Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 13494

Strona z 338 < Poprzednia Następna >

Kawaler orderu Virtuti Militari za udział w Powstaniu Styczniowym

powstaniec styczniowy.Urodził się 17 listopada 1839 w Bączalu Górnym w rodzinie chłopskiej, ojciec Wincenty, matka Marianna ze Słomków. Prawdopodobnie (nie można tego udokumentować) Henryk Stroka ukończył szkołę ludową w Bączalu Dolnym i wstąpił do Gimnazjum i Liceum w Przemyślu, po czym został studentem wydziału prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W czasach studenckich rozpoczął działalność w tajnych organizacjach patriotyczno-niepodległościowych. Brał udział w powstaniu styczniowym już w 1863, najpierw jako szeregowiec, a potem jako porucznik w batalionie Wysockiego pod Radziwiłłowem oraz batalionie Śląskiego pod Łąckiem i Borowem. Po upadku powstania "skompromitowany politycznie" przebywał dwa miesiące w więzieniu we Lwowie. Objął stanowisko guwernera w domu Tarnowskich. Stroka porzucił studia prawnicze i zapisał się na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu studiów otrzymał posadę w Gimnazjum św. Jacka a później nauczyciela w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Krakowie gdzie mieszkał około 13 lat. W tym czasie założył rodzinę, wraz z żoną Honoratą mieli pięcioro dzieci. Przeniósł się do Rzeszowa o tutaj uczył języka polskiego, uczestnicząc jednocześnie w działalności organizacji oświatowych i nauczycielskich. Pisał wiele opowiadań, np. Z pamiętnika powstańca, Niebezpieczne poselstwo, Odpoczynek posłańca. Tworzył również dramaty, np. Ofiary 1863, i komedie, np. Przegrana Kompania, które wystawiano na kilku scenach teatrów galicyjskich. Wiersze Henryka Stroki zostały natomiast wydane w Zbiorze Poezji w 1894 roku w Rzeszowie .Dominują w mim motywy narodowo-patriotyczne, religijne, związane z historią powstania styczniowego, np. Bitwa pod Borowem. Zmarł 27 sierpnia 1896 w Rzeszowie w wielu 57 lat. Pochowany został na Starym Cmentarzu w Rzeszowie

Sroka vel Slivka vel Stroka Ur. 17.11.1839, zm. 27.07.1896 Rzeszów. Uczestnik Powstania Styczniowego [1][2], profesor seminarium nauczycielskiego męskiego w Rzeszowie[1] żeńskiego w Rzeszowie[2], autor wielu utworów prozą i wierszem. Zmarł w wieku 56 lat. [1] Pochowany w Rzeszowie, na Starym Cmentarzu, grób nadal (2023 r.) istnieje [3]

ur. 17.11.1839 Bączal Górny, zm. 27.7.1896. Po ukończeniu gimnazjum w Przemyślu studiował prawo na uniwersytecie we Lwowie. Tutaj pracował w tajnych organizacjach. Wziął czynny udział w powstaniu, więziony przez dwa miesiące. Student Filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Nauczyciel w Gimnazjum św. Jacka oraz seminarium męskim. 1879-96 pracował w seminarium w Rzeszowie. Wydawał dramaty, wiersze i prace metodyczne dla nauczycieli.

ur. w Bączalu r. 1839, słuch, praw, służył jako szereg, i porucz. Wyszedł do oddz. Czarneckiego, i przyaresztowany wraz z Miecz. Bomanowskim i Kaliksteni Ujejskim, siedział 2 mies. w więzieniu. Później służył jako podpor. w oddz. Wysockiego, batal. majora Ordęgi . i walczył pod Radziwiłłowem. W oddz. Śląskiego walczył pod Łąckiem i Borowem, a w końcu był naczeln. wojsk dzielnicy Y-tej we Lwowie. Po powst. profesor.

Prawnik lat 24. 2.2.1863 był z innymi w drodze do Powstania pod Sokalem. W Kulikowie zatrzymał ich oddział żandarmerii. Poeta pisarz.

