Powstanie Styczniowe - uczestnicy

udział w potyczkach: wileńskie: Władyki 28.05.1863 poległ

W 1863 r. był w oddziale Elizeusza Lutkiewicza, skazany został na 12 lat katorgi, zesłany na Syberię. Wrócił w 1884 r.

W Rakowicach pod Krakowem zmarł 26.bm Stanisław Dauszo, żołnierz z r.1863,b.Oficer wojsk rosyjskich, urodzony w Zdanach na Żmudzi. Po stracie rodzinnego majątku i tułaczce na obczyźnie, zajmował od lat pięciu posadę zarządcy w fabryce cykorji Rozmanita.Pogrzeb śp.odbył się wczoraj popołudniu.

Ur. 15.01.1832r., Zdany. Tokarz, zamieszkały we Lwowie, kawaler, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był obywatelem własności ziemskiej i oficerem wojska rosyjskiego, natomiast w czasie powstania służył w oddziale Cytowicza jako oficer żywności i broni. W oddziale Leonieskiego był pomocnikiem organizacji oddziału. W oddziale Łoszowskiego jako oficer w czynności dostarczania prochu i amunicji. Pod Cytowianami był ranny w lewą rękę kulą. Deklarację podpisał 23.09.1888r.

Stanisław Daukszo. uczestnik powstania 1863 r., oficer wojsk rosyjskich, urodzony w Zdanach na Żmudzi, zmarł dnia 26 bm. w Rakowicach pod Krakowem. Gorąca miłość kraju, nielicząca się z żadnymi przeszkodami, poświęcenie wszystkiego najdroższego to były hasła wszystkich tych, którzy szli w bój z wrogiem w ostatniej naszej walce. Z konieczności służąc w wojsku caratu. w którem dosłużył się stopnia oficera. Na wieść o powstaniu narodowym porzucił służbę i zaciągnął się do szeregów polskich Po upadku powstania emigrował do Francyi, pozostawiając w kraju rodzinę i majątek. Z biegiem czasu osiadł w Poznańskiem. a kiedy i stamtąd kazano mu się wydalić, przybył do Austryi i tu w Krakowie, 5 lat temu, znalazł miejsce u p. Rozmanita, jako zarządzający fabryką cykoryi. Szlachetności charakteru zyskał sobie miłość zarówno swego przełożonego, jak i wszystkich, którzy mieli sposobność go poznać. Pogrzeb odbędzie się jutro w czwartek o godz. 3 po południu z Rakowic na cmentarz.

ur. w Zdanach r. 1832, obywatel ziemski, ofic. wojsk rosyj., służył w oddziale Cytowicza jako ofic. żywności i broni, w oddz. Leniewskiego jako pomoc, w organiz. oddziału, w oddz. Łoszowskiego jako ofic. przy dostarczaniu amunicji. Ranny był pod Cytowianami w lewą rękę kulą.

Fadieiew, mężcz. chrześcijanin kowieńskiej guberni, zesłany administratiwno na zamieszkanie, przebywał w omskim okręgu, potem W Omsku, w 1870 r. zmarł, przy nim 1 dziecko i żona.

chłop w gub kowieńskiej

szlachcic Wilno województwo

Z Nowego Sącza. Czeladnik szewski, lat 22. W marcu 1864r. sądzony przez sąd wojenny w Tarnowie za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej przez powtórny udział w powstaniu polskiem. Skazany na 6 tygodni więzienia.

Zamieszkały w Tłuchowie, wyrobnik, pozostawił żonę Anastazję. Poległ w potyczce w borach urszulewskich koło Szczytowa 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

