Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Urodził się 16(15).11.1840r. w Redczu Wielkim parafia Lubraniec. Syn Jana i Tekli z Rudnickich. Uczył się w Chełmnie oraz w Trzemesznie, gdzie uzyskał wykształcenie średnie. Na studia lekarskie wyjechał do Berlina. Na wieść o wybuchu powstania styczniowego powrócił do kraju i w lutym 1863 wstąpił do oddziału powstańczego Edmunda Taczanowskiego, aby w jego partii na Kujawach walczyć o niepodległość kraju. Brał udział w walkach pod Kołem (6.05), Pyzdrami i Ignacewem (8.05). Służył w oddziałach powstańczych jako medyk. Był współorganizatorem szpitala polowego we wsi Lubstów. Po kilku miesiącach wrócił do Berlina, gdzie kontynuował studia i w 1863 roku uzyskał dyplom lekarski. W tym samym roku zaczął uczęszczać na kurs z zakresu położnictwa na Uniwersytecie im. Karola w Pradze. Praktykował w klinikach w Wiedniu i Londynie, w Paryżu uczęszczał na wykłady z zakresu chirurgii. Dążył do uzyskania wszechstronnego wykształcenia w zawodzie lekarskim i oddawał się temu z wielkim zamiłowaniem. Ponownie wrócił do Berlina, gdzie również pracował w klinice i doskonalił swe umiejętności. Aby uzyskać prawo do praktyki lekarskiej w Królestwie Polskim, w roku 1867 nostryfikował swój dyplom w Dorpacie w Rosji (ob. Estonia).

ur. w Ukolnikach r. 1833 właśc. ziem., pracował w organiz. pow. Lidzkiego przy Narbucie. Areszt. 25. lipca 1863 w Biliszkach, osądzony w Lidzie, skazany do Kazańskiej gub. do miasta Jadlina na mieszkanie. przebył tam lat . Po powst. subjekt handlowy.

(1834 – 1915, Rzeszów), uczestnik powstania styczniowego (walczył w oddziale Marcina Borelowskiego), zesłaniec (kilka lat), malarz portrecista, w latach osiemdziesiątych mieszkał w Rzeszowie, wykonawca polichromii w prezbiterium kościoła farnego i w kościele popijarskim

Stolarz. Wyruszył z Bochni do obozu Kurowskiego pod Ojcowem. Zmnarł w szpitalu tarnowskim 26.2.1863

Generał - naczelnik wojsk wielkopolskich 1863 roku. Pochodził z rodziny ziemiańskiej, był synem Józefa Taczanowskiego herbu Jastrzębiec i Katarzyny z Hersztopskich herbu Ogończyk. Kształcił się w poznańskim Gimnazjum św. Marii Magdaleny, następnie w szkole artylerii, którą ukończył w stopniu podporucznika. Po kilkuletniej służbie opuścił armię pruską na własną prośbę w 1846. Już wcześniej nawiązał kontakt ze spiskiem planującym powstanie w Wielkopolsce; po dymisji z wojska działał jako kurier powstańczy na południu Wielkopolski i wkrótce został aresztowany (12 lutego 1846) i osadzony w Forcie Winiary. Przebywał w więzieniu do grudnia 1847. W 1848 uczestniczył w walkach powstańczych. Dowodził oddziałem artylerii pod Pleszewem; po rozbiciu powstańców ponownie trafił do więzienia, tym razem w twierdzy w Kostrzynie. Został zwolniony w marcu 1849 i wyjechał do Genewy, potem do Turynu i Rzymu. Walczył w szeregach armii republikańskiej Giuseppe Garibaldiego, był ranny, przebywał w niewoli francuskiej. Po zwolnieniu powrócił do Wielkopolski. W okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego przygotowywał potencjalnych uczestników walki zbrojnej poprzez Bractwo Kurkowe i Bractwo Jedności. Zaangażował się aktywnie w walki powstańcze. Komitet Działyńskiego wyznaczył go na dowódcę jednego z oddziałów ochotniczych; Edmund Taczanowski przystąpił do koncentracji oddziałów w okolicach Pleszewa, ale został zaskoczony przez wojsko pruskie i rozbity w lesie sławoszewskim. Taczanowski zebrał część swoich żołnierzy oraz nowych ochotników i sformował kolejny oddział, z którym odniósł zwycięstwo pod Pyzdrami (29 kwietnia 1863) i zajął Koło. Został rozbity przez Rosjan 8 maja w bitwie pod Ignacewem. W tej bitwie generał Edmund Taczanowski został poważnie ranny, a z rejonu zaciętych walk wydostał go Jakub Nawrocki (Nawrot) - organizator oddziałów z rejonu Baszkowa i Konarzewa w 1848 i 1863r., który torował kosą drogę, aby wydostać rannego dowódcę z miejsca zagrożenia. To o nim przed kadrą oficerską i szlachtą ranny generał powiedział: "Należą się słowa podzięki temu prostemu włościaninowi"[2]. Pod koniec maja 1863 Rząd Narodowy mianował Taczanowskiego dowódcą wojsk województwa kaliskiego i mazowieckiego oraz awansował do stopnia generała. Prowadził walki ze zmiennym szczęściem, tocząc walki pod Łaskiem, Goszczanowem, Czepowem, Pęcherzewkiem, Sędziejowicami; pod Kruszyną został rozbity. Po klęsce wyjechał do Francji, potem do Turcji; bez powodzenia szukał tam poparcia dla pomysłu stworzenia polskich oddziałów walczących o niepodległość. Wkrótce powrócił do Polski; mieszkał początkowo w Krakowie, a po amnestii władz pruskich powrócił do Wielkopolski i osiadł w swoim majątku w Choryni, gdzie mieszkał do końca życia. Z małżeństwa z Anielą z Baranowskich miał czterech synów (Stefana, Stanisława, Józefa, Władysława) i dwie córki (Katarzynę i Anielę).

