Powstanie Styczniowe - uczestnicy

[UWAGA: zdjęcie przypuszczalne*] [herb=Prus]Jan Władysław Niewiadomski h. {{Prus}}. Ur. 25.6.1829 Kasperowce, zm. 19.4.1889 Kołomyja. obw. czortkowski. Syn Andrzeja Tytusa, właściciela cząstki wsi Filipkowce i Marcianny Tymińskiej. Mieszkał w Filipkowcach w pow. czortkowskim. W 1847-48 studiował filozofię i medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Walczył w oddziale honwedów w Powstaniu Węgierskim uzyskując stopień porucznika. W 1862/63 studiował na UJ prawo. W 1863 przybył do oddziału w Ojcowie[4]. Walczył w pod Miechowem a potem u będąc dowódcą trzeciego batalionu[5]. Szlak bojowy zakończył w stopniu majora. [1][5] We Lwowie był sądzony przez Sąd Wojenny lecz 14.11.1863 został uwolniony od zarzutu uczestnictwa w Powstaniu w roli oficera z powodu braku dowodów.[6] Właściciel ziemski, ajent Banku Kredytowego Włościańskiego. W 1873 został wybrany w Zaleszczykach do Rady Powiatowej.[7] Żona: (ślub 25.2.1865 Kraków), córka Jana i Emilii Korzeniowskiej, mieszkanka Krakowa [13] Była uczestniczką organizacji kobiecej w Krakowie - razem z siostrą zbierała podatek narodowy. Dzieci: * Maria, ur. 1871 Zaleszczyki - mąż Walerian Stępień (z Sokala, prof. gimnazjalny ze Lwowa, ślub w Kołomyi, wdowiec po Leontynie Hirnle). * Anna Jadwiga, ur. 1878 Kołomyja - mąż Stanisław Zabęcki (ze Lwowa, urzędnik skarbowy, ślub 1903). W 1905 roku rodzi im się córeczka Janina Zofia. W Kołomyi mieszkają przy ulicy Kraszewskiego. Pochowany został w Kołomyi.

Hieronim Michał Niezabitowski h. {{Lubicz}}. Ur. 3.10.1822 Ostromęczyn 35, par. Górki, zm. 1895 Olesko. Syn Adama i Antoniny Bogusławskiej. Miał rodzeństwo: Edwarda Wincentego, Augustyna i Władysława. Jego ojciec posiadał majątek ziemski i był wójtem Hruczniewa. W Warszawie na kursie budown. i inżyn. zastał go rok 1846. W ruchu ówczesnym brał żywy udział i był przez 10 lat pod ścisłym nadzorem policyjnym. W 1855 w Warszawie ożenił się z Władysławą Dąbrowską. Gdy nadszedł r. 1861 i rozpoczęły się demonstracye, starał się być użytecznym sprawie narodowej to też powołano go do pracy Rządu Narodowego w departamencie skarbu i policji, gdzie pod imieniem Michała Lubicza pozostał do końca powstania. W domu jego odbywały się zebrania i narady. W r. 1864 skompromitowany i wydany przez nieszczęśliwych w Cytadeli, lecz wczas ostrzeżony, wyjechał do Ks. Poznańskiego, gdzie przebywał kilka lat pod nazwiskiem Michała Brzeskiego. Później pod własnem nazwiskiem trudnił się robotami inżynierskiemu W r. 1885 wydalony przez Bismarka przybył do Galicji. Nie mogąc z powodu podeszłego wieku znaleźć stałej posady, trudnił się robotami inżyn. i jako inżynier zmarł r. 1895 w Olesku. Miał trójkę dzieci: Ludwika Jana (1858), Adama Stanisława (1859) i Antoninę Petronelę (1862).