Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1535

Strona z 39 < Poprzednia Następna >

( - ) - Powstaniec Styczniowy, duchowny [1], za udział w Powstaniu Styczniowym zesłany na Syberię do miejscowości Tunka. Był tam na pewno 31.01.1869 r. Po zakończeniu zesłania mieszkał w Irkucku [1]

Władysław Rozicki

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

Josif Rożkowski

РОЖКОВСКIЙ Iосиф, emerytowany porucznik, mieszkał u siostry w majątku Druziny, jego matka posiadała majątek Gory (отставной Поручикъ, проживал у сестры в имении Друзины Полоцкого уезда мать его имеет в Могилевской губернии Чериковского уезда имение Горы.),gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Marta Rozmysłowska Zanotowana jako wdowa po weteranie w Wykazie wdów pobierających zaopatrzenie mieszkających na terenie PKU Kielce. Mieszka: Kielce

Bolesław Rozwadowski

Bolesław Jordan Rozwadowski, h. Trąby. właściciel dworu w Kopytowej. Bolesław Jordan Rozwadowski urodził się w 1842 roku w Turówce pod Trembowlą. Jest przedstawicielem gałęzi pułkownikowskiej znanego polskiego rodu Jordan Rozwadowskich. Protoplastą tej gałęzi był dziad Bolesława, Kazimierz (1757-1836) – pułkownik wojsk polskich, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej i legendarny dowódca 8 pułku ułanów Księstwa Warszawskiego. Jego pięciu synów poszło w ślady ojca i walczyło o Polskę niepodległą. W 8 pułku służyli także dwaj bracia Kazimierza: Onufry i Franciszek oraz syn Antoni. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że pod dowództwem pułkownika Rozwadowskiego pierwsze szlify bojowe zdobywał późniejszy wybitny komediopisarz Aleksander hr.Fredro. Najstarszym z synów Kazimierza Rozwadowskiego był Antoni (1796-1855) ojciec Bolesława. Po ukończeniu Elementarnej Szkoły Artylerii i Inżynierów w stopniu podporucznika walczył w kampanii rosyjskiej 1812 roku. Brał udział w bitwach pod Ostrownem, Witebskiem, Smoleńskiem, Dorohobużem, Możajskiem, Woronowem i Tarutino, gdzie ciężko ranny utracił oko. Uczestniczył w powstaniu listopadowym w stopniu majora Nadwiślańskiej Legii Konnej. Antoni Rozwadowski spisał pamiętniki, przechowywane obecnie w zbiorach Ossolineum we Wrocławiu. Antoni gospodarował w majątku swojej żony Tekli Antoniny z Czechowiczów herbu Ostoja (zm. 1854) w Turówce w obwodzie tarnopolskim. Tam urodziły się jego dzieci: córki Kamila (1827-1899), Justyna(1834) i Helena(1834) oraz synowie: Eustachy (1825-1847), Kazimierz (1828-1912)) i Bolesław (1842-1911). Obaj synowie zostali uczestnikami powstania styczniowego. Bolesław Jordan Rozwadowski wkrótce po ukończeniu gimnazjum w Stanisławowie i Tarnopolu, poszedł do powstania styczniowego. Znalazł się w oddziale utalentowanego młodego dowódcy Tomisława Rozwadowskiego (1840-1920), który zorganizował oddział jazdy powstańczej w powiecie kałuskim. Po upadku powstania styczniowego Bolesław Rozwadowski ukończył studia prawnicze i został komisarzem powiatowym w starostwie w Złoczowie. Gospodarował początkowo w Derewlanach w cyrkule złoczowskim, a następnie w po ślubie z Jadwigą Żarską herbu Starykoń, mieszkał w Złoczowie. Dom Rozwadowskich w Złoczowie odwiedzał często Kazimierz Chłędowski, który w pamiętnikach wspomina gospodarza, jako palącego fajkę na długim cybuchu. Jadwiga urodziła Bolesławowi pięcioro dzieci: 1. Marię (która wyszła za Adama Strawińskiego herbu Sulima, mieli 2 dzieci) 2. Stefana (który skończył Wojskowa Akademię Techniczną we Wiedniu, porucznik artylerii we Lwowie, zmarł w Zakopanem 1903 r) 3,4. Kazimierza i Michała (którzy jako uczniowie gimnazjum w Chyrowie zmarli w 1895 r. na gruźlicę) 5. Helenę (która w roku 1920 wstąpiła do zakonu Zmartwychwstanek w Warszawie) Bolesław Rozwadowski po śmierci żony Jadwigi, zajął się działalnością polityczną. Został starostą Trembowli, a następnie posłem na Sejm Galicyjski. Ożenił się powtórnie z Eligią Kunaszowską herbu Radwan. W roku 1894 Bolesław Jordan Rozwadowski kupił od Stanisława Kotarskiego majątek ziemski Kopytowa. Mieszkał we dworze w Kopytowej wraz z żoną Eligią do roku 1902, kiedy to podjął decyzję o powrocie w rodzinne strony, do Stanisławowa. Bolesław Jordan Rozwadowski zmarł w Stanisławowie w roku 1911.

