Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 1815, zm. 1892 Paryż, naczelnik miasta Piotrkowa w Powstaniu Styczniowym. Zmarł na emigracji. Pochowany w Paryżu na cm. Montparnasse.

Hrabia, z Wołynia, powstaniec

herbu Leliwa, urodzony w 1826 r. w Chorzelowie, syn Michała i Elżbiety z Wysockich. Po ojcu otrzymał dobra chorzelowskie i Chorzelów obrał za swoją siedzibę. Wychowywał się w klimacie uwielbienia dla Ojczyzny i w całym swoim życiu wielokrotnie wykazywał się postawą patriotyczną. Od 1862 r. należał do tzw. „Grona krakowskiego”, a później Komitetu Obywatelskiego (frakcja „Białych”), bardzo aktywnego na początku powstania styczniowego 1863 r. W powstańczym tarnowskim Wydziale Obwodowym odgrywał jedną z głównych ról. Wspólnie z żoną Karoliną stworzyli w chorzelowskim majątku jeden z najsilniejszych w Galicji ośrodków wsparcia powstania. W marcu, kwietniu i czerwcu 1863 r. stanowił bazę organizacyjną dla formujących się oddziałów Łopackiego, a później gen. Zygmunta Jordana (przez pewien czas jego sztab znajdował się w Chorzelowie). Hr. J. Tarnowski opłacił większość kosztów związanych z wyposażeniem oddziałów. Ponadto wpłacił sumę na specjalny podatek narodowy. W listopadzie 1863 r., kiedy Romuald Traugutt powołał Wydział Rządu Narodowego w Galicji, stanowisko naczelnika Wydziału Broni, Amunicji i Efektów powierzono J. Tarnowskiemu. Tenże, zagrożony aresztowaniem przez władze austriackie, musiał uciekać z Galicji i przez pewien czas mieszkał w Poznańskiem. Po uzyskaniu przez Galicję autonomii został wybrany posłem do Rady Państwa w Wiedniu (parlament austriacki) i posłem na Sejm Krajowy Galicyjski we Lwowie. Był pierwszym prezesem (marszałkiem) Rady Powiatowej w Mielcu w kadencji 1867-1871, a następnie do 1891 r. radnym tejże Rady. Ponadto należał do Krakowskiego Towarzystwa Rolniczego i Krakowskiego Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń. Jego wielką osobistą pasją była hodowla koni pełnej krwi, którą rozpoczął ok. 1850 r., kupując kilka klaczy od Dzieduszyckich, Sułkowskich i książąt de Rohan. Najsłynniejszym koniem jego stajni był „Przedświt”, który uczestniczył w 29 gonitwach w różnych miastach europejskich i zwyciężył 23 razy, m.in. w „Trial Stakes” w Wiedniu (1874), „Preis des Jockey Club” (Derby) w Wiedniu (1875) i „Grosser Preis von Baden” (1876). Hrabia Jan Józef Tarnowski zmarł w 1898 r. Spoczywa w krypcie pod prezbiterium kościoła parafialnego p.w. Wszystkich Świętych w Chorzelowie.

hr., ur. r. 1837 w Dzikowie, pracował w organiz. i odsiedział w latack 1863—1865 za sprawę narodową dwuletnie więzienie. Później założył czasopismo "Przegląd polski", z kolei został prof. uniwers. Jagiellońskiego, prezesem Akademii umiejętn., członkiem Izby panów etc.

h. Leliwa. Ur. 04.06.1836 Wróblewice k. Drohobycza, [1] [2], a dziedzicznym majątku rodzinnym zm. 19.04.1878 podczas podróży po Oceanie Spokojnym [2], akt zgonu San Francisko. [1] Syn Waleriana Spycimira i Ernestyny hrabiostwa Tarnowskich [1] [3] Wnuk Jana Feliksa z Dzikowa [3] Muzyk, pianista, poeta, tłumacz. Powstaniec 1863 r [1] [3] Kształcił się w konserwatorium paryskim, a potem w Lipsku pod Moschelesem i Lisztem, który w technice fortepianowej stawiał go niemal narówni z Rubinsteinem i Bullowem. Jako kompozytor napisał operę "Achmet" z tekstem własnym, drukowaną w Lipsku, kilkanaście sonat na orkiestrę oraz fantazye na fortepian i pieśni. Uwertura jego i śpiewy do dramatu "Joanna Grey" wyszły w Wiedniu. We Wrocławiu, Lipsku i Lwowie wykonywano z wielkiem powodzeniem kilka utworów orkiestrowych Tarnowskiego. Na polu pismienniczem, oprócz pięknego dranatu "Joanna Grey" wydrukował liczne poezje, pod pseudonimem Ernesta Buławy, zbiorów ogłoszonych we Lwowie.Z jego także zbiorów ogłoszone są we Lwowie "Listy pani Kossakowskiej kasztelanowej kaienieckiej do Ignacego Potockiego" z zapowiedziane pozostałości rękopisów po samym tym znakomitym mężu stanu. [3] Autor m.in. piosenki Jak to na wojence ładnie, którą skomponował w czasie Powstania Styczniowego, w którym brał zbrojnie udział w oddziale Żuawów Śmierci. Walczył m.in. pod Poryckiem. [1] Niemałej również wartości są listy Tarnowskiego z wędrówek po Włoszech i wschodzie; w ostatnich bowiem latach zwiedził nieboszczyk Konstantynopol, Ateny, Kair, Teby, Balbek, Palmirę, Damaszek i pustynię, a w roku przeszłym [1877] odbył podróż do Indyj, Chin i Jaoponii, w powrocie z której śmierć niespodziewanie do zaskoczyła. [3] Zmarł 19.04.1878 r podczas podróży po Oceanie Spokojnym [2] , w drodze powrotnej z podróży po Indyach, Chinach i Jaoponii zmarł na parowcu "Pacyfic" z niewiadomych przyczyn, o czym konsul austriacki w San-Francisco zawiadomił rodzinę na Wołyniu. [3] Pochowany na cmentarzu w rodzinnej miejscowości Wróblewice k. Drohiczyna. [4] W 2021 r obyły się tam uroczyste obchody 185-lecia jego urodzin. [4]

Nagrobek Józefa Taszarskiego na cmentarzu w Miechocinie, uczestnika Powstania Styczniowego, dyrektora Towarzystwa Zaliczkowego w Tarnobrzegu, zmarłego w 1912 roku

h. Ostrzew, ur. w Kobylcu r. 1841, praktyk, gosp., służył w oddz. Younga, Skrzyńskiego, Oborskiego, Słupskiego i Caliera. Walczył pod Brdowem, Niewierzem, Uniejowem, Grochowem, Grójcem, Borowicami i Ceswicami. Ranny pod Ceswicami w lewą nogę. Po powstaniu {{rządca}} dóbr.