Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(Dębski), akademik, wiek: 20, pochodzenie: Kijowszczyzna. Zatrzymany i osadzony w Ekaterynosławiu

Z Bochni. Czeladnik ślusarski, 18 lat, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnowie za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem).

rozstrzelany przez Moskali dnia 21. grudnia 1863. w Turku w Kaliskiem.

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "Skośnej Kaponierze" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

ze Lwowa, 56 1. wyrobnik, ca 7 dni aresztu. Skazany za "przekroczenie przeciwko publicznym zarządzeniom." przez Sąd wojenny we Lwowie, w miesiącu czerwcu 1864.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: wileńska, miejsce zsyłki: tomska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Powstaniec ranny 129|pod Radkowicami, kulą w ramię. 6.2.1864 przebywał w lazarecie górniczym w Wąchocku. (Mieszkańcy zobowiązali się w tym dniu do tego, że żaden powstaniec z lazaretu nie ucieknie i wszyscy zostaną później dostarczeni do Szydłowca).

ppor. (1844) Sanok

Ur. 1844 Sanok, miejscowość w 1923: Sanok, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-41

Z Chlebiczyna Leśnego, 50 lat, wdowa po kmieciu. W sierpniu 1864 sądzona przez sąd wojenny w Stanisławowie, za przekroczenie przeciwko publicznej spokojności i porządkowi (za lekceważenie rozporządzeń sądowych), skazana na 8 dni aresztu zaostrzonego 1-dniowym postem oraz zwrot kosztów kary.

- 1902 Botuszany w Rumuni) - weteran Powstania Styczniowego , rotmistrz wojsk polskich zmarł 1902 r w Botuszanach w Rumuni. [1]

udział w potyczkach: patrz Wyprawa morska str. 298

razem z Łapińskim ekspediowali broń z Londynu do Żmudzi, lecz się ekspedycja nie udała, mimo że dwa razy w łodziach chcieli sie dostać do Połągi.

Żelazno - Parobek, ochotnik.

vel Dyniak, z Piask pod Szczerzenicami, 24 lat, gr-kat, służący, 30.12.1863 skazany z innymi powstańcami na areszt przez Sąd Krajowy w Lwowie "za zakłócanie spokoju"

Z Odolanowskiego żywo jeszcze stoi w pamięci dawniejszych kolegów szkolnych, do których i piszący się zalicza. Ukończywszy nauki w Poznańskiem, otrzymał w r. 1856 posadę w Warszawie przy konsystorzu ewangelickim i charakterem nadzwyczaj słodkim i serdecznym, oraz ujmującem i łagodnem wzięciem wnet i pomiędzy warszawską młodzieżą zjednał sobie licznych przyjaciół. Jakkolwiek gorąco miłujący Ojczyznę, przeciwny był stanowczo wszelkim gwałtownym i nie rozważnym zakusom, ale pragnął obudzenia i spotęgowania ducha na rodowego pracą cichą, spokojną i wytrwałą. Pod tym sztandarem skupiał około siebie młodzież rozważniejszą, by z niej wytworzyć zastęp późniejszych obywateli kraju; w tym też celu częste po kraju odbywał podróże. Aresztowany na prowincyi w listopadzie I860 roku i odstawiony do cytadeli, uwolniony z niej został po utworzeniu się delegacyi w końcu lutego 1861 i straży obywatelskiej w Warszawie. Wprowa dzony uroczyście do obradujących w Kesursie kupieckiej delegacyi i po witany z ogromnym zapałem przez tysiąc paręset osób tamże zebranych, przekonał się wkrótce, że wypadki coraz silniej prą kraj w prze paść zbrojnego powstania. Postanowił więc zapobiedz temu i w tym zamiarze założył pismo „Strażnicę 44 ; jednocześnie począł pracować nad zorganizowaniem komitetu centralnego. Wkrótce jednakże aresztowany powtórnie i zmuszony udać się w Augustowskie, gdzie otrzymał posadę przy drodze żelaznej warszawsko-petersburgskiej, widząc, że wszelkie jego usiłowania i prace są bezowocnemi wobec potęgi wypadków, skoro tylko wybuchło powstanie, zaciągnął się jako szeregowiec do oddziału pułkownika Andruszkiewicza i w pierwszej potyczce pomiędzy Lokajciami a wsią Sevtejki (według innych źródeł pod Sapieżyszkami) zginął dnia 9 kwietnia 1863 r. — Cześć pamięci tego zacnego i dzielnego młodzieńca!

Z Żydaczowa, lat 35, szewc.W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni obrazy majestatu (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Uwolniony z braku dowodów.

major, stracony 14.5.1864 w Wierzbinku

Szlachcic z tytułem majora, czasowo dowodził partyą, 2go maja 1864 r, rozstrzelany

(Denisowicz, Dynisiewicz), uczestnictwo w potyczkach: krakowskie: [psb]Szklary 5.04.1863, [psb]Szyce 7.05.1863, [psb]Sobków 3.08.1863, sandomierskie: [psb]Bodziechów 16.12.1863, krakowskie: [psb]Rogaczowek 21.01.1864, sandomierskie: [psb]Opatów 21.02.1864, [psb]Maruszowa 21.03.1864, [psb]Pasztowa Wola 23.03.1864, [psb]Radkowice 4.04.1864 dostał się do niewoli