Tomisław Rozwadowski

Artykuł | Ojciec: Wiktor h. Trąby, powstaniec listopadowy, odznaczony Virtuti Militari, potomek Macieja, który wykazał się męstwem w bitwie pod Wiedniem w 1683 roku, syn Kazimierza - powstańca kościuszkowskiego. Matka: Emilia Szymanowska. Urodzony Rożyska cyr. tarnopolski, mieszkał w: Babin, cyr. stryjski, parafia Wojniłów. 1865 ożeniony w Świtarzowie z Melanią Feliksą Barbarą Wincentą Rulikowską, córką Jana, właściciela Uhrynowa i Zofii Suffczyńskiej. Synami Tomisława i Melanii byli Tadeusz (ur. 1866), Samuel (ur. 1867) i Wiktor (ur. 1869), z których Tadeusz - generał Wojska Polskiego dowodził m.in. obroną Lwowa, ustanowił odznakę honorową ''Orlęta''.

Tomisław Rozwadowski

Artykuł | Tomisław Rozwadowski h. Trąby, ur. 1839 Rożyska, cyrkuł tarnopolski. Mieszkał w Babinie w cyrkule stryjskim. Syn Wiktora, powstańca listopadowego - kawalera orderu Virtuti Militari i Emilii Szymanowskiej, wnuk Kazimierza, potomek Macieja walczącego pod Wiedniem w 1683r. Oficer 1. pułku ułanów austriackich, uczestnik kampanii włoskiej w r. 1859. Do kraju wrócił w 1862 zachowując prawo noszenia munduru. Organizował oddziały konne w sokalskim i dostarczał broń ze Lwowa. Dowódca kawalerii u Zapałowicza. Walczył pod Tyszowcami, Tuczapami gdzie wsławił się brawurowym atakiem. W oddziale Komorowskiego dowodził kawalerią. Niezwykle przyjacielski lecz także energiczny i zdecydowany.

Józef Ruciński

Ur. ok. 1840. Rodem z Jakóbowic (Król. Polskie), lat 65. Od 5.5.1905 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16.

Ur. 6.1.1840 Pieniążkowice[1], zm. 1909. Syn Jana (urzędnika, mieszk. w Zassowie, kuzyna ks. Ludwika). 11.7.1859 ukończył gimnazjum w Tarnowie, następnie student prawa UJ 1859-63. Brał udział w bitwie miechowskiej. Walczył w oddziałach Kurowskiego i Miniewskiego. Doktor praw 24.2.1870. Egzamin z nauk politycznych w 1866. Adwokat w Jarosławiu. W 1883 kupił parterowy dom przy ul. Grunwaldzkiej 12 (dawny szpital dla ubogich) i nadbudował go. Pochowany Kraków - Rakowice Żona: Wanda Zaremba. Dzieci: Adam Ludwik - nauczyciel historii.

adwokat w Jarosławiu, mieszka w Jarosławiu, urodzony w Pieniążkowicach w 1840 roku, żonaty katolik ojciec 4 dzieci, przed [powstaniem będąc akademikiem w Krakowie należał do organizacji powstańczej, w powstaniu w Ojcowie dowodził oddziałem kosynierów, w maju 1863 był w oddziale Milowskiego jako szeregowiec.