oddział w Pyzdrach, zajął Ignacewo, obwarował się i skutecznie bronił. Walczył na czele kosynierów mimo choroby.Niemiec- kolonista zdradziecko wprowadził Rosjan na tyły polskiego oddziału i to rozstrzygnęło bitwę.

(1822-1879), właśc. ziemski, w 1. 1843 ? 1846 oficer w wojsku pruskim, uczestnik wypadków w 1846? 1848 r. w Poznańskiem. W 1849 r. we Włoszech w szeregach Garibaldiego, od maja 1863 r. w stopniu gen. naczelnik wojsk. woj. kaliskiego, później mazowieckiego. W procesie berlińskim skazany zaocznie na karę śmierci, ułaskawiony powrócił w Poznańskie

powstaniec styczniowy, poch. Przemyśl

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: augustowska, miejsce zsyłki: penzeńska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

znany z hartu, odwagi i świetnego obeznania z bronią.Przejął z ks. Czajkowskim dowództwo łódzkiego ddziału powstańczego po wiekowym Fijałkowskim 31.1.1863 powstańcy z Łodzi i okolic, w znacznej części składający się z robotników fabrycznych i rzemieślników w lesie radogoskimsformowali dwie kompanie: strzelecką i kosynierską.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: kurlandzka, miejsce zsyłki: nieznane, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

urodzony w 1842 r. w Reichenbergu (Czechy), mieszkaniec Mielca, kuśnierz. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863 r. W czasie walk dostał się do rosyjskiej niewoli i przebywał w niej do listopada 1866 r.

h. Jastrzębiec, ur. r. 1833 w Akkiermanie w Bessarabii, obywat. ziem., podpuł. rosyj , profes. fortyfik. szkół wojsk, w Petersburgu, służył jako podpułk. dowódca oddz. krakowskich, komend, naród. Krakowa od 18. lipca do 14. sierpnia 1863. Pod koniec organ, był szefem sztabu przy organizatorze wschodniej Galicji. Dowodził pod Wąsowem, Igołomią, w drobnych utarczkach z jen. Bosakiem w Krakowskiem i Sandomierskiem pod pseudon. " Tetera albo Jastrzębiec". Po powstaniu urzęd. miasta Krakowa. [1] W 1864 r został skazany przez C.K. sąd wojenny w Tarnowie "za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej" na 2 miesiące więzienia i zakaz noszenia orderów w państwach austriackich [6] Aleksander Taniewski miał wówczas 31 lat, był zdymisjonowanym podpułkownikiem rosyjskim, ozdobionym kilkoma orderami rosyjskimi i właścicielem dóbr na Litwie. [6] Tłumacz przysięgły języka rosyjskiego przy Sądzie Krajowym w Krakowie w 1890 r [5] Tłumacz przysięgły języka rosyjskiego i języka francuskiego przy Sądzie Krajowym w Rzeszowie, w 1898 r [4] ślub - żona Anna Schwenk [2] , [3] Dzieci: 1. Witold Taniewski (zm. 1890 Kraków ) [2] 2. Olgierd Taniewski (zm. 1898 Kraków) [3]

(pseud. Tetera, Jastrzębiec), (ur. 1833), oficer armii ros., dca oddziałów w Krakowskiem, komendant m. Krakowa, szef sztabu przy organizatorze Galicji Wsch. Po powstaniu urzędnik w Krakowie

