Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ur. r. 1842 w Borszczu, słuchacz politechniki w Puławach, służył w oddz. Zdanowicza (pod Końską wolą i Kazimierzem). Langiewicza (pod St_ Krzyżem, Staszowem, Małogoszczą, Pieskową skałą, Skałą. Chrobrzą i Grochowiskami), Dunajewskiego. Chmielińskiego, Bosaka (pod Opatowem). Aresztowany w Tarnowie był internowany w Kóniggratzu. Po uwolnieniu urzędnik magistratu w Krakowie.

ur. r. 1834 w Szczeglicach, poczty]ion, służył jako szereg, pod Langiewiczem i walczył w Pieskowej skale, pod Chrobrzą, Skałą i Grochowiskami. Następnie pod Grekowiczem. brał udział w bitwie pod .

stróż kamienicy i furman. Zamieszkały we Lwowie przy ul. Sykstuskiej 29. Urodzony 6 lipca 1834 r. w Szczeglicach, powiat Sandomierz, gubernia radomska. Wyznania rzymskokatolickiego, żonaty. Przed powstaniem był furmanem na poczcie w Miłośnej pod Warszawą. W powstaniu walczył jako szeregowiec. Brał udział w bitwach i potyczkach – pod dowództwem gen. Langiewicza w Pieskowej Skale, Chrobrzu, Skale i Grochowiskach, pod dowództwem Grekowicza – pod Szklarami. Nie był ranny. Powołał się na świadectwo Kazimierza Czerwińskiego, oficjalisty prywatnego, zamieszkałego przy ul. Zborowskiej nr 13, Wiktora Biedrzyckiego, restauratora, mieszkającego przy ul. Sykstuskiej, oraz Aleksandra Kisowicza. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego i składki rocznej wysokości 3 złotych. Przyjęty na członka czynnego 8 maja 1888r.

wieku lat 24, syn obywatela ziemskiego z powiatu Piotrkowskiego, służył początkowo w oddziale Langiewicza, potem Oksińskiego, w końcu Ltitticha, dosłużywszy się stopnia rotmistrza kawaleryi, po mężnej obronie sam jeden przeciw 20 kozakom, poległ 9 Lipca 1863 r. pod Chorzewnicami podług innych pod Sulmierzycami.

ur. w Augustowskiem, prakt. Dyr. skarbu w Warszawie, służył pod Langiewiczem i walczył w wszystkich tegoż bitwach. Po ogłoszeniu w Galicji stanu oblężenia przybrał nazwisko poległego towarzysza broni Etgens de Etgensburg Józefa i osiadł, po ożenieniu z Heleną Okólską, w Zawadce (Jasielskie), gdzie zmarł r. 1880,

wachmistrz w partii Langiewicza

rolnik. Urodzony w 1840 roku w Osiemborowie. Walczył pod dowództwem Langiewicza i Komorowskiego. Brał udział w bitwie pod Wąchockiem.

służył pod dowództwem jenerała Langiewicza jako podoficer kosynierów, poległ w. bitwie pod Małogoszczą dnia 24 Lutego 1863 r.

ur. w 1843r. w Radomiu. W powstaniu podporucznik. Walczył pod dowództwem Langiewicza, Ćwieka i gen. Hauke Bosaka. Brał wybitny udział w walkach pod Suchedniowem, Św. Krzyżem, Staszowem, Stefankowem, Chełmem, Depotyczami, Kowalem, Wirem i wielu innymi W bitwie pod Borownem dostał się do niewoli. Uwięziony, a następnie zesłany na Sybir do Jenisejskiej gub. Na wygnaniu przebył do 1870r.

Dr. Saski Władysław z Radomia z 3-go kursu wydziału medycznego Szkoły Głównej, w styczniu 1863 roku wyruszył do oddziału Langiewicza do Wąchocka, brał udział w bitwach pod S-tym Krzyżem, Małogoszczem. Pod Pieskową Skalą wzięty do niewoli przez kozaków, odstawiony do Częstochowy. Zawdzięczając rozlicznym ubocznym staraniom, udało mu się uniknąć sądu i wygnania, powrócił do Warszawy i, ukończywszy medycynę, przez długie lata praktykował z początku na prowincji, a następnie w Warszawie.

Urodzony w Radomiu 22/X 1841 r. Przed powstaniem studjował medycynę w Szkole Głównej w Warszawie. W powstaniu brał udział w partji Langiewicza, w bitwach pod Malagoszczą i Pieskową Skałą. Po powstaniu ukończył wydział medyczny, praktykował jako lekarz. Zmarł w Warszawie 1 /XII 1897 r.

absolwent medycyny. Urodzony w 1841 roku w Radomiu. Walczył pod dowództwem Langiewicza. Brał udział w bitwach pod Małogoszczem, Skałą, i Pieskową Skałą. Wzięty do niewoli. Więziony w Częstochowie.