Antoni Rudnicki

Przez pewien czas (między powstaniem a końcem 1905) mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16. Nie zmarł w Przytulisku.

pisarz prowentowy, w Magnuszewie, we własnem mieszkaniu napadnięty i zamordowany przez nieprzyjaciół lOgo Sierpnia 1863 r. (Czas Nr. 201).

Zmarł w marcu 1925. Weteran. Pod koniec życia mieszkał w przytulisku weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej. Miał 99 lat. Zmarł w szpitalu garnizonowym.

Ludwik Ferdynand Rusch

Ur. 18.8.1850 Kielce Był synem majstra piekarskiego w Kielcach Bernhardta Rusha i Joanny Zielińskiej. Rodzina była wyznania ewangelicko-augsburskiego. Bernard pochodził z Neckergemund w księstwie Baden (syn Jakuba Małgorzaty Trapl). Matka była córką kieleckiego piekarza Jana Zielińskiego i Józefy Strużenik, którzy do 1842 mieszkali w domu na rogu ul. Wesołej i Krakowskiej. Ślub Bernard i Joanny nastąpił w 1844 roku. Do Ludwika odnosi się notka Aleksandra Nowoleckiego ("Zygmunt Kolumna") o 13-letnim młodzieńcu, który przybył do obozu Langiewicza, dzielnie stawał w 14 bitwach i w ostatniej trafiony kulą skonał. Informacja ta nie jest do końca prawdziwa. Ludwik przeżył powstanie. W 1867 uczył się w Gimnazjum Kieleckim. W roku kolejnym (klasa V) zrezygnował jednak z nauki i zaczął pracować jako urzędnik telegrafu w Radziwiłłowie, następnie w Radomiu, Kijowi i w Warszawie. Ożenił się i miał dzieci. Zmarł młodo w wieku 34 lat w Warszawie w 1883 roku. Nie wiadomo czy informacja o jego udziale w Powstaniu jest błędna co do faktu śmierci, czy chodzi o zupełnie inną osobę podającą się za niego, czy też jest to informacja całkowicie nieprawdziwa. Żona: Wilhelmina Krist, c Karola Dzieci: * Karol ur. 1876 * Rudolf, ur. 1877 * Eugeniusz 1880 * Elwira 1881 Dzieci i ich potomkowie do IIWŚ żyli w Petersburgu. Rodzeństwo Ludwika: * Karol * Henryk Józef * Józef Henryk * Bronisława (ur. 1871) zamężna z Józefem Kuczyńskim. * Rudolf, zm. 1899 Żyrardów Bronisława była założycielką szkoły w Skierniewicach, jej syn Ireneusz walczył w Legionach Piłsudskiego.

