Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Zm. przed 1919, żona: Anna, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-149

Żołnierz z powstania 1863 r. Zmarł w Przemyślu w niedzielę 26 stycznia 1908 r. [1]

zm. 24 II 1893, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

doktor medycyny, profesor Uniwersytetu. Zamieszkały we Lwowie Pl. Bernardyński 12. Urodzony w Błudnikach, pow. halicki, woj. stanisławowskie. Żonaty, ojciec jednej córki, wyznania rzymskokatolickiego. Przed powstaniem – gimnazjalista. W powstaniu w organizacji wojskowej jako żołnierz. Brał udział w walkach pod dowództwem Czachowskiego i Gołuchowskiego – pod Czachowskim walczył we wszystkich bitwach. Powołał się na świadectwo Gołuchowskiego i „wszystkich kolegów, którzy uczestniczyli w bitwach Czachowskiego”. Zobowiązał się do wpisowego w wysokości 1 złotego reńskiego i składki rocznej w wysokości 6 reńskich. Oświadczenie podpisał we Lwowie 17 maja 1888 r. Na członka czynnego przyjęty 23 czerwca 1888r.

ur. w Błudnikach, gimnazyasta, służył jako szereg, w oddz. Czechowskiego i Grołuchowskiego. Walczył pod Czechowskim. Po powst. dok. med. prof. uniwersytetu.

Z Tłumacza, 40 lat, obrz. łac, wdowa po urzędniku i dzierżawczyni dóbr. W 1864 sądzona przez Sąd Wojenny w Stanisławowie za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, zapewne w związku z działaniami powstańczymi. Uwolniona z braku dowoódw.

Aresztowany za udział w rozruchach warszawskich i zesłany na Sybir.

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

uczestnictwo w potyczkach: mazowieckie: Budy Zaborowskie 14.04.1863 poległ

Ur. 1840, miejscowość w 1923: Mikołajów, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-986

Ze Stryja, 23 lata, stanu wolnego, czeladnik piekarski. W 1864 sądzony przez Sąd Wojenny w Samborze za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym, zapewne w związku z działaniami powstańczymi. Skazany na 10 dni aresztu zaostrzonego 2razowym postem o chlebie i wodzie.

Z Krakowa

udział w potyczkach: płockie: Żeleźnia 6.11.1863

Ur. 1839 Królików, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-983

Marszałek szlachty guberni trockiej. Zarejestrowano jego pobyt w więzieniu w Petersburgu w trakcie przejścia na zesłanie do Permu

Gdy wybuchło powstanie w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r., arcybiskup napisał do cara list: „Krew płynie wielkimi strumieniami, a represje zamiast uspokoić umysły, jeszcze bardziej je rozdrażniają. W imię miłosierdzia chrześcijańskiego i w imię interesów obu narodów błagam Waszą Cesarską Mość, abyś położył kres tej wyniszczającej wojnie. (…) Polska nie zadowoli się autonomią administracyjną, ona potrzebuje bytu niepodległego”. Za te słowa zapłacił 20-letnim zesłaniem w głąb Rosji, podzielił tragiczny los ogromnej rzeszy Polaków skazanych przez zaborcę na wygnanie i represje.

Zygmunt Szczęsny Feliński (1822-1895) Sługa Boży Zygmunt Szczęsny Feliński urodził się 1 listopada 1822 roku w Wojutynie w diecezji łuckiej na Wołyniu. Był siódmym z jedenaściorga dzieci Gerarda i Ewy z Wendorffów, glośną patriotką, zesłaną na Sybir za udzial w spisku Konarskiego. Ojciec brał czynny udział w powstaniu listopadowym, stryj cieszył sie rozgłosem, jako poeta i autor hymnu ,,Boże coś Polskę.... . W jedenastym roku życia stracił ojca, a pięć lat później jego matka z racji swej działalności patriotycznej została deportowana na Syberię. Po ukończeniu gimnazjum Zygmunt studiował matematykę w Moskwie i nauki humanistyczne na Sorbonie i w College de France. W 1851 roku powrócił do kraju i wstąpił do Seminarium Duchownego w Żytomierzu, skąd po roku został wysłany do Akademii Duchownej w Petersburgu. Tam przyjął święcenia kapłańskie 8 września 1855 roku, po których pracował duszpastersko i objął katedrę filozofii. 6 stycznia 1862 roku bł. Pius IX mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. Po objęciu rządów przystąpił do systematycznej pracy nad odrodzeniem religijnym i moralnym w powierzonej sobie archidiecezji, przeprowadził reformę programów nauczania w Seminarium i Akademii Duchownej. Dbając o wychowanie oraz nauczanie dzieci i młodzieży założył w stolicy sierociniec i szkołę, które oddał pod opiekę założonego przez siebie w 1857 roku Zgromadzenia SS. Franciszkanek Rodziny Maryi. Odważnie broniąc wolności Kościoła i uciśnionego ludu, po upadku powstania styczniowego 14 czerwca 1863 roku został usunięty ze stolicy i zesłany przez władze carskie do Jarosławia nad Wołgą. Po dwudziestu latach w 1883 roku abp Feliński uzyskał wolność bez możliwości powrotu do Warszawy. Mianowany przez Leona XIII arcybiskupem tytularnym Tarsu przeżył dwanaście lat w Dżwiniaczce na terenie diecezji lwowskiej. Pełen pogody ducha, prostoty, pokory i ubóstwa rozwinął tam działalność duszpasterską, oświatową i dobroczynną wśród ludu polskiego i ukraińskiego jako apostoł pokoju, zgody i ewangelicznego braterstwa. Zmarł 17 września 1895 roku w Krakowie. Od 1921 roku jego ciało spoczywa w podziemiach Archikatedry Warszawskiej przeniesione z cmentarza w Dżwiniaczce. Ojciec Święty Jan Paweł II 14 kwietnia 2001 roku ogłosił dekret heroiczności cnót.

