Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1249
Strona z 32 < Poprzednia Następna >
Stanisław Postawka
[herb=Postawka][midipic_p]311944,200,Stanisław Postawka[/midpic_p]Stanisław Ludwik Postawka von Loewenstern, h. {{Postawka}}, ur. 11.9.1837 Jędrzejów 24, zm. 13.8.1917 Odonów. Syn Augusta Stanisława Ludwika, oraz Emilii . Miał siostrę Elżbietę (zam. August Prażmowski i Teodor ) oraz braci: powstańca i - biskupa, a wikarego w czasie bitwy miechowskiej. Jego rodzina (wg podań rodowych) wywodziła się od rodziny Gronowskich. Miała duże tradycje patriotyczne i inżynierskie. Dziadek Ludwik Postawka był pułkownikiem inżynierii Wojsk Polskich w czasach Napoleona. Ożeniony był z córką generała Kellermanna, późniejszego marszałka Francji i księcia Valmy. Ojciec, (wraz z braćmi) walczył w Powstaniu Listopadowym, i był chorążym Korpusu Inżynierów, właścicielem Michowa, Gabułtowa. Matka, wdowa po Józefie hr. Sołtyku, była córką generała wojsk polskich i hrabianki O'Donell sięgającą genealogią królów Irlandii. Z tej rodziny 23 osoby zostało zamordowanych podczas prześladowań katolików w czasie panowania angielskiej królowej Elżbiety.[7] Odbył służbę wojskową w carskim wojsku. W Powstaniu został dowódcą VI kompanii w pułku stopnickim pod dowództwem . Walczył , , , i pod . Został awansowany do stopnia pułkownika przez gen. Hauke "Bosaka". Po upadku powstania przez pewien czas przybywał na Ukrainie, ukrywając się przed prześladowaniami. W 1872 pełniąc już od kilku lat funkcję dyrektora cukrowni Łubna Kazimierzy, opracował nowy typ kotła parowego pozwalający oszczędzić 34% paliwa i dający się łatwo czyścić.[14] Od 1855 właściciel dóbr Chruszyczna Mała i Donosy k. Kazimierzy Wielkiej.[9] Posiadał też majątek Odonów. W cukrowni związał się zaufaniem i przyjaźnią z Mikołajem Neuchausem - pełnomocnikiem hrabiów Łubieńskich.[11] Ten w 1892 w testamencie wyznaczył go na egzekutora dzieł dobroczynnych.[12] W 1893 opracował i opatentował nowy typ pielnika "Gwiazda", który znacznie usprawniał uprawę roślin.[13] W 1899 sprzedał włościanom dobra Wojciechów.[10] W czasie przygotowań do powstania w 1905 organizował, razem ze Zdzisławem Skłodkowskim manifestacje patriotyczne w Kazimierzy Wielkiej i Skalbmierzu. Nosił polski strój szlachecki. Był niezwykle czuły na postawę edukacji narodu, także broniąc praw młodości i pamiętając o rozwoju społecznym. W 1912 pisał w liście do "Słowa", oburzony na zbytni ton żałobny i cierpiętniczy: [i]Nam nie przystoi ze łzami żebrać współczucia u obcych; bronić się i siły krzepić powinniśmy, nie lamentować i żale zawodzić. (...) Nam dziś zęby zaciąć, uczyć się i pracować przystoi, w dobrej myśli się krzepić i nad dobrobytem narodowym a moralnem dźwignięciem narodu się wysilać. Żałoby jest dosyć; skromnie żyjąc zasłużymy nawet i u naszych wrogów na uznanie. Nie w żałobie tedy nam szukać zbawienia. Tak wam powiada stary weteran sprawy narodowej. Stanisław Postawka w Donosach dnia 15-go stycznia 1912 r.[/i][8] Jest pochowany na cmentarzu w Kazimierzy Wielkiej w małej kwaterze rodzinnej. Żona: Janina Gottschalk (1855 - 1926). Dzieci: * Stanisław Emilian Leon (1875-1940) * Emil (1877-1960), partnerka: Anna Klocek * Bronisław (1880 -1944), ż. Halina Küster * Władysław (1883-1932), ż. Helena Kalinka Wnukiem Stanisława był m.in. Franciszek Postawka - rajdowy mistrz Polski.