Stanisław Ruszczyc

Ur. 29.7.1842 Barszcze pow. Kobryń, gubernia grodzieńska,[6] zm. 06.08.1888 Kraków.[8][9]. Syn Feliksa Jana i Leony Słomskiej.[2] Pochodził z rodu szlacheckiego. Uczęszczał do szkoły politechnicznej w Puławach i stamtąd poszedł do powstania z 23 na 24 stycznia 1863. Brał czynny udział w powstaniu 1863 r w oddziałach Narbutta i Wróblewskiego.[4][5] (inf. wątpliwa). Brał udział w walkach : Końska Wola pod Puławami, Kazimierzem nad Wisłą, pod Zdonowiczem, następnie w oddziałach jenerała Langiewicza pod Świętym Krzyżem, Ocieczanka, Staszowem, Małogoszczem, i innych drobnych potyczkach których nazw miejscowości nie pamięta, Pieskowa Skałą, Skała, Grochowiskami, następnie pod Dunajewskim obok Sandomierza, następnie pod jenerałem Basakiem pod Jeziorkami, następnie pod pułkownikiem Chmielińskim Ocieczenki, i wszystkie potyczki w sandomierskim, Rawie, z początkiem roku 1864 w Opatowie.[6] Po upadku powstania pod gradem kul przeszedł pod Mielcem Wisłę i dostał się do Galicji[4]. Aresztowany w Tarnowie był internowany w Kóniggratzu.[7] Na mocy amnestii zdecydował się o wstąpieniu do formujących się właśnie legionów meksykańskich i odznaczył się chlubnie w bojach. Po zdetronizowaniu cesarza Maksymiliana powrócił w 1867 roku do Krakowa i odtąd służył gminie najpierw w straży ogniowej, później aż do zgonu dyetarjusz w magistracie[4] Mieszkał w Krakowie przy ul. Loretańskiej 22 [1] Pochowany w Krakowie na Rakowicach w kwaterze R, za grobem weteranów. [8]"Pozostawił żonę i córkę, dla których po długoletniej ciężkiej pracy nie zapewnił chociażby najskromniejszego utrzymania z emerytury, gdyż nie był etatowym urzędnikiem"[4] Żona (1.11.1869 Kraków) Salomea Katarzyna Szyjewska c. Jana i Marianna Bilińskiej[2] Zmarła 17.05.1904 Kraków [3]) Jedna córka.

Jakób Rutkowski

stróż kamienicy i furman. Zamieszkały we Lwowie przy ul. Sykstuskiej 29. Urodzony 6 lipca 1834 r. w Szczeglicach, powiat Sandomierz, gubernia radomska. Wyznania rzymskokatolickiego, żonaty. Przed powstaniem był furmanem na poczcie w Miłośnej pod Warszawą. W powstaniu walczył jako szeregowiec. Brał udział w bitwach i potyczkach – pod dowództwem gen. Langiewicza w Pieskowej Skale, Chrobrzu, Skale i Grochowiskach, pod dowództwem Grekowicza – pod Szklarami. Nie był ranny. Powołał się na świadectwo Kazimierza Czerwińskiego, oficjalisty prywatnego, zamieszkałego przy ul. Zborowskiej nr 13, Wiktora Biedrzyckiego, restauratora, mieszkającego przy ul. Sykstuskiej, oraz Aleksandra Kisowicza. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego i składki rocznej wysokości 3 złotych. Przyjęty na członka czynnego 8 maja 1888r.

