Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ppro. (1844) Czyżew

z Zaorza, powstaniec z oddziału Rogińskiego

imżynier. Urodzony w 1841 roku. Walczył pod dowództwem Edmunda Różyckiego, biorąc udział w bitwach pod Salichą i Wolicą. Wyemigrował do Francji, gdzie przebywał do 1873 roku. Powrócił do kraju na skutek amnestii. W aktach znajduje się dokument, wystawiony przez Wołyńskiego Generał- Gubernatora (podpis nieczytelny) na prawo swobodnego zamieszkiwania w granicach Rosji, za wyjątkiem Petersburga i Zachodniego Kraju — z 1873 roku Nr. 2071.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: saratowska, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

zm. 1865, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ur. 1844, powstaniec styczniowy, poch. Zołczów

ur. r. 1844 w Byble, uczeń, służył jako podof. kawał, w oddz. Wysockiego w bitwie pod Radziwiłłowem. Po post. właśc. dóbr, poseł do Sejmu i człon. Wydz. kraj. we Lwowie.

wojskowy, wyprawiony w styczniu 1864 r. z Krakowa do oddziału powst.

(1842-1904), uczestnik Powstania Styczniowego 1863 r. Syn Andrzeja i Marianny z d. Piątkowskiej. Był mieszkańcem Końskich (Gubernia Radomska). Aktywnie uczestniczył w Powstaniu Styczniowym, jako członek żandarmerii powstańczej (żandarmow wieszatielej). Decyzją naczelnika Wojennego Oddziału Radomskiego z 27 III 1864 r. został zesłany do Rosji do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych, co w praktyce oznaczało uwięzienie. Wyrokiem Sądu Wojskowego we Włodzimierzu za udział w powstaniu został skazany, po pozbawieniu praw, na 3 lata rot aresztanckich w Guberni Kurskiej. Zgodnie z okólnikiem Głównodowodzącego Wojskami w Królestwie Polskim z 11 IV 1864 r. majątek Opalskiego miał ulec konfiskacie. Rada Administracyjna na posiedzeniu 22 IX 1864 r. zleciła przeprowadzenie tejże konfiskaty Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Po odbyciu kary zesłania w Rosji, decyzją władz carskich Julian Opalski skierowany został do Przedborza na wieczne osiedlenie (z zachowaniem pozbawienia wszystkich praw stanu), z obowiązkiem comiesięcznego meldowania się w Końskich. Był żonaty z Apolonią z Łagowskich. Posiadał syna Józefa zmarłego w Przedborzu w wieku 17 lat oraz córkę Aleksandrę, zamieszkałą po 1945 r. w Kielcach. Julian Opalski zmarł w Przedborzu 10 I 1904 r. Pochowany został na miejscowym cmentarzu. W rodzinnym grobie obok męża i syna, w 1935 r. spoczęła zmarła w wieku lat 79 żona Apolonia. Oprac. Wojciech Ślusarczyk

(1842-1917) porucznik wojsk powstańczych. Z akt parafialnych: ''1917 roku, nr 349 zmarł 29 listopada, pogrzeb 4 grudnia. Franciszek Opatowiecki, wdowiec po zmarłej Henryce z Hetmańskich, syna Antoniego i matki niewiadomej, stały mieszkaniec gminy Naworzyce, Jędrzejowskiegpo powiatu, zamieszkały w Olkuszu. Zmarł w wieku 75 lat. Przyczyna śmierci - starość.

ur. 1847, urn. 1896, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ur. we Lwowie r. 1847, uczeń gimn., służył jako szereg, i podof. w oddz. Czechowskiego i Wysockiego i walczył pod Potokiem i Radziwiłłowem. Po powstaniu nauczyciel ludowy.

ur. r. 1823 w Praźce. Po r. 1848 zesłany na Sybir za sprawę Krajewskiego i SWierzbickiego przebywał w Cytadeli 3 lata, na Syberyi lat 8, później pracował w Piotrkowie w organiz. Rz. naród., następnie w Krakowie w organiz. i w Paryżu w Izbie obrachun. naród. Po powstaniu urzędnik kasy oszczędności w Krakowie.

(Opieński) urzędnik Kasy Oszczędności w Krakowie, od grudnia 1863 r. dyrektor Wydziału Skarbu w Galicji Zach., w 1864 r. emigrował, w Paryżu członek Izby Obrachunkowej

rzeźnik. Urodzony w 1844 roku w Rzeszowie. Walczył pod dowództwem Czachowskiego i Łopackiego. Brał udział w bitwach pod: Stefanowem i Rzeczniowem. Zmarł w 1917 roku,

ur. r. 1844, czeladnik rzeźnie., służył jaku szereg, strzelców, pod Łopackim i Czachowskim. Walczył pod Stefankowem, Boryją i Rzeczniowem.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1866 miejsce wysyłki: kowieńska, miejsce zsyłki: Syberia, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

dr., ur. 1841, urn. 1912, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

( - ) - Powstaniec Styczniowy, duchowny z diecezji żmudzkiej [1], za udział w Powstaniu Styczniowym zesłany na Syberię do miejscowości Tunka. Był tam na pewno 31.01.1869 r. Zmarł w Tunce. [1]