Antoni Powidzki
Ur. 1832 r. ojca Kaźmierza i matki Julii z Niedzielskich w Powidzu, miasteczku w Gnieźnieńskiem, którego mieszkańcy już w XIII wieku w wojnie z Krzyżakami zasłynęli, jak to przekonać się można z przywileju Bolesława V Wstydliwego nadanego w r. 1243 Powidzanom. Jako 15-letni młodzieniaszek, będąc uczniem gimnazyum w Trzemesznie, stanął w r. 1848 w szeregach bratnich i w po tyczce pod Trzemesznem otrzymał ranę w lewe podbarcze. Wyleczywszy się, wrócił do szkół, które aż do wyższej sekundy odwiedzał, które jednakże, stawając w obronie honoru towarzyszów, opuścić mu siał. Oddał się potem zawodowi gospodarczemu, z skończonym przecież rokiem 20-tym ściągniętym został, skoro spostrzeżono jego ranę, do trzyletniej służby wojskowej za karę, posiadał bowiem prawo do służby jednorocznej. Obowiązkowość jego zjednała mu przełożonych i wyszedł z gwardyi ułanów w Berlinie w stopniu podoficera. W r. 1863 na pierwszą wieść o powstaniu udał się w okolicę Lędu, gdzie dość znaczna liczba zebrała się ochotników; ci jednakże, nie mając broni, na wieść o zbliżaniu się Moskwy zmuszeni byli się rozpierzchnąć. Wrócił zatem do domu, a .wkrótce potem wyjechał do Krakowa, w zamiarze wstąpienia do oddziału Langiewicza. Wszakże i tu już napotkał tylko rozbitki. Po raz wtóry zawitał do rodzicielskiego domu, by niebawem go opuścić na—zawsze. Z pod Miłosławia przeprowadził znaczny oddział ochotników przez granicę i oddał się pod rozkazy Younga de Blankenheim, który go mianował porucznikiem. Prowadził pierwszy pluton_kompanii strzelców. Zawsze wesół, dodawał zachęty towarzy1863 r. Tu ranny i przewieziony do Księstwa, przeleżał 6 tygodni w Grzybowie u pp. Trąmpczyńskich. Jakkolwiek nie całkiem wyleczony, pospieszył do tworzącego się oddziału Younga i bił się pod Nowąwsią i Brdowem, gdzie obok niego padł dzielny kapitan Maryański. Gdy rany wciąż sie odnawiały, uznany za niezdatnego do boju.
Jan Puściałkowski
Jan Puściałkowski. Wstąpił do organizacji przedpowstaniowej w Płocka we września 1862 roku. Przyjęty przez Dąbrowskiego, czynny był w niej w randze dziesiętnika. Jaż w październiku tegoż roku wysłany do przewozu broni, pojechał do Torania i wywiązał się z zadania pomyślnie. W dnia 22 stycznia 1863 r. na dane hasło wybuchu czynnego, uczestniczył w opanowania koszar kozackich 12 Płocku, lecz nadciągający oddział piechoty rosyjskiej wypiera powstańców pod wieś Ciołki. Tu, w starcia Paściałkowski powala celnym strzałem pułkownika Korczakina i jego adjutanta Decabego, wobec czego moskale cofnęli się w nieładzie, pozostawiając na placu 15 poległych. Odtąd pod wodzą okręgowego Padlewskiego Puściałkowski walczył głównie w obrębie Ziemi Płockiej, przyjmując udział w 9-ciu mniejszych i większych bitwach. W 9-tej bitwie ranny w nogę, leczył się parę miesięcy w Brodnicy ( w Prusach). Po wyleczenia z rany używany w organizacji jako karjer do przewożenia ważniejszych rozkazów i dokumentów, parokrotnie wpadał w ręce moskali, ale za każdym razem dokumentów nie pozwalał sobie odebrać, ukrywając zręcznie przed wrogiem pomienione papiery. Nareszeie dostaje się do więzienia pod ciężkim zarzutem zabójstwa rosyjskiego oficera, odesłany do Modlina i ta przez pół roku nękany w najokropniejszy sposób, wobec nieprzyznania się do zarzuconej ma winy, zostaje zesłany na Syberję do odleglejszych gaberni bez określenia terminu kary. Po 13 ta latach pobytu w Tarze i Petropawłowska gab. Tobolskiej powraca do kraja w 1877 roku.
Strona z 32 < Poprzednia Następna >