(Treszko Aloizy), ur. r. 1843 w Nowej Słupi, felczer, służył jako szereg, w oddz. Langiewicza, Kosy i Czachowskiego. Walczył pod Wąchockiem, S-tym Krzyżem, Staszowem. Małogoszczą itp. Ranny pod Małogoszczą w nogę kulą.

nr. r. 1844 w Krakowie, student, służył jako szeregowiec w oddz. Kurowskiego (pod Miechowem), Langiewicza (pod Ckrobrzą i Grochowiskami), Wierzbickiego (pod Polichną) i Wagnera (pod Kaniowolą). Po powstaniu właściciel realności.

Ur. 02.05.1844r., Kraków. Właściciel realności z Krakowa, żonaty. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem uczęszczał do szkół, natomiast w czasie powstania był szeregowcem. Walczył pod Miechowem w oddziale Kurowskiego, pod Chrobrzem i Grochowiskami w oddziale Langiewicza, pod Polichną w lubelskim oddziale Wierzbickiego, pod Kaniowolą w oddziale Wagnera. Deklarację podpisał 20.09.1892r.

powstaniec z 1863 roku, walczył pod Langiewiczem i kilka ran otrzymał, dostawszy się za granicę już wrócić do zdrowia nie mógł, i w skutku tych ran w mieście Troyes w szpitalu umarł, d. 22 lipca 1867r, licząc 37 lat wieku.

Powstaniec z r. 1863., walczył w oddziale i kilka kroć był ranny. Wyszedłszy za granicę, nie mogąc już powrócić do zdrowia, z ran umarł w Troyes w szpitalu, d. 22. Lipca 1867. r. licząc lat wieku 37. (Rocznik Tow. H. 1. Paryz.)

(Szwajcerski), ur. r. 1842 w Biertowicach, czeladnik ślusarski, służył w oddz. Langiewicza (od Małogoszczy do Grochowisk), Chmielińskiego (pod Ociesękami, gdzie został podof.), Rębajły i Topora. Wzięty do niewoli, odstawiony po 9 miesiącach do granicy Galicji, zajął później posadę prywatnego maszynisty.

Urodzony w 1850 roku w Kielcach. Służył w partii Langiewicza. Walczył pod Małogoszczem, gdzie dostał się do niewoli. Więziony przez miesiąc w Kielcach. Wykazany przez Wydział Archiwum Państwowego w Kielcach . Dr. Władysław Chotkowski w pracy swej p. t. „Wyprawa Trzemeska" wydanej w Poznaniu w 1913 r. opisuje o czynnym udziale gimnazjum Trzemeskiego w powstaniu styczniowym, Ugodzony kulą w piersi, zostaje uprowadzony przez towarzyszy broni z pola walki Nieopatrzony, zatrzymuje się z 5 kolegami we dworze w Leśniakach, doścignięty przez kozaków, zostaje przez nich zamordowany.

syn Karola, członek honorowy i pierwszy prezes Wileńskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, właściciel apteki w Wilnie, urodził się w dniu 16 stycznia 1846 r. we wsi Masłowicy ziemi Piotrkowskiej. Nauki pobierał w Szkole realnej w Piotrkowie, w 1864 r. wstąpił jako uczeń do apteki w Nowo-Radomsku. W styczniu 1863 r. zaciągnął się, jako ochotnik, do partji pułkownika Cieszkowskiego, należącej do oddziału Langiewicza, który formował się w dobrach hr. Ostrowskiego w fabrycznej wsi Sielniczce, Partja ta kryła się w sąsiednich lasach, odbywała musztry i często swemi manewrami niepokoiła wojska rosyj skie jako też i sama była przez nie niepokojona. Przyjmował udział w potyczkach po raz pierwszy w dobrach hr. Ostrowskiego z. Piotrkowskiej, a na stępnie w marcu pod Łazami, stacją Kolei Warszaw- sko-Wiedeńskiej i w lipcu pod Janowem i Złotym Po tokiem — tu oddział został rozbity i wraz z większo ścią uczestników został on wzięty do niewoli. Narazie więziony był w Wieluniu, a następnie odesłany do Cytadeli w Warszawie. Skazany został na 1 rok rot aresztanckich w Wiatce, a następnie na osiedlenie w gubernji Jenisiejskiej. Po odbyciu rot aresztanckich w czasie podróży na Syberję, szczęśliwym trafem napotkał zesłańca Ks. Barabasza (znającego rodzinę Siek.ierzyńskich), który polecił skazańca opiece Zielińskiego, zacnego i wielce szanowanego aptekarza w Krasnojarsku, a ten ostatni, dzięki swym wpływom, wyjednał po zwolenie pozostania w Krasnojarsku i następnie do wstąpienia do apteki dla ukończenia praktyki rozpo czętej. W roku 1868 jako niepełnoletni uczestnik po wstania został ułaskawiony i pozwolono mu wrócić do kraju. Po powrocie składa egzamina pomocnikow- skie, następnie w 1873 roku prowizorskie w Warsza wie, a w 1876 r, przenosi się na stałe do Wilna, dzierżawi aptekę na Zarzeczu, następnie nabywa ją na własność.

