Powstanie Styczniowe - uczestnicy

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1862 miejsce wysyłki: kowieńska, miejsce zsyłki: ufijska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Ur. 1833 Polana, zm. 1929 Bogoniowice. Córka Franciszka i Anny Fihauser. W powstaniu aktywna była również jej siostra Franciszka. W 1863 pracowała w Krakowie w organizacji, m.in. opiekując się więźniami. Zanotował ją jako wspierającą i przyczyniającą się do uwolnienia - Kazimierz Sczaniecki. Poch. Ciężkowice.

1800-1875, oficer powstania listopadowego, w r. 1863 jeden z „białych“ działaczy w Krakowie, ale budzący zastrzeżenia Ludwika Wodzickiego, agenta Hotelu Lambert. Później był autorem dzieł ekonomicznych i wydawcą, założył towarzystwo ubezpieczeniowe tzw. Floriankę w Krakowie, oraz był posłem na sejm.

(1807 1875), ziemianin, poseł na sejm, organizator ubezpieczeń od ognia

1824-1870, adwokat, 1862-1863 członek Dyrekcji „białych“, Komisarz Rządu Narodowego w Dreźnie.

Miejscowy olkuski rachmistrz propinacji. 3 marca 1863 został komisarzem powiatu olkuskiego, jego pomocnikami był Stefan Marciszewski subiekt apteki olkuskiej oraz Juliusz Marconi miejscowy budowniczy. Funkcję naczelnika wojennego sprawował Wiktor Grabiński - właściciel ziemski spod Dąbrowy, a naczelnika cywilnego Feliks Plendus.

rymarz z Krakowa, podejrzewany o współpracę z organizacją narod.

ur. w Krakowie r. 1840, uczeń, służył w oddz. Kurowskiego pod Miechowem i Langiewicza. Wzięty do niewoli, oddany do rot areszt, wywieziony do guber. Orłowskiej, wrócił następnie do kraju.

Ur. w 1815 syn Antoniego Trąmpczyńskiego brał udział w powstaniu styczniowym, ale jego losy nie były rodzinie dokładnie znane lub nie do końca sprecyzowane czy udokumentowane. Józef Trąmpczyński ożenił się 1842 (44) w Chwałkowie Kościelnym pow. śremski. [Teki Dworzaczka, par.]. Leśnik. Dzieci rodzą się w Chwałkowie Kościelnym i w Szczurach, w latach od 1844 do 1860.

Śp. Władysław Trąmpczyński weteran a r.1863 zmarł nagle w domu swego siostrzeńca w Poznaniu na udar serca dnia 20 kwietnia rb. Przeżywszy lat 73. Msza św. Odprawi się w poznaniu w kościele św. Floriana w środę 23 bm. o godz. 9., we Wrześni w czwartek o godz. 10 ½, następnie pogrzeb na cmentarz wrzesiński. wspomnienie pośmiertne Ojciec śp. Władysława, Hipolit Trąmpczyński, wybitny w połowie ubiegłego wieku działacz narodowy, pierwszy w Poznańskiem leśnik-Polak z wyższym wykształceniem zawodowem, za którego podnietą i staraniem powstał Wydział leśny przy Centralnem Towarzystwie Gospodarczem, był jednym z przywódców ruchu zbrojnego u nas w roku 1846; ciężko ranny w utarczce oddziału kórnickiego na moście Chwaliszewskim w Poznaniu, został osądzony w głównym procesie moabickim na 24-letnią kaźń więzienną, z której oswobodziła go dopiero berlińska rewolucja marcowa w roku 1848. Za przykładem ojców podążyło i następne pokolenie w bój o niepodległość, rozgrywający się tym razem w drugiej dzielnicy, w Kongresówce. Śp. Władysław walczył w roku 1863 w oddziale pod wodzą szlachetnego Francuza, pułkownika Young de Blankenheima; skoro Powstanie Styczniowe wygasło, i śp. Władysław wrócił w swoje strony, pojmali go Prusacy i osadzili na Kernwerku w Poznaniu, gdzie wespół z innymi przebył długie miesiące więzienia. Opuściwszy je, oddał się kupiectwu; miał najpierw przez lat dwadzieścia i kilka skład żelaza i materjałów budowlanych w Nakle, w końcu zaś był członkiem Zarządu „Rolnika” w Wrześni, które to stanowisko opuścił dla podeszłego wieku dopiero w czasie obecnej wojny. W ciągu życia swego śp. Władysław doznawał bardzo ciężkich i bolesnych ciosów; w kilku zaledwie latach utracił wszystkie czworo swych dorosłych dzieci: dwie córki zamężne i dwóch synów, referendarjusza Zbigniewa i administratora dóbr jaktorowskich Wiesława; w tym czasie pochował także swą żonę. Mimo tych strasznych doświadczeń nie złamał się ten starzec szlachetny, lecz zachował równowagę ducha, a dziś podążył za swymi najbliższymi w zaświaty, doznawszy pod koniec dni swych doczesnych tej pociechy, że widział Ojczyznę z grobu powstającą, tę, za którą przed 56 laty niósł młode swe życie w ofierze.

