Powstanie Styczniowe - uczestnicy

h. Korab. Ur. 9.3.1843 Bereszki, par. Zelwa (Białoruś)[1], zm. 1894[3]. Syn Jana i Anna Packiewicz.[1][2] W czasie powstania był żołnierzem szeregowym. Walczył w oddziale Strawińskiego "Młotka" w bitwie , pod Wielkim Dębem i Wielkim Kątem i innych.[4][5] Urzędnik rady powiatowej i agent Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń zamieszkały w Wieliczce. Pochowany w Krakowie, cm. Rakowicki.[3] Żona Róża Stefania Radomyska.[2][3] Dzieci: Zofia Helena (ur. 1886, akt 1890 Wieliczka), Maria Ludwika (ur. 1889. akt 1890)[2] i jeszcze dwoje

[herb=Pomian]Konstanty Maciej Artur Sokołowski, h. {{Pomian}}. Ps. "Piorun". Ur. 24.2.1834 Kępka Szlachecka, pow. kowalski (włodawski)[3][7][10], zm. 26.2.1893 Kraków. Syn Stanisława Erazma - sędziego pokoju okręgu kowalskiego, właściciela dóbr i Franciszki Lutostańskiej. Szwagier komediopisarza Józefa Blizińskiego.[5] Wstąpił do oddziału , później , . 16.4.1863 mianowany porucznikiem,, pełniąc służbę intendenta wojewódzkiego. Następnie z rozkazu Calliera sformował z dniem 14.7.1863 kolumnę ruchomą, konną, składając się z ok 100 osób i objął nad nią dowództwo. Otrzymawszy urlop od płk. Zielińskiego oddał dowództwo kolumny Okuniewskiemu.[7] Uczestnictwo w potyczkach: mazowieckie: 5.08.1863, 6.08.1863, 7.08.1863, 19.8.1863 Kutno (zdobycie kasy powiatowej), 30.08.1863, 4.09.1863, (stacjonował we wsi Kraszew [15]) 10.09.1863, 12.09.1863, 1.11.1863, 2.11.1863, 28.02.1864.[8] Po Powstaniu na emigracji w Szwajcarii (Brno) i we Włoszech (Turyn). Następnie osiadł w Galicji w Bóbrce Starej a po kłopotach finansowych przeniósł się do Krakowa. Urzędnik administracji Kuriera Polskiego w Krakowie. Współwłaściciel drukarni Al. Słonimskiego i Sp.[6] 1890 zamieszkały w Krakowie przy ul. Grodzkiej, żonaty, 5 dzieci.[7] Pod koniec życia mieszkał ul. Krowoderska 3.[4] Deklarację Towarzystwa Weteranów podpisał 27.10.1890.[7] Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze Rb, rz. zach. - . Nabożeństwo odprawiono w kościele oo. Kapucynów. Pośmiertnie 21.1.1933 odznaczony wraz z wieloma innymi Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Żona: Zofia Urszula Stanisława Sokołowska h. Pomian[11] (córka jego kuzyna Michała Konstantego) Dzieci: * Franciszka[11] * Antoni Alfons Wiktor[12] * Stanisław[11] * Michał[11] (Senator II RP) * Helena Wanda[11]

Ur. 6.1.1811 Łuczyńce, k. Brzeżan, zm. 21.2.1896 Błudniki, k. Kołomyi. Syn Jana i Marianny Zbierzchowskiej. Uczęszczał do jezuickiego konwiktu w Tarnopolu, a następnie w Brzeżanach. Studiował filozofię na Uniwersytecie Lwowskim (przerwane). Przez ten czas żył z udzielania korepetycji i nauczycielstwa. Brał udział w Powstaniu Listopadowym 20 Pułku Piechoty Liniowej. Walczył pod Grochowem, Liwem, Węgrowem i Sokołowem. Po awansie na podporucznika wziął udział w wyprawie gen. Chłapowskiego na Litwę. Ukrywał się w miejsc. Porszerksznie i Tauszany (chorując na febrę). Następnie wyemigrował przez Prusy do Francji. Dokończył naukę w École des Mines w St-Etienne i pracował w Korpusie Dróg i Mostów jako konduktor. W 1848 zaangażowany we Lwowie jako emisariusz Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, razem z Heltmanem, po czym znów musiał się ukrywać i wyjechał na Węgry gdzie zaciągnął się do Legionu Polskiego. 26.5.1849 awansowany do stopnia kapitana. Po klęsce działań węgierskich wraz z Legionem wyjechał do Turcji. Tam pozostał, będąc agentem Rządu Narodowego. W 1853-4 w czasie Wojny Krymskiej po raz kolejny bierze udział w sformowaniu legionu polskiego przy armii tureckiej. Następnie przez 20 lat prowadził z sukcesem prace nad układaniem linii telegrafów łączących odległe miasta w Turcji, a także łącząc Turcję z Europą. Do prac tych zaangażował wielu Polaków przybywający na emigracji dając im schronienie i możliwość zarobku. W czasie Powstania Styczniowego zorganizował wyprawę , która przez Rumunię miała dostać do Polski. Zatrzymana . Na Emigracji przebywał do 1881. Powróciwszy uzyskał posadę inżyniera na linii Kołomyja-Peczeniżyn - mieszkając w Peczeniżynie. Gorący patriota, ujmującego charakteru i wielkiej delikatności w obejściu. Należał do ludzi, którzy głośno kroczyć nie umieją, i których bardzo blisko poznać trzeba aby ocenić ich wartość. Całe życie pracując dla Polski zmarł by w biedzie gdyby nie przytułek u przyjaciela. Ostatnie 5 lat życia spędził w Błudnikach k. Halicza u , byłego powstańczego naczelnika powiatu olhopolskiego.