Ur. 29.07.1826r. w Januszewicach koło Opoczna, syn Leonarda Józefa Kalasantego kapitana 6. pp armii Księstwa Warszawskiego i Konstancji z Malczewskich, wnuk chorążego radomszczańskiego Jacka, ziemianin, uczestnik powstania styczniowego, działacz gospodarczy. W czasie powstania styczniowego używał pseud. Fischal. Za dyktatury Mariana Langiewicza został komisarzem cywilnym Rządu Narodowego na Galicję Wschodnią i Lwów (12.03.1863r.). Po wyjeździe ze Lwowa Siemieński powrócił w Olkuskie, gdzie został organizatorem wojskowym powwiatu olkuskiego. Prawdopodobnie od listopada 1863r. do 6.03.1864r. sprawował urząd naczelnika ekspedytury okręgu krakowskiego. Zajmował się zbieraniem zamówień na broń i materiały potrzebne powstańcom, a także dostarczaniem zamówionej broni i materiałów do granicy Galicji z Królestwem. W listopadzie i grudniu 1863r. policja austriacka prowadziła w związku z tym śledztwo, nie znalazła jednak podstaw do formalnego wniesienia aktu oskarżenia. W 1864r. sprzedał swoje majątki Niwka i Zagórze wraz z kopalnią i drobnymi zakładami hutniczymi górnośląskiemu przemysłowcowi Gustawowi von Kramst. Po upadku powstania mieszkał w Wilkoszewicach koło Piotrkowa, ok.1870r. przeniósł się do rodzinnego Żytna. Rozwijał tam również działalność społeczną i gospodarczą. Zmarł 12.10.1872r. w Żytnie.

ur. r. 1845 w Rawie, czeladnik szewski, służył jako szereg, w oddz Smiechowskiego, Jeziorańskiego i Langiewicza. "Walczył pod Rawą, Studzianną, Małogoszczą, Pieskową skałą, Skałą, Ckrobrzą i Grochowiskami. Po przejściu granicy internowany w Ołomuńcu, wstąpił w szeregi armii meksykańskiej.

ur. r. 1830 w Warszawie, expedytor kolejowy służył jako szeregów, w strzelcach w oddz. Langiewicza. Walczył pod Chrobrzą i Grochowiskami, pracował następnie w organizacji Działyńskiego w Dreźnie, później przebywał w Paryżu, w był końcu współpracownikiem "Gazety Narodowej" we Lwowie.

współpracownik gaz, Narodowej, zam. Ul. Kurkowa 10, ur 7 maja 1830r Warszawa. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż przed powstaniem służył na Kolei Żelaznej w charakterze młodszego ekspedytora w Warszawie. W powstaniu brał udział w oddziale Langiewicza w drugim batalionie strzelców, brał udział w bitwach pod Grochowiskami i Chrobrzem. Przed powstaniem należał do kółka patriotycznego, w którym także byli sp. Sabowski Cwierzichiewicz [?] i w innych, a przy końcu powstania w organizacji hr. Działyńskiego z stałą siedzibą w Dreźnie.

Urzędnik telegrafu w Jassach, w ścisłych stosunkach z emigrantami polskimi Łukaszewski i Fr. Kopernickim. Człowiek uczciwy, zdolny i dziwnie potężny urok wywierający na swoich kolegów. Mówi im w oczy prawdę, napomina ich,łaje nawet, lecz w taki sposób, że żaden się nie obraża, owszem jest mu uległym. Otacza go przy tym w oczach kolegów urok poświęcenia i walecz­ności, bo w samym początku powstania 1863 r. udał się na plac boju, był w oddziale Jeziorańskiego i pod Langiewiczem został oficerem na placu boju i odniósł ciężkie rany. Jest to człowiek, który w danych razach pociągnie za sobą licznych swych przyjaciół.