Aleksander Stromfeld

dr. med. Urodzony w Końskich, ziemi Radomskiej. Był lekarzem okręgowym powiatu Gostynińskiego. Służył w partii Zielińskiego, gdzie niósł pomoc lekarską rannym powstańcom. Więziony w Warszawie na Pawiaku.

Bolesław Strompfeldt

administrator majątku. Urodzony w 1838 roku. Walczył w partiach Taczanowskiego i Kurowskiego. Był dwukrotnie ciężko ranny. Więziony w Cytadeli Warszawskiej. Emigrował do Francji. Po powrocie z obczyzny został wcielony do wojska rosyjskiego.

ur, 1837, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ur. r. 1837 we Lwowie, urzęd. rząd., pracował w organizacji. Po powst. naczel. miejsk. Izby rachunk.

ur. w Leksandrowie w 1824r. Jako kadet austriacko-węg. marynarki, będąc na urlopie na pierwszy odgłos o wybuchu powstania, zaciągnął się do jego szeregów i walczył pod Miechowem, Małogoszczem, Skałą, Grochowiskami. Był sierżantem żuawów u Rochebruna. Jako oficer kosynierów przyjmował udział pod dowództwem Langiewicza i Miniewskiego Dostał się do niewoli, skąd udało mu się szczęśliwie zbiec. Po rozbiciu partii powstańczych, wrócił do Galicji i jako dezerter austriacki został zdegradowany i skazany na trzy lata więzienia w Poli. Po 17 miesiącach na skutek amnestii został zwolniony, a potem wzięty jako szeregowy na trzy lata do wojska austriackiego.

Władysław Piotr Stroynowski

(Strojnowski) Ur. 29.4.1831 Targowica na Podolu (chrzest z wody, a następnie warunkowy 1 maja). Syn Rafała (właściciel dóbr Mychlin w łuckim) i Józefy Antonowicz. Zmarł 21.4.1895 Lwów[z=303767]. Zatrudniony był w armii carskiej w dziale zaopatrzenia. W 1856 był w Komisji Prowianckiej pomocnikiem Naczelnika Stołu. W 1861 członek tajnego Komitetu Miejskiego - był wśród pierwszych 17 osób, które zakładały tę organizację. Stroynowski gorliwie zabiegał o szybki wybuch powstania. Datę wybuchu ustalono już w 1862 na 15 stycznia (a więc mówiono o tym już przed ogłoszeniem branki do wojska carskiego). W 1863 została wydana w Paryżu broszura z notatek Stroynowskiego p.t. "Krótki rys historyczny o Polsce, ułożony z notatek hr. Władysława Stroynowskiego". Ciąży też na nim bezpośrednio zarzut przyspieszenia wybuchu powstania, bowiem to u niego w Głuchówku w początkach stycznia 1863 zebrali się komisarze wojewódzcy i przesłali Rządowi Narodowemu ulitimatum, że jeżeli on nie ogłosi Powstania to oni je po województwach ogłoszą. W powstaniu dowódca utrzymywanego z własnych środków oddziału. Od 17 stycznia 1863 roku formował oddziały rawsko-brzezińskie w okolicach Rawy oraz oddział łowicki w okolicach Bolimowa. Po połączeniu tych sił odbił oddział rekrutów 28 stycznia w okolicy Strzybogi na szosie skierniewickiej. Zabrał też kasę księstwa łowickiego w Łyszkowicach. Następnie zarządził przerwanie kolei Warszawsko-Berlińskiej pod Radziwiłłowem. Moskale dowiedzieli się o nim i urządzili wyprawę z Łowicza i Skierniewic. 9 lutego stoczył bitwę w obozie bolimowskim w Grabinie z której oddział wymknął się. Stroynowski przekazał dowództwo Józefowi Lenieckiemu z rozkazem połączenia się z płk. Jeziorańskim. Po powstaniu właściciel dóbr w rawskim i na Wołyniu. Żona: Malwina Fox. W latach 70-80 przebywał na emigracji w Szwajcarii i Francji. Ojciec 2 synów i jednej córki. Mieszkał Lwów, ul. Głęboka 4 i Leśna 4. W 1888 przyjęty do Towarzystwa Weteranów we Lwowie. na cm. Łyczakowskim.