vel Adolf Kantorowicz (1835–1912), lekarz-felczer, powstaniec styczniowy, zesłaniec. Kantorowicz urodził się 3 III 1835 r. w Wieluniu jako Abram Dawid, syn Teofila (Tobiasza) Kantorowicza i Prywy z Dawidowiczów. Był stałym mieszkańcem miasta Wielunia. Miał starszego, „przybranego” brata, Anastazego (Natana) Kantorowicza, doktora nauk medycznych, lekarza wolno praktykującego w Tomaszowie Mazowieckim w latach 1851–1865. Otrzymał staranne wykształcenie domowe i podobnie jak brat studiował medycynę w Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie. A. Kantorowicz dwukrotnie przybywał do Tomaszowa Mazowieckiego z pomocą bratu, który w 1852 r. (po śmierci dra Franciszka Antoniego Stryckiego) i ponownie w 1853 roku (po nagłym opuszczeniu miasta przez dra Joszuę Sternschussa) obejmował w zastępstwie obowiązki lekarza miejskiego w Tomaszowie Mazowieckiego. Po raz pierwszy Kantorowicz przybył 5 XII 1852 r. na rok czasu, wyjechał zaś 23 VI 1853 r. do Wielunia. Po raz drugi przybył w grudniu 1853 r. i został zameldowany na rok czasu. W trakcie pobytu w Tomaszowie mieszkał „u brata lekarza” w budynku murowanym położonym przy pl. Św. Józefa (obecnie pl. Tadeusza Kościuszki)27. Prawdopodobnie pod okiem brata 17-letni Adolf (Abram Dawid) Kantorowicz przygotowywał się do przyszłych studiów medycznych. W warszawskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej A. Kantorowicz uzyskał papiery uprawniające do wykonywania zawodu felczera. Prawdopodobnie w trakcie studiów przystąpił do powstałego w Akademii kółka konspiracyjnego. A. Kantorowicz brał udział w powstaniu styczniowym (wg ustaleń sądu rosyjskiego, „Принимал участие в мятеже”). Szczegóły jego działalności konspiracyjnej niesą znane. Wiadomo jedynie, że przy aresztowaniu posługiwał się fałszywym paszportem wystawionym na inne nazwisko. Zarzucono mu, że niósł pomoc medyczną rannym„buntownikom”. Wyrokiem Audytoriatu Polowego z dnia 14/26 XII 1863 r. Adolf (velAlfred) Kantorowicz za udział w powstaniu został zesłany na Syberię Wschodnią naosiedlenie i pozbawiony wszelkich praw stanu. Namiestnik Królestwa Polskiego zatwierdził wyrok 29 I/10 II 1864 r.Źródła archiwalne podają szereg informacji o podróży Kantorowicza, felczera, naSyberię. 29 I/10 II 1864 r. wyruszył na zesłanie. 21 II/5 III dotarł pocztą do Tobolska.Stamtąd 28 II/12 III 1864 r. podążył do guberni jenisejskiej. Drogę z Tobolska odbywałw jednej partii z Henrykiem Wiercieńskim (1843–1923), który doskonale opisał warunki pieszej wędrówki zesłańców do Wschodniej Syberii. Żołnierze konwojujący bilii torturowali więźniów na etapach. W kwietniu 1864 r. podczas postoju we wsi Kopiowa(123 wiorsty za Tarą) pijani żołnierze etapowi ciężko pobili Kantorowicza. ski wspomina, że: „jeden z towarzyszów naszych, niejaki Kantorowicz (mojżeszowego wyznania, felczer z zawodu), wciągnięty w jakąś sprzeczkę został przez żołnierzy etapowych dobrze już pijanych, srodze poturbowany". W 1865 r. Kantorowicz pracował jako lekarz w gminie tasiejewskiej okręgu kańskiego guberni jenisejskiej. W marcu 1868 r. podczas podróży służbowej z Jenisejska do Kopalni Iwanowskiej zgubił dokument wydany na jego nazwisko przez kańskiego naczelnika ziemskiego, co znalazło odzwierciedlenie w prasie lokalnej. 27 I/8 II 1870 r. szef żandarmerii wydał zezwolenie (nr 290) na jego powrót do Królestwa Polskiego. 3/17 V 1871 r. został uwolniony spod nadzoru miejscowej policji, a 21 IX/3 X 1871 r. opuścił miejsce zsyłki, udając się w drogę powrotną do Polski. W listopadzie 1871 r.dotarł do miejsca przeznaczenia (Wielunia), gdzie został ponownie oddany pod nadzórpolicyjny. Nie zdobyłem informacji o jego życiu i działalności po powrocie z zesłania33.Prawdopodobnie wykonywał zawód felczera (lekarza) w rodzinnym Wieluniu.Adolf (Abram Dawid) Kantorowicz zmarł 15/28 X 1912 r. o godz. 2 w nocy w Wieluniu w wieku lat 77.