Ur. 15.11.1846r., Borek Szlachecki. Właściciel dóbr ziemskich i dzierżawca, zamieszkały w Podmojscach w pow. Przemyśl, żonaty, 3 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. Przed powstaniem był uczniem szkoły rolniczej, natomiast w czasie powstania służył w oddziale Langiewicza (był szeregowcem), w oddziale Krukowieckiego (był podoficerem), a w bitwie pod Ibramowicami został mianowany zastępcą porucznika. Walczył pod Chrobrzem i Grochowiskami, pod Piaskową Skałą, Glanowem i Ibramowicami, gdzie został lekko ranny w nogę. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 podpisał 21.03.1895r.

ur. r. 1846 w Borku szlacheckim, uczeń, służył jako szereg, podoficer, w końcu porucznik w oddz. Langiewicza (pod Chrobrzą i Grochowiskami) i Krukowieckiego (pod Pieskową skałą. Glanowem, Imbramowicami). Ranny pod Imbramowicami w prawą nogę. Po powst. właściciel dóbr ziemsk.

Karol Skarbek Kozietulski - syn Władysława Skarbka Kozietulskiego herbu Habdank, pisarza X Departamentu Rządzącego Senatu (zm. w 1860 r.) - właściciela majątku ziemskiego Porady koło Białej Rawskiej oraz folwarku Zagóźdź leżącego obecnie w granicach miasta Warszawy koło Miedzeszyna Letnisko, i Honoraty z Wierzejskich (zm. w 1887 r.). Urodził się w Warszawie w dniu 5.07.1846 r.[1] Zgodnie ze wzmianką zapisaną we własnym życiorysie przez Bolesława Skarbka Kozietulskiego – bratanka Karola - Karol walczył jako 17 letni młodzieniec w Powstaniu Styczniowym. Według wspomnień Jerzego Skarbka Kozietulskiego - wnuka Karola – Karol studiował w Instytucie Politechnicznym w Puławach (w owych czasach Puławy nosiły nazwę Nowa Aleksandria) i wraz z całym rokiem akademickim poszedł do Powstania do partii Langiewicza. Jego towarzyszem z partii powstańczej był Aleksander Głowacki (Bolesław Prus), z którym do końca życia utrzymywał kontakt listowny. Został ranny w walkach, po czym ukrywał się w majątku pp. Witwickich w okolicach Końskich (w trakcie pobytu tam okazało się, że Witwiccy są jego krewnymi). Ranny Karol został jednak aresztowany przez Rosjan i jako ranny znalazł się w szpitalu więziennym w Skierniewicach, skąd zbiegł korzystając z pomocy okolicznych ziemian - pp. Chądzyńskich, którzy wywieźli go z miasta jako ukrytego w powozie pod siedzeniem. Pod fałszywym nazwiskiem był podobno przez trzy lata więziony przez carat na Syberii. Jego historia powstańcza była największą rodzinną tajemnicą. Dopiero po jego śmierci – w dniu 27.12.1902 r. - jego żona i jednocześnie siostra cioteczna Celina z de Saxów Skarbkowa Kozietulska wyjawiła tę tajemnicę dorosłym już dzieciom.[1] Twierdziła przy tym, że metryka urodzenia Karola została sfałszowana po Powstaniu. Tego fałszerstwa dokonano, aby urzędnicy carscy sądzili, że był o trzy lata młodszy niż w rzeczywistości i nie mógł brać udziału w walkach powstańczych, gdyż w tym czasie był jeszcze dzieckiem. W obawie przed wykryciem tego fałszerstwa, nie mógł kontynuować studiów na państwowych uczelniach, ani też podjąć pracy w urzędach państwowych. Naukę kontynuował więc w prywatnej szkole kolejowej. Później pracował na Kolei Warszawsko-Terespolskiej – w owym czasie instytucji prywatnej. Możliwość nauki uzyskał dzięki protekcji hrabiego Zamoyskiego. Po wieloletnich poszukiwaniach udało się rodzinie odnaleźć metrykę urodzenia Karola. Okazało się, że faktycznie został wystawiona z dwu i pół letnim opóźnieniem. Władze carskie do końca życia podejrzewały Karola o udział w Powstaniu, ale nie potrafiły tego „przestępstwa” udowodnić, gdyż w czasie Powstania aresztowano i więziono go pod fałszywym nazwiskiem. Te podejrzenia powodowały, że zawsze otrzymywał policyjny nakaz opuszczenia okolic Skierniewic (mieszkał we wsi Krężce koło Makowa), kiedy do pobliskiego Zwierzyńca, który był carskim obszarem polowań, przyjeżdżał ktoś z rodziny carskiej.

(mylnie Skarszewski) organizator sił zbrojnych powst. krakowskiego w 1846 r. W 1863 r. upoważniony przez Langiewicza do formowania oddziałów

W przedpowstaniowych czasach pełnił funkcję setnika w warszawskich zakładach Evansa i podlegał tysiącznikowi . Obaj byli zagrożeni aresztowaniem, więc w 1862 r. zostali skierowani do działalności na teren woj. sandomierskiego. Potężnej postury. Został zabity w 3.2.1863 Tak opisuje to wydarzenie por. Jan Słowacki we „Wspomnieniach z czasów Langiewicza: "”.