Leon Strumiło Zgieiśki

ur. r. 1839 w gub. Kowieńskiej, porucz. Y-go wzorowego strzelec, batal. wojsk rosjrj, uczeń akad. artyleryj. petersburs., uwolniony ze służby w stopniu sztabskapit., służył jako instruktor, względnie szef sztabu w oddz. Sierakowskiego, ks. Mackiewicza i Laskowskiego. Walczył pod Birzami, Uzwętami, Cytowianami, Żoginiami, Powiatówką, w lasach Marjampolskicli i Seinejskich. Po powst. inżynier przy Wydz. pow.

Józef Strumiłło

ppro. (1843) Wodzinek

Leon Strumiłło-Zgierski

Rodem z Litwy, zawodowy oficer armii carskiej w 1863 r. przeszedł na stronę powstania, jako major dowodził jednym z oddziałów powstańczych. Wkrótce dojechała do niego żona z małą córeczką. Po powstaniu Zgierski pracował jako architekt w Wydziale Powiatowym w Bochni. Tu już mieszkał do końca życia. Zmarł w 1910 r. pochowany jest na bocheńskim cmentarzu obok swojej żony Heleny z Kamińskich i dzieci zmarłych w młodości.

Kajetan Strupczewski

Litograf oskarżony o przynależność do organizacji rewolucyjnej ,złożył przysięgę na wierność Rządowi Narodowemu i podjęcie usiłowań w celu rozwoju powstania - zesłany do robót ciężkich w kopalniach na lat dwadzieścia. 7 grudnia 1863

zob. Sawicki-Stella Jan Strycharski Jan, rzekomo adiutant komendanta placu we Lwowie

ppro. (1f 40) Siedlce

Jan Strycharski

Dominik(?) Jan Strycharski[4], ur. ok. 1840 Tenczynek[1][4][6] (lub 1842 Alwernia[7]), zm. 8.7.1903 Kraków. Syn Szymona i Anny Sapińskiej. Podczas powstania w r. 1863 na rozkaz rządu narodowego zajmował się zaopatrzeniem poszczególnych oddziałów w broń i amunicję i przeprowadzeniem oddziałów przez granicę austriacko-rosyjską. Przez władze austriackie został aresztowany i przesiedział w zamku w Krakowie kilka miesięcy.[6][7][8] Właściciel kopalni węgla w Tenczynku. Przez kilka lat dzierżawił Regulice. Kupiec - przez pewien czas prowadził sklep przy ul. Długiej 4 w Krakowie. Administrator "Głosu Narodu".[1] Pod koniec życia mieszkał Kraków, ul. Długa 44.[1] Pochowany Kraków Rakowice, kw. A, w grobie Kozłowskich i Naziemskich[2]. Obecnie kw. 57, rz. wsch. w grobie rodzinnym, po lewej Wysockiej.[3] W Grobie tym spoczywa również jego żona, 2 dzieci i Waleria Strycharska. Żona: Helena Kurkowska (1868 Tenczynek)[4] Dzieci: Michalina, Tadeusz, Jan, Gustaw, Włodzimierz, Zofia Stefania, Jadwiga Wiktoria, Helena Janina, Stanisław, Irena Helena.[1][5]

Jan Strycharski

( ok. 1840 - 1903) - Powstaniec Styczniowy [1] Zmarł w 1903 r w wieku 63 lat w Krakowie. [1] "Podczas powstania w r. 1863 na rozkaz rządu narodowego zajmował się zaopatrzeniem poszczególnych oddziałów w broń i amunicję i przeprowadzeniem jej przez granicę austriacką. Wówczas przez władze austriackie został aresztowany i przesiedział w zamku w Krakowie kilka miesięcy. Po opuszczeniu więzienia oddawał się pracy zawodowej, był właścicielem kopalni węgla w Tenczynku, przez lat kilkanaście dzierżawił Regulice, gospodarując na roli. Przez ostatnie lata przebywał stale w Krakowie". [1]

Jan Strycharski

ur. r. 1842 w Alwerni, kasyer, pracował w organiz. naród, zwłaszcza w sekcji broni i amunicji. Po powst. administr. "Nowej Reformy".