h. Bończa, ur. 1805 Gołyszyn, poległ 15.8.1863 Glanów. Syn Walentego i Ludwiki Walner.[3] Przed 1830 był starszym sierżantem grenadierów gwardii Królestwa Polskiego. W Powstaniu Listopadowym służył w Pułku Grenadierów w 4 Dywizji Piechoty, a następnie uzyskał stopień porucznika 13 Pułku Piechoty Liniowej. Po bitwie pod Olszynką Grochowską, w której odznaczył się bohaterstwem został 17.9.1831 odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari. Przyjaciel i towarzysz broni . Jego majątek rodzinny Wilków został zrujnowany. Do ok. 1845 mieszkał w miejsc. Sławice, następnie w Braciejówka[5]. W 1847 uzyskał w Heroldii uznanie za szlachtę dziedziczną.[13] W 1856 wydzierżawił dwór w Glanowie (w pobliżu dzierżawę Pieskowej Skały podjął też Stanisław Novak). Przyjaciele postanowili doprowadzić do ożenku swoje dzieci a na koniec życia być pochowanymi we wspólnym grobie. W czasie Powstania w swoim dworze przyjął oddział Habichów i Krukowieckiego, mając odprowadzić ich dalej do zgrupowania Chmieleńskiego. Jednak zbliżający się atak Moskali zmusił tylną straż do przyjęcia . "". W bitwie strzelał celnie raniąc Moskali z okien zaopatrywany przez innych w nabitą broń. Po nieudanym ataku na dwór Moskali od strony północnej, w chwili rozejmu, gdy proszono obrońców o możliwość zebrania rannych, wyszedł na podwórze wołając na pracowników dworskich. Tam otrzymał kilka strzałów w brzuch i zmarł w nocy. Na akcie zgonu proboszcz umieścił błędne dane - dane matki, nazwisko żony, a także jego miejsce urodzenia, podane przez dwóch włościan) Został pochowany w Imbramowicach, gdzie później została pochowana jego żona oraz przyjaciel Stanisław Novak. Żona: Józefa Filipowska (ur. 1814 Nowe Miasto[7], ślub. 20.4.1834 Kraków)[3], c. Józefa i Magdaleny Waleszyńskiej[7][8]. Zmarł a 1890 Glanów[9]. Jej brat - , był powstańcem, prawd. zmarł na Syberii.[6] Dzieci: * Władysław Aleksander Franciszek, ur. 1835, żona: Ewa Wiktoria Weber * Emilia, ur. 1836, zm. 1838 * Walerian , ur. 1837 * Teofil, ur. 1839, zm. 1910 Jangrod, Brał udział w obronie dworu w Glanowie. Żona: Anna Jadwiga Jakubowska * Mariana Bronisława Ewa, ur. 1842 mąż (powstaniec) * Leon Kazimierz, ur. 1847 * Bogumił Józef, ur. 1848

Mateusz Rybakiewicz

ur. ok. 1842, szlachcic rodem z Grodzieńszczyzny, student uniwersytetu petersburskiego, kawaler. Za „nieprawomyślność pod względem poli tycznym" („po pijanemu miał się wyrazić, że Polska odzyska niepodległość, że nad Dunajem czeka 30 tysięcy powstańców, 1 że ręka mu nie zadrży, jeśli trzeba będzie kogoś zabić"), na podstawie decyzji Murawiowa sprzed czerwca 1864, został wysłany z gub. grodzieńskiej w trybie administracyjnym na zamieszkanie pod dozorem policji w gub. ołonieckiej. Mieszkał w Kargopolu. Na mocy manifestu z maja I 8 67 wyjechał do Królestwa Polskiego, gdzie w 18 69 zwrócił się z prośbą o zezwolenie na krótki pobyt w Białymstoku — „na widzenie z krewnymi 1 odzyskanie od nich części należnego majątku" — jednak z wileńskiego okręgu woj. przyszła odpowiedź odmowna, „ze względu na nieprawomyślność proszącego". (Por. Rybałowicz)

Rybałowicz (?), zesłaniec. W 1866 mieszkał w Kargopolu lub powiecie kargopolskim. Nie wiemy, czy został zesłany w związku z powstaniem. (Por. Rybakiewicz Mateusz)

Franciszek Rybczyński

z Żarnowa (ur. w roku 1845). Był uczniem szkoły w Mławie. Skazany za udział w powstaniu na dożywotni pobyt na Syberii. Mieszkał w Irkucku. Zmarł po roku 1900