( - 1904 Kraków) - Powstaniec Styczniowy [1] "Były podpułkownik armji rosyjskiej, uczestnik powstania narodowego polskiego z r. 1863, były urzędnik magistratu, zmarł w Krakowie" [1]

zm. w maju 1863, powstaniec styczniowy, poch. Cieszanów

powstaniec z Przecławia

(ok. 1830 - 1898 Warszawa) - Powstaniec Styczniowy [1] "rodem ze Żmudzi, rotmistrz oddziału powstańczego na Ukrainie w r. 1863, uczestnik bitwy pod Pohrebyszczami, później wygnaniec na Syberji, człowiek wielkiej prawości charakteru, d. 9 marca br zmarł w Warszawie, przeżywszy lat 68." [1]

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1867 miejsce wysyłki: mińska, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Ksiądz. Urodzony w 1835 roku w Płocku. Wstąpił do partii ex kapitana armii rosyjskiej—Dobrowolskiego. Pełnił obowiązki kapelana. Był, jak wspomina w życiorysie „okryty 12 ranami i pozostawiony na placu boju jako zabity*. Wyemigrował do Francji do Toulousse, gdzie przebył 15 lat. Stąd przeniósł się do Monachjum, gdzie zamieszkał na stałe.

Powstaniec. 25.5.1863 leczony w szpitalu w Krzeszowicach. Podpisał się pod podziękowaniem dla hr. Arturowej Potockiej.

Poległ w 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

Maks, ksiądz, kapucyn, kapelan oddziału Taczanowskiego, (O. Maksymilian Tarejwa, kapucyn z Lądu, kaznodzieja ludowy, porwany z kościoła przez carskich siepaczy i żywcem zakopany w Koninie 11 lipca 1864 r. Pietrzak J., Księża powstańcy, s. 7).

ur. r. 1846 we Lwowie, uczeń, służył w oddz. "Wysockiego, pod kap. Fiszerem i walczył pod Radziwiłłowem. Ranny bagnetem w lewą rękę, wzięty do niewoli, został zesłany do ciężkick robót. W godzinach wolnych od pracy przez poczciwego moskala, zesłańca politycznego, wyuczony stolarki, po otrzymaniu amnestyi, osiadłszy w Tarnowie, wyzwolił się na majstra.

powstaniec styczniowy, poch. Złoczów

Uczestniczył w Zjeździe delegatów Stowarzyszeń Weteranów roku 1863. Zjazd odbył się 26 grudnia 1919 roku, w Zamku Królewskim w Warszawie. Został zorganizowany przez „pana Ministra do Spraw Wojskowych Jenerała-porucznika Józefa Leśniewskiego, specjalnie dla delegatów Stowarzyszeń Weteranów r. 1863 ze wszystkich dzielnic Polski i zaproszonych gości ze sfer wojskowych”.

dr., ur. w Piskorowicach r. 1845, uczeń, służył jako szereg, w oddz. Zapałowicza, pod kap. Ubyszem. Walczył pod Tyszowcami i Tuczępami. Ranny pod Tuczępami. Po powst. adwokat kraj. w Przemyślu, prezes Sokoła, poseł na Sejm kraj., prezes Izby adwokatów, asesor miasta itp.

Wzięta do niewoli 4 VI 1863 roku w potyczce pod Kotowami. Wcześniej walczyła jako adiutant w oddziale Jurkowskiego.

Rogowo - Spis Powstańców 1863 r

Szlachcic. Brał udział w powstaniu styczniowym i dosłużył się stopnia kapitana Wojska Polskiego. Był właścicielem majątku w łomżyńskiem - dwór w Trojanach. Za udział w powstaniu został zesłany przez władze rosyjskie na Syberię, gdzie zmarł. Majątek zaś skonfiskowano. W Kraju została żona z córeczką, która wkrótce również zmarła. Córeczkę wychowała okoliczna ludność. Wydano ją za mąż za Deptułę - zdaje się syna miejscowego wójta czy aptekarza. Klejnot rodzinny- herb przechowywała jeszcze do pierwszej wojny światowej rodzina Deptułów. Po wojnie majątku nie udało się odzyskać.

Cieśla z Dobrzynia. Poległ 9 lipca 1863 roku w bitwie pod Szczutowem - Bliznem.

(1835 — 1894) z Dzikowa, marszałek krajowy w 1. 1886-1890, w 1863 r. członek Rady Prowincjonalnej Galicji Zach., dyrektor Wydziału Efektów