Powstanie Styczniowe - uczestnicy

[herb=Sternberg]Mieczysław Stojałowski, h. {{Sternberg}}. Ur. 1841 Chilczyce, pow. złotowski,[6] zm. 27.05.1903 Kraków[1][2]. Syn Juliusza, zmieniana i Ludwiki Glasenapp.[3] Jego bratem był ks. Stanisław Stojałowski, ur. 17.05.1845 Zniesienie pod Lwowem, zm. 23.10.1911 Kraków - polityk stronnictw ludowych o sympatiach socjalistycznych i narodowo-demokratycznych, m.in. zwolennik panslawizmu rosyjskiego.[2][3][13] Miał też siostrę Wandę ur. 1848.[13] Mieczysław Stojałowski przed powstaniem był podoficerem w austriackiej armii.[6][8] Powstaniec styczniowy[1], szeregowiec[6]. Jego rodzina wielce pomagała rannym powstańcom w Tarnowie. Dziękował im za to w prasie Filip Kahane[9]. Brał udział w bitwie pod Radziwiłłowem w oddziale Wysockiego.[6][8] Został tam pojmany i skazany na zesłanie na Syberię.[1][6][10] Zwolniony z niewoli moskiewskiej 30.09.1868, jako poddany austriacki "prywatny ze Lwowa"[4] Z zesłania powrócił w 1870 roku. Po powstaniu był oficjalistą prawatnym w różnych majątkach.[10][11] Następnie mieszkał kilka lat przy bracie, proboszczu w Kulikowie[10]. Wreszcie przeniósł się do Bochni gdzie był zatrudniony jako zastępca młodszego nauczyciela ludowego.[2][6][8] Złożony chorobą zrezygnował z zawodu i utrzymywał się na skromnej pensji. 9.3.1897 przystąpił do Towarzystwa Weteranów - mieszkając w Bochni. Powoływał się na świadka o nazwisku Narłowski. Zapłacił wpisowego 1zł oraz składkę roczną w wysokości 3 zł.[6] Zmarł w szpitalu św. Łazarza w Krakowie.[2] Jego bratu, jako zaangażowanemu politycznie, sympatyzującemu z Rosją i ruchami socjalistycznymi bp. Puzyna zabronił odprawić modlitw przy zmarłym - na co ów ostro narzekał na łamach swojego czasopisma Wieniec-Pszczółka.[12] Pochowany Kraków-Rakowice, kw. XII, rz. 11 gr 7, (prawd. w grobie zbiorowym). Żona: Barbara Dzieci: troje

Emilia Szymon Stolfa, ur. 16.9.1833 Wieliczka, zm. 12.1.1888 Kraków. Syn Wojciecha i Agnieszki Marianny Gómósińskiej (Gomorzyńskiej). Do powstania zaciągnął się, jako podporucznik armii austriackiej. Za pomoc w organizowaniu oddziałów powstańczych — został aresztowany przez władze austriackie i skazany na karę 40 kijów. W drodze łaski, a to ze względu na wykształcenie, jakie posiadał, jako oficer, skazany został na miesiąc obostrzonego więzienia z założeniem kajdan i dwurazowym postem o chlebie i wodzie w każdym tygodniu. Po Powstaniu urzędnik akcyzy miejskiej w Krakowie. Był członkiem Stowarzyszenia ku niesieniu pomocy ubogim uczniom szkół ludowych krakowskich, i członkiem wydziałowym Towarzystwa wzajemnej pomocy oficyalistów prywatnych, z powiatów Krakowskiego i Chrzanowskiego. Pochowany w Krakowie na cm. Rakowickim, pas. 10. Pozostała żona: Waleria jeszcze 1923 pobierała rentę weterana (nr D.P. IX-95)

Władysław Teofil Straszewski h. Radwan. Ur 1843 Czulice[10], zm. 7.1903. Syn Ludwika i Antoniny Sadowskiej. Brat , który poległ w Miechowie. Ojciec był właścicielem ziemskim z Kocmyrzowa i Rzędowic, synem Józefa i Dominiki Wizemberg,[10] a jego stryjem był Florian - m.in twórca Plant Krakowskich. Słuchacz Instytutu Technicznego w Krakowie.[11] 10.2.1863 był zanotowany w obozie Kurowskiego w Ojcowie, zakwalifikowany jako kawalerzysta, na klaczy kasztanowatej (nie miał własnego konia)[z=300151]. Służył w oddz. Kurowskiego i Taniewskiego w I Pułku Kawalerii. Walczył pod Sosnowcem, Miechowem, Wodzisławiem i Igołomią. W czerwcu był w oddziale Mycielskiego.[6] 15 sierpnia ujęty przez Austriaków z bronią w ręku podczas cofania się oddziału Tetery. 22 października 1863 został skazany przez Sąd Wojenny na 14 dni aresztu za "naruszenie spokojności publicznej"[7] Po powstaniu utracił majątek ziemski i rozpoczął pracę w przemyśle naftowym, gdzie dorobił się własnego przedsiębiorstwa wiertniczego.[12] W 1878 był właścicielem Woli Zgłobińskiej.[19] W 1890 mieszkał: Rypne, pow. doliński.[11] W 1893 był właścicielem w Strzyłczach, pow. horodeński i kopalń naftowych w Starzawie.[13] W tym samym roku w październiku prowadził wiercenia w Witwicy[8][14] i został przyjęty do Towarzystwa Techników Naftowych z notowanie z Witwicy po. bolechowski.[15] W 1895, 1897 był właścicielem obszaru dworskiego w Horodence, zastępcą delegata gospodarczego w Krajowej Niższej Szkole Rolniczej w tym mieście. (W 1988 już nie występuje). 16] Dyrektor ‎kopalni‎ ‎nafty‎ ‎Towarzystwa‎ ‎akcyjnego‎ ‎w‎ ‎Równem‎ ‎i‎ ‎Rogach.‎ ‎[20] Pochowany w 1.8.1903 w Równem k. Dukli. Na pogrzeb "przybyły‎ ‎deputacye‎ ‎niemal‎ ‎wszystkich‎ ‎przedsiębiorstw naftowych‎ ‎w‎ ‎kraju,‎ ‎cało‎ ‎okoliczne‎ ‎obywatelstwo‎ ‎i ogromne‎ ‎rzesze‎ ‎robotników".[20] Weteran Powstania, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szeregowy, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-214 Żona: Michalina Janocha, c. Antoniego i Michaliny Bachmińskiej[19] zm. po 1919.[2] Dzieci: * Romuald Tadeusz: ur. 1878 Wola Zgłobieńska[z=310095],[19] zmarł 1897 Kańczuga (lub Żuklin)[17][18] * Joanna Józefa, ur. 1880 Wola Zgłobieńska[z=310096][19]