Urodzony ok. roku 1840 w Mszanie Dolnej. Mając niecałe 23 lata bierze udział w walkach z Rosjanami na terenie zaboru rosyjskiego. Pojmany w jednej z potyczek, zostaje zesłany w głąb Rosji. W roku 1865 dzięki wstawiennictwu gminy Mszana Dolna wraca do rodzinnego miasta. Przed wybuchem powstania był ekspedytorem pocztowym

urodzony 27 VI 1807 r. w Bieździedzy, syn Feliksa i Magdaleny z Romerów. Studia teologiczne odbył w Przemyślu i w 1833 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w diecezji przemyskiej. W 1843 r. przybył do diecezji tarnowskiej i został mianowany proboszczem parafii św. Mateusza w Mielcu. Doprowadził do odnowienia kościoła parafialnego i wybudowania budynków gospodarczych. Wykazywał tez wiele troski o życie religijne mielczan, a zwłaszcza dzieci i młodzieży. W latach 1850-1866 pełnił funkcje dziekana dekanatu mieleckiego i inspektora szkolnego w okręgu mieleckim. Był także radcą konsystorza tarnowskiego do spraw małżeńskich. Swój głęboki patriotyzm okazał w okresie powstania styczniowego (1863-1864), kiedy to wspierał powstańców i opiekował się nimi. Z tego powodu dwukrotnie w 1864 r. był aresztowany przez władze austriackie. Zmarł 25 VII 1867 r. Spoczywa prawdopodobnie na starym cmentarzu parafialnym przy ul. Rzecznej.

ur. r. 1838 we Lwowie, szewc, służył jako szereg, w oddz. Horodyńskiego pod Radziwiłłowem. Ranny w głowę, wzięty do niewoli został zesłany do gub. Jenisiejskiej.

ur. 1837, urn. 11 V 1912, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

1814-1863, syn Wincentego, dzierżawcy folwarku Perstunia, a potem Kukowa. Ukończywszy gimnazjum w Sejnach, został urzędnikiem, przechodząc kolejne szczeble kariery, aż w 1849r. został powołany na stanowisko pomocnika naczelnika powiatu augustowskiego. Słynął z przywiązania do polskości i patriotyzmu, za co był ganiony przez władze rosyjskie (m.in. za korespondencję urzędową w języku polskim). Mocno zaangażował się w działalność konspiracyjną i ruch powstańczy. W 1861r. został usunięty ze stanowiska i oddany pod dozór policji. Po wybuchu powstania walczył dzielnie pod dowództwem K. Ramotowskiego Wawra w stopniu kapitana, dowodząc 2. kompanią kosynierów i wyróżniając się wielką odwagą. Walczył pod Kadyszem, Balinką, Gruszkami, Rygolem, gdzie odniósł ranę. Ostatnią jego bitwą była bitwa na Kozim Rynku, podczas której został śmiertelnie ranny. Pochowano go na cmentarzu w Suwałkach.

Ugoszcz - Spis Powstańców 1863 r

h. Ostoja, ur. 1818, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

h. Ostoja ur. r. 1818. Od r. 1848 brał udział w wszystkich ruchach naród, w Poznańskiem, pod Mierosławskim i był więziony w twierdzy Gdańskiej. We Włoszech służył pod Garibaldim, od Medyolanu do Rzymu, potem w Grecji z jen. Izenszmytem, później był z armią włoską w Krymie. Następnie został odkomend. do forma•cji odclz. jen. Zamojskiego w Konstantynopolu. Po traktacie paryzkim budował kolej Warszawsko - Petersbugską, a w r. 1868 wziął udział z inżyn. Fryczem w powstaniu na Litwie w gub. Augustowskiej. Dowodził kosynierami w oddz. Andruszkiewicza i Mroczkowskiego. Po powst. siedział rok w więzieniu w Kalwaryi i w Suwałkach. Pod koniec życia przyjęty do zakł. nieuleczal. im. Bilińskich we Lwowie.

ОРДЫНЕЦЪ Владиславъ,szlachcic (дворянин) powiatu poniewieskiego (Поневежского уезда),rodzice posiadali w tym powiecie majątki Klawerja ? Ignatowicz ? Ordynszczyn ? i dworki Korsakiszki, Kowno oraz Ksawerów (помещик. За родителями в том же уезде имения: Клаверiя, Игнатовичъ, Ордынцинъ и мызы: Корсакишки, Ковно и Ксаверовъ.,gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Ur. w 1839r. w Osieku z. Płockiej. W powstaniu walczył pod dowództwem Dąbrowskiego w bitwie pod Unieckiem, gdzie został ranny w lewą nogę. Więziony w Płocku i Modlinie prawie 2 lata, a następnie zesłany na Syberię.