Młody absolwent Uniwersytetu Petersburskiego, skazany na rozstrzelanie, dołączył początkowo do oddziału Juliana Rosenbacha, następnie walczył i awansował do rangi majora w 2. Batalionie pod przywództwem Bossaka. Dowodził także tzw. radomskim pułkiem, biorąc udział w bitwach z Rosjanami.

lat 22, syn naczelnika komendy żandarmów rosyjskich w Ostrołęce. Ojciec śp. Andrzeja dosłużywszy się stopnia pułkownika za gorliwą służbę moskiewską, stał się o tyle winnym wobec narodu, że ściągnął na siebie wyrok kary śmierci, wykonany na nim w pierwszych chwilach wybuchu o kilka wiorst od Ostrołęki przez powieszenie. Śp. Andrzej wychowany początkowo pod kierunkiem takiego ojca, przechował jednak w sobie iskrę polskiego uczucia i rozbudził ją mocniéj jeszcze uczęszczając na kursa uniwersyteckie w Petersburgu. W r. 1862 tak się naraził władzom rosyjskim, że musiał emigrować i udał się do Serbii, gdzie wstąpił do służby wojskowéj i został oficerem. Na wiadomość o powstaniu powrócił do kraju i zaciągnął się do szeregów narodowych już podówczas potykających się z nieprzyjacielem w powiecie opatowskim pod wodzą Grylińskiego, po rozbiciu tego oddziału przeszedł Denisiewicz z jego częścią w powiat stopnicki i oddał się pod komendę dowodzącego oddziałem powstańczym Sokołowskiego (Iskry), którego z polecenia rządu narodowego Chmieliński kazał rozstrzelać, oddział zaś Sokołowskiego wcielony został do piechoty województwa krakowskiego zostającéj w lasach Sancygniowskich i tam śp. Denisiewicz często sam na czele mniejszych oddziałków staczał potyczki z nieprzyjacielem. Odważny w boju i energiczny w organizacyi oddziałów, za te zasługi został mianowany majorem. Jako taki czynnym był aż do marca 1864. W styczniu tegoż roku stojąc śp. Andrzej z oddziałem swoim w folwarku Rogaczewo pod Koniecpolem, napadnięty został przez jedną rotę piechoty i 16 kozaków pod dowództwem Serwatowskiego, mając szczupłe siły zmuszony wycofać się, zostawiwszy 3 zabitych i 15 rannych (Dz. Pow. Nr 40.). Dnia 21 lutego śp. Denisiewicz zaszczytny brał udział w bitwie opatowskiej ze swoim oddziałem (Dz. Pow. Nr 57, Chwila Nr 50 i 51.). Dnia 21 maca pod Maruszową w pow. opatowskim oddział Denisiewicza 250 ludzi liczący, napadnięty, lecz atak ten skutecznie odparł, straciwszy jednego żołnierza, a ubiwszy nieprzyjacielowi 4 dragonów i 3 kozaków (Chwila Nr 74.). W końcu maca przybył śp. Denisiewicz pod miasteczko Wąchock i tam przy napadzie na jego oddział spoczywający został schwytany i w małej mieścinie Wierzbniku w kilka dni został powieszony.

(Denisowicz, Denisewicz, Dynisiewicz) (1842—1864), oficer armii ros., uczestnik prac konspiracyjnych, walczył w Kieleckiem, Krakowskiem i Sandomierskiem, p.o. dcy pułku olkuskiego w II korpusie Bosaka. Schwytany i rozstrzelany 14 V 1864 r.

informacja taka sama jak rekord nr 34166

informacja taka sama jak rekord nr 19828

były oficer wojsk serbskich, uczestnicząc w powstaniu polskiem dostał się do niewoli moskiewskiej, i za wyrokiem sądu wojennego rozstrzelany w Radomiu w maju 1864.

udział w potyczkach: zob. Denisewicz Andrzej

z województwa kowieńskiego wywieziony na Sybir 1863.10.09

(1841-1921), aptekarz, powstaniec 1863/4

ur. r. 1842 w Krakowie, asyst, farm., służył jako dziesiętnik pod Langiewiczem w 3-cim batal. strzel ców pod komendą, majora Pióro. "Walczył pod Sosnówką, Chrobrzą i Grochowiskami. Po powstaniu aptekarz w Leżajsku.

Żyd, brał udział w powstaniu styczniowym. Służył pod Langiewiczem w 3 batalionie strzelców. Walczył pod Sosnówką, Chrobrzem i Grochowiskami.

Ur. 16.09.1842r., Kraków. Aptekarz z Leżajska, żonaty, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był asystentem farmacji, natomiast w czasie powstania dziesiętnikiem. Walczył w oddziale Langiewicza w trzecim batalionie strzelców pod komendą majora Pióro. Brał udział w bitwach pod Sosnówką, Chrobrzem i Grochowiskami. Deklarację podpisał 03.11.1891r.

narodowości żydowskiej, łużył pod Langiewiczem w 3 batalionie strzelców. Walczył pod Sosnówką, Chrobrząi Grochowiskami.

ur. r. 1846 w Sanoku, student, służył jako szereg, pod Lelewelem i walczył pod Panasówką i Batorzem.

Ur. 1846r., Sanok. Restaurator zamieszkały na Podgórzu, żonaty, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był studentem, natomiast w czasie powstania szeregowcem. Walczył u Lelewela pod Panasówką i Batorzem. Deklarację podpisał 01.02.1894r.