Powstanie, brat Konstantego. Ukrywał się we dworze w Rudołowicach. Poch. na miejscowym cmentarzu.

Powstanie, brat Alojzego. Ukrywał się we dworze w Rudołowicach. Poch. na miejscowym cmentarzu.

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 5 rubli

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

mieszczanin, wiek: 20, pochodzenie: Kijów. Skazany do ciężkich robót w fortecach syberyjskich na lat: 10

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "Skośnej Kaponierze" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

uczestnictwo w potyczkach: sandomierskie: Suchedniów 22.01.1863, (Szydłowiec 23.01.1863), Bodzentyn 23.01.1863, Błoto 1.02.b3., (Bzin 2.02.1863), (Suchedniów 2.02.1863), Św. Krzyż 12.02.1863

konduktor dróg krajowych. Zamieszkały w Ottyni. Urodzony 27 lutego 1844 r. Żonaty – żona Rozalia z Mazurkiewiczów, ojciec jednego dziecka, wyznania rzymskokatolickiego. Przed powstaniem w Szkole Głównej w Warszawie. W powstaniu w organizacji i w oddziale gen. Bosaka. Pod dowództwem puł. Rembajły brał udział w bitwie pod Radkowicami, pod dowództwem gen. Taczanowskiego – pod Kruszynami, pod dowództwem Czachowskiego – pod Stefankowem, gdzie był ranny w prawą nogę i prawą rękę. Powołał na świadków Jana Arabowskiego (?) i Erazma Swiszczewskiego. Zobowiązał się do wpisowego 1 guldena i składki rocznej w wysokości 3 guldenów. Oświadczenie podpisał w Ottyni 29 maja 1888 r. Przyjęty na członka czynnego 23 czerwca 1888r.

ur. r. 1844. Jako uczeń szkoły głów. warszawskiej, był czynny w organiz. i służył w oddz.: Taczanowskiego, Czachowskiego i Rębajły. Walczył pod Stefankowem, Radkowicami i Kruszyną. Ranny pod Stefankowem w prawą nogę i rękę.

powstaniec

Wyszedł do powstania i nie było wiadome gdzie się znajduje

Mieszczanin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na służbę wojskową, z 1863 r. przebywał w tobolskim 3-m gubernialnym batalionie, potem 1868 r. wyjechał do Siemipałatinska.

brat Jana, synowie Joachima (księdza pozbawionego sakry) z dóbr Kałdyczewa w pow. nowogródzkim , zasądzony do sekwestracji majątku za udział w wydarzeniach politycznych roku 1863

brat Jakuba, synowie Joachima (księdza pozbawionego sakry) z dóbr Kałdyczewa w pow. nowogródzkim , zasądzony do sekwestracji majątku za udział w wydarzeniach politycznych roku 1863

uczestnictwo w potyczkach: sandomierskie: Suchedniów 22.01.1863

Ur. Suchedniów. Przemysłowiec, żonaty, rzymsko-katolickiego wyznania. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż w czasie powstania brał udział w bitwie pod Bodzentynem, Suchedniowem, Wąchockiem i Szydłowcem. W Bodzentynie został ranny. Deklarację podpisał we wrześniu 1892r.

Wyszedł do powstania i nie było wiadome gdzie się znajduje

urodzony w Suchedniowie, pracował w organizacji i służył jako szereg. Walczył pod Bodzentynem, Suchedniowem, Wąchockiem i pod Szydłowcem. Ranny pod Bodzentynem.

mężcz. 38 lat, ksiądz kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1866 r. przebywał w Tomsku, potem w Kuznieckie w 1873 r. wyjechał w Еkatierinosławskuju gub., rodziny nie posiadał.

duchowny, zesłany na osiedlenie na Syberii w związku z wydarzeniami powstańczymi 1863-6 przejeżdżający przez Petersburg

wysłany do Rosyi

Kapłan Kownie prowincji.

Ur. Lisce, zm. przed 1919, żona: Zofia, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IV-237

Gospodarz z Tłuchowa. Poległ 9 lipca 1863 roku w bitwie pod Szczutowem - Bliznem.

uczestnictwo w potyczkach: Szczutowo-Blizno 9.07.1863 poległ