła św. Barbary w Rechcie. Jego marzeniem było, by po śmierci spoczywać we wspólnym grobie ze swoimi przyjaciółmi, a w związku z tym, że od dawna czuł się katolikiem, tuż przed śmiercią przyjął wobec księdza katolickiego wyznanie rzymskokatolickie. Zmarł 20 kwietnia 1892 r. Eksportacja ciała odbyła się do kościoła św. Trójcy. Zmarłego pożegnał ks. Antoni Kantecki, zaś w ostatniej drodze towarzyszyło mu 8 księży i tłumy strzelnian. Pochowany jest na starej strzeleńskiej nekropolii.

Franciszek Gorczycki

podporucznik, adiutant, autor pamiętnika. kawalerzysta w szwadronie mjr Szameita, brał udział w bitwie pod Jeziorkiem 29.10.1863

Bogumił Górecki

z Podzamoka (Węgry)

Maciej Górecki

Antoni Górnisiewicz

urzędnik Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń, zamieszkały w Krakowie przy ul. Krowoderskiej 25. Urodził się 21 października 1827 roku w Świątnikach Górnych, wyznania rzymskokatolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż jest żonaty i z pierwszego małżeństwa ma troje dzieci: Wandę, nauczycielkę, Antoniego Zygmunta, doktora medycyny, Stanisława Antoniego, kończącego studia teologiczne w Wiedniu. Przed powstaniem zatrudniony był jako administrator w fabryce narzędzi rolniczych Franciszka Eliaszewicza w Tarnowie. W powstaniu walczył jako oficer w oddziale Łopackiego pod komendą Czachowskiego. Brał udział w bitwach pod Stefankowem (22 kwietnia), w lasach batowskich, Rzeczniowcem, (…), Białobrzegami, Rusinowem, Niekłaniem, Boryą, Ratajami, z majorem Dolnickim pod Bliznami, drugi raz pod Czachowskim w bitwach pod Baranowem (19 października), pod Tumlinem (20 października) i pod Jurkowicami. Pod Jurkowicami dostał postrzał w szyję i był leczony przez dr. Biesiadeckiego w Klimontowie a następnie u hrabiny Ledóchowskiej. Nie miał żadnych dokumentów poświadczających jego udział w powstaniu. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego reńskiego i dorocznej składki w wysokości 3 złotych reńskich. Zobowiązanie podpisał w Krakowie 18 lipca 1894 roku.

Mający lat 30, służył w powstaniu w Lubelskiem jako oficer, zmarł w skutek ran w szpitalu w Rybczowicach dokąd przywiezionym został przez żołnierzy z oddziału , zostawił żonę i dziecko.

Seweryn Goszczyński

Ur. 1801, zm. 1876. Działacz społeczny, towiańczyk, poeta. W 1863 przebywał w Paryżu. Miał wyjechać do Powstania, na co otrzymał dokument od Komitetu Polskiego w Paryżu, zaświadczający, że udaje się na pole bitwy o Niepodległość. Podpis J[ózef] Ordęga. Paryż 20.8.1863 (Pieczęć Rządu Narodowego). Seweryn Goszczyński otrzymał od kilku osób pieniądze na ten wyjazd, jednak nie doszło to do skutku, na skutek uporczywych przypadłości zdrowotnych związanych z upływem krwi.

Ignacy Grabczyk

Strona z 75 < Poprzednia Następna >