Jan (2) Strycharski

ur. r. 1832 w Trzebini, żołnierz austr. strzel., służył jako szereg, później sierżant w oddz. Langiewicza i walczył pod Sosnówką. Chrobrzą i Grochowiskami. Ranny pod Grochowiskami. Po powst. majster szewski.

Jan (2) Strycharski

Ur. 1832 Trzebinia[1][2][6], zm. 12.1.1899 Kraków[4][6] Przed powstaniem służył w wojsku austriackim przy strzelcach.[1][2] W czasie powstania z początku był szeregowcem, a potem sierżantem. Służył w żuawach pod Rochebrunem w drugiej kompanii. Brał udział w bitwach oddziałów Langiewicza pod Sosnówką, Chrobrzem i Grochowiskami, gdzie został ranny. [1][2] Po powstaniu majster szewski, zamieszkały w Krakowie[1][2] Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego 1863/4 podpisał 21.12.1897r.[1] Mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16[3] Pochowany Kraków-Rakowice, kwa R, rz. 11, gr. 1.[5] Zmarł w Szpitalu Braci Miłosierdzia. Żona: Anna Suregorska[4] Dwoje dzieci [1]

Jan Stryczyński

Ur. 1847, zm. 8 września 1863, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 10 lub 11 września 1863, Strata bojowa (grób wojenny)., cmentarz staromarciński grób prawd. nie istnieje.

Felicjan Stryjewski

ppro. (1843) Łuków

Kazimierz Stryjewski

ur. w r. 1834 w Łęcuchowie w Lubelskiem. W chwili wybuchu powstania styczniowego zajęty był w cukierni Loursa w Warszawie, gdzie miał sposobność zetknięcia się z partyami rewolucyjnemi, jakie tam miewały swe zebrania. W marcu wraz z kilku towarzyszami wyruszył z Warszawy w Lubelskie i wstąpił do oddziału Jankowskiego, brał udział w kilku bitwach, wśród nich w zasadzce dla opanowania zapowiedzianego transportu pocztowego z Dęblina, zorganizowanej w lesistej miejscowości pod wsią Żyżynem, gdzie został raniony. Po wyleczeniu się służy w kilku innych oddziałach. W r. 1864 przybywa do Krakowa i odtąd pracuje w charakterze prywatnego oficyalisty. Umarł w dniu 15. października 1912 w Tarnopolu, pochowany na tutejszym cmentarzu.

aresztowany w Krakowie w listopadzie 1863 r.

Antoni Jan Strzałecki

Podporucznik, weteran Powstania Styczniowego, 5.8.1921 odznaczony Krzyżem Walecznych. Odznaczenia dokonał osobiście Józef Piłsudski.

Antoni Jan Strzałecki

Uczestniczył w Zjeździe delegatów Stowarzyszeń Weteranów roku 1863. Zjazd odbył się 26 grudnia 1919 roku, w Zamku Królewskim w Warszawie. Został zorganizowany przez „pana Ministra do Spraw Wojskowych Jenerała-porucznika Józefa Leśniewskiego, specjalnie dla delegatów Stowarzyszeń Weteranów r. 1863 ze wszystkich dzielnic Polski i zaproszonych gości ze sfer wojskowych”.