księgarz. W powstaniu chorąży. Urodzony w Malawie powiatu Sanockiego. Walczył pod rozkazami Wiśniewskiego Leszka i Komorowskiego w bitwie pod: Korytnicą. Brał udział w organizacji cywilnej,

udział w potyczkach: zob. Szefer

Aptekarz ze Starego Sambora. Donoszą nam ze Starego Miasta (w Samborskiem), że dnia 24. b. m. po odbytej ścisłej rewizji w aptece i pomieszkaniu, uwięziono pana Feuricha, aptekarza miejscowego i w kajdanki okutego odstawiono pod eskortą dwóch żandarmów do c. k. sądu karnego w Samborze.

Nr 41897. Namiestnik Królestwa po wysłuchaniu przedstawienia Audytoriatu Polowego Wojsk w Królestwie Polskim w przedmiocie sprawy wojenno-sądowéj - za winę wzięcia udziału w Powstaniu rozkazał majątek jego, jeśli takowy posiada, skonfiskować na rzecz Skarbu, co się zaś tycze majątku jaki mogliby otrzymać w spadku, stosować się do szczególnych wydanych dla Królestwa postanowień. Lublin dnia 14.9.1864.

Handlowiec

obywatel pruski

Jacek Fiałka Krzyśkow. Z Łanowic, 31 lat, żonaty, ojciec 2 dzieci, kmieć. W 1864 sądzony przez Sąd Wojenny w Samborze za przestępstwo przeciw publicznej spokojności i porządkowi, zapewne w związku z działaniami powstańczymi. Skazany. Areszt śledczy od 30 maja do 20 sierpnia policzony za karę.

Rusznikarz z Tarnopola, uczestnik powstania, przy przejściu granicy aresztowany, poczem osadzony w Ołomuńcu, zbiegł 10. sierpnia 1863, przytrzymany powtórnie z końcem tego miesiąca, uciekł 6. września 1863.

mężcz. 30 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, rodziny nie posiadał

ur. w Komarnie, ofic. pryw. służył w oddz. Czechowskiego, Jeziorańskiego i Wysockiego. Walczył , nad Tanwią, pod Hutą krzeszowską, Kobylanką i Radziwiłłowem. Po powst. przesiedział 2 lata w więzieniu w Przemyślu, następnie otrzymał posadę rządcy dóbr.

Rolnik

Ur. Perspa, pow. tartakowski, schwytany w Kongresówce, skazany do rot aresztanckich do Niżnego Nowgorodu

ur. w Perespie r. 1846 prakt. gosp. służył jako szeregowiec kawał, w oddz. Czechowskiego, Younga, Lelewela, Ćwieka i Jagmina. Walczył pod Tomaszowem, Potokami, Biłgorajem, Różańcem, Panasówką, przywieziony do Przeworska, leczył się w szpitalu urządzonym przez ks. Lubomirskiego.

Grzegorz Bolesław Fiałkowski, ur. 09.05.1846r., Peresypa pow. Sokal. Oficjalista prywatny, zamieszkały w Bobrownikach p. Bogumiłowice, żonaty, rzymsko-katolickiego wyznania. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był praktykantem gospodarczym, natomiast w powstaniu szeregowcem w kawalerii. Walczył w oddziałach Czechowskiego, Junga, Lelewela, Ćwieka oraz Jagnina w województwie lubelskim w bitwach pod Tomaszowem, Potokami, Biłgorajem, w Różańcu, pod Panasówką, Batorzem, Chełmem, Krasnymstawem, Piaskami i wielu innych potyczkach. Pod Lubartowem został wzięty do niewoli i wywieziony na Sybir. Był ranny w głowę lancą, w ramię pałaszem, a w lewą nogę kulą. Deklarację podpisał 10.06.1891r.

-

mężcz. 22 lata w 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, rodziny nie posiadał