Prawd. zginął w Powstaniu Styczniowym.

( - 1903 Krzywa Palka) - uczestnik Powstania Styczniowego, leśniczy, zmarł w wieku 58 lat w 1903 r w Krzywej Pałce. [1]

h. Prus, ur. w Rzeczniowie r. 1845, służył jako szereg, w oddz. Fryczego. Walczył na Kuciach i był ranny. Po powst. leśniczy.

h. Sas. Ur. 21.05.1805 - 1886. Uczestnik powstania listopadowego, uczestnik bitwy grochowskiej i powstania styczniowego. Na powstanie styczniowe zabrał trzech synów - Józefa, Jana Nepomucena i Antoniego.

Urodzony w 1843 roku. Syn uczestnika powstania listopadowego. Walczył pod dowództwem Jeztorańskiegp, Wilkoszewskiego i Deskura. Służył jako oficer. Wyemigrował do Włoch. W powstaniu brała udział p. Gembicka Sabina, późniejsza żona Trembickiego. Zmarł w 1898 roku.

h. Prus, ur. w Rzeczniowie r. 1843, praktyk, gospod., pracował wraz z ojcem w organiz. i wprowadził w dniu 22-go na 23-go stycznia r. 1863 w Tykocińskie okopy około 300 zwerbowanych ludzi. Następnie służył jako szereg., podof., oficer, mianowany przez Koziełłę po bitwie, w której ocalił życie dowódcy Kobylińskiemu, w oddz. Wilkoszewskiego (pod Tykocinem i Mężeninem), — Zameczka, Padlewskiego (we wszystkich bitwach), — Mystkowskiego, Jasińskiego, Broniewskiego, Kobylińskiego i Wróblewskiego. Od pierwszego dnia powstania do 10. stycznia 1864 tj. do bitwy pod Uścimowem był w czynnej służbie. Ranny był i kontuzyowany w ucho pod Szreńskiem. Po powstaniu {{rządca}} dóbr.

( - 23.05.1898 Lwów) - weteran Powstania Styczniowego [1] "We Lwowie Józef Prus Trębicki żołnierz z roku 1863, w 55 roku życia" Zmarł w Szpitalu Powszechnym we Lwowie w wieku 55 lat [3] Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie, grób nadal (2023 r) istnieje. [2]

ur. r. 1840 w Zamościu, obywatel miasta Zamościa, pracował w organiz. Po powst. archiw. Namiestn. we Lwowie.

ur. 1840, zm. 29 X 1906, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

zginął pod Radziwiłłowem, był w oddziale Horodynskiego

(ur. ok. 1838), ppor., adiutant w 1. Pułku Jazdy Ruskiej

Lat 26, podporucznik, adiutant młodszy 1 Pułku Jazdy, Wojska Ziem Ruskich. W żadnym wojsku nie służył. Mianowany podpor. w 1863 przez jen. Gołuchowskiego

( - 1902 Lwów) - weteran Powstania Styczniowego [1] We Lwowie "żołnierz wojsk polskich z r. 1863/4 zmarł w 69 r. życia" [1]

marszał. pow. wileńskiego, został zesłany do Permy.

Za „szkodliwy wpływ na obywateli”, został administracyjnie zesłany do Wierchoturia, a na majątki nałożono sekwestr.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: nieznane, miejsce zsyłki: tobolska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Rypin - Spis Powstańców 1863 r

Powstaniec z miasta Suraża, syn Andrzeja, zesłany do gub. tobolskiej.

Zm. 9 kwietnia 1903, Powstaniec Styczniowy. Pochowany, cmentarz staromarciński Pogrzeb z Zakładu św. Józefa, grób prawd. nie istnieje.

Z Trzeciewnicy - Lustrator powstańczy w powiecie inowrocławskim i wyrzyskim.

i ur. r. 1837 w Warszawie, prakt. gospod., służył jako szereg i kury er do szczegół, poruczeń i podporucznik w oddz. Oxińskiego, , Kopernickiego i Taczanowskiego. Walczył pod Koniecpolem, Przedborzem i Kruszyną. Po powst, urzęd. Towarz. zaliczk.

urodzony w 1837 r. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863 r. jako żołnierz i kurier, a później podporucznik. Brał udział w bitwach pod Koniecpolem, Przedborzem i Kruszyną. Po upadku powstania – w obawie o represje rosyjskie – udał się na emigrację i zamieszkał w Mielcu. Był współzałożycielem i członkiem pierwszego Zarządu Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu w 1874 r. Pełnił w nim funkcję zastępcy kasjera. Zmarł 30 XI 1893 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

1843-1917, poch. Lublin, cm. przy ul. Lipowej

zm. 1922, powstaniec styczniowy, poch. Lwów