Antoni Jan Strzałecki

art. malarz. Urodzony w 1844 roku. Początkowo należał do organizacji cywilnej. Służył pod dowództwem Stanisława Lipińskiego. Walczył między innemi pod: Kunkami i Brzeżnem. Później za fałszywym paszportem przyjechał „jako ogrodniczek" do Warszawy. — Piastuje od szeregu lat stanowisko V. prezesa Stow. Weteranów 1863 w Warszawie.

Antoni Jan Strzałecki

Ur. 10.01.1844r. w Warszawie, syn Antoniego i Marii z Godeckich, malarz-dekorator, konserwator, kolekcjoner, powstaniec styczniowy. Po wybuchu powstania styczniowego przeszedł przeszkolenie wojskowe organizowane przez księży misjonarzy w kościele p. wezw. Świętego Krzyża i w marcu 1863 wyruszył z grupką zaprzysiężonych kolegów do Lasów Bolimowskich. Był kawalerzystą w 1. plutonie w oddziale Stanisława Lipińskiego. Brał udział w bitwie pod Szczawinem Kościelnym (pow. gostyniński), dowodził strażą przednią przy przeprawie oddziału przez Wisłę niedaleko Janowca. Pod koniec lipca 1863r.po rozbiciu oddziału przez Kozaków dotarł bocznymi drogami do Wręczy pod Mszczonowem. Z paszportem na nazwisko Józefa Tomaszewskiego, pomocnika ogrodniczego, wrócił do Warszawy i przez dłuższy czas ukrywał się w szpitalu. Dzięki staraniom rodziców uniknął zesłania. Zmarł 25.04.1934r.

Antoni Jan Strzałecki

Weteran powstania styczniowego, zdjęcie wykonane w 1916 po pochodzie 3-majowym.

Antoni Jan Strzałecki

ppro. (1844) Warszawa

Apolinary Arkadjusz Strzałecki

ppro. (1846) Warszawa

Arkadiusz Apolinary Strzałecki

Czynny w organizacji, przygotowującej powstanie już w latach 186] — 1862, pod kierownictwem Szurmińskiego Józefa. Aresztowany 3 grudnia 1862 roku i więziony do czasu zakończenia śledztwa. 7 lutego 1863 r. za silnym staraniem rodziny został wypuszczony na wolność przez generała Rozwadowskiego. Po zwolnieniu — pracuje w dalszym ciągu w organizacji.

Franciszek Strzałka

mieszkaniec Skały wychodźca polityczny, zaangażowany w ruch polityczny

Teofil Strzednicki

um, 'i 908, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Teofil Strzedtlicki

ur. r. 1841 w Łosicach, olicer wojsk mos.r pracował jako zastępca naczel. woj. Płockiego. Po powst. inżynier.

Antoni Strzelbicki

28-letni nadsztygar w dyrekcji Zachodniego Okręgu Górniczego, samowolnie opuścił pracę, aby wstąpić do oddziału powstańczego.

Marcin Strzelbicki

Marcin Teodor Strzelbicki. Ur. 10.11.1802, zm. 20.4.1871. Syn Jana i Antoniny Szreter (Schreiter). Notariusz krakowski, sekretarz Arcybractwa i Banku Pobożnego, honorowy radca miejski w 1848 roku i później. Członek Towarzystwa Naukowego. Kolekcjoner monet i białych kruków. Mieszkał na ul. Grodzkiej 46 (poprzedni nr domu 77) gdzie w czasie Powstania Styczniowego przyjmował m.in. uciekinierów po bitwie miechowskiej - z synem . W mieszkaniu tym doszło do spotkania z nimi niespokrewnionego (a krewnego Strzelbickich). Walery został dzięki rozmowom i opowieściom zwerbowany do udziału w Powstaniu. Żona: Józefa Gąsiorowska (1830) Dzieci: Stefan August (1831, żona: Helena Gąsiorowska), Maria Augusta (1833), Antoni Jan (1835, żona Eugenia Leo), Julian Ignacy (1837), (1842, zginął w Powstaniu), Bolesław (1850), Olimpia (mąż: Aleksander Siedlecki)

Strona z 338 < Poprzednia Następna >