Wojciech Rybczyński

Zapomniany powstaniec z 1863 r. Weteran walczył pod Miłosławiem. W cichej wiosce Sławoszew pow. Jarocin mieszka już od wielu lat, na miejscu wszystkim znany i ogólnie szanowany 87-letni weteran Wojciech Rybczyński, z zawodu leśnik. Wymieniony jest powstańcem z roku 1863. Starzec jest jeszcze nadzwyczaj dziarski i wesoły. Z chęcią opowiada o minionych dziejach w kole swych dzieci, licznych wnuków i prawnuków. Powstaniec urodził się we wsi Golina pow. Jarocin, dnia 20. lutego 1845 r. Z początku wychowywał się przy rodzicach, do szkoły krótko chodził, lecz mimo to nauczył się pisać i czytać. Jako 18-toletni młodzieniec wcielił się w szeregi powstańcze, pod chorągiew oficera śp. Żychlińskiego (ojciec obecnego p. radcy Żychlińskiego z Twardowa pow. Jarocin). Szczególnie wspomina starzec bitwy w okolicy Miłosławia, gdzie też za specjalne wyróżnienie w boju, został mianowany przez sztab powstańczy dowódcą oddziału, kapralem. Jako dowódca został lekko ranny lecz ani na chwilę nie opuszczał swego oddziału. Mówi o zwycięstwach, lecz również nie zapomina o klęskach, przyczem roni łzy, które spływają na pokrytych zmarszczkami policzkach. „Bo mogło być to inaczej zrobione i bylibyśmy wygrali” - mówi weteran. Nie zapomniał też o swych kolegach broni, których wymienia po nazwisku i imieniu; jedni polegli, drugich odniesione rany lłub choroba rzuciły na łoże boleści i już dawno odeszli w zaświaty. -„Razem z śp. Żychlińskiin wróciłem w moje strony, często wspominaliśmy nasze młode lata, te wspólne walki i przygody.. Wierzyliśmy w odrodzenie Polski, ja się doczekałem i rwałem do broni, gdy w r 1818 zabłysła jutrzenka wolności, lecz lata nie pozwalały - ale mój porucznik i komendant śp. Żychliński nie doczekał się tej chwili”. Obecnie za staraniem syna p. Wincentego Rybczyńskiego, urzędnika kolejowego w Jarocinie, został były młody entuzjasta podniesiony do godności weterana i zamianowany podporucznikiem, oraz nadana została mu emerytura. Jarocińskie Tow. Uczestników Powstania Wielkopol. z r. 19l8-l9, również roztoczyło nad ukochanym dziadkiem opiekę. P. Rybczyński jest członkiem honorowym T. M. P. P. Wojciech Rybczyński mimo podeszłego wieku chętnie zagląda do gazet, śledząc przebieg walk w Mandżurji aspecjalnie czyta „Nowy Kurjer”. Życzymy jeszcze wiele czerstwych lat naszemu Weteranowi i Czytelnikowi oraz jego staruszce małżonce. Cześć Bohaterowi!

z Warszawy. W 1864 mieszkał w Jadryniu, skąd wyjechał na swoją prośbę — na Syberię.

Pomocnik komisarz w magistracie Krakowa. Człowiek ogromnego wzrostu, poważnej tuszy, utykający na nogę. W 1848 walczył na Węgrzech w Legionie Polskim. W zimie 1863/4 przyjmował i zapisywał ochotników w powstańczym werbunkowym przy ul. Grodzkiej 32, w bocznej oficynie na parterze, w mieszkaniu szewca Kozłowskiego.

Władysław Rylski

uczestnik powstania, mieszkał w miejscowości Browki w powiecie skwirskim

Przez pewien czas (między powstaniem a końcem 1905) mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16. Nie zmarł w Przytulisku.

Józef Ryszkiewicz

[herb=Świnka]Józef Ryszkiewicz h. {{Świnka}}. Ur. ok. 1843, Poznańskie, zm. 1924 Michałowice k. Stradowa. Powstaniec 1863. Własność: Kąpiałki k/ Wolbromia Pochowany Stradów. Żona: Helena Maciejewska Dzieci: Dwie córki wydał za mąż za Bukowskich - synów powstańca styczniowego * Janina - mąż Karol Bukowski, mieszkali: Cieszkowy * Zofia Henryka Bolesława - mąż Jan Rafał Bukowski (ich syn Jerzy był rektorem Politechniki Warszawskiej), mieszkali: Michałowice k. Stradowa

Michał Rzadkowski

Michał Rzadkowski, ur. 27.8.1836 Daleszyce, zm. 30.10.1918 Proszowice. Syn Walentego i Teresy Smołuch (Smołuchowskiej). Ukończył Wyższą Szkołę Realną w Kielcach, po czym studiował na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie (ob. Uniwersytet Warszawski). W czasie studiów podejmował się różnych drobnych zajęć. W 1862 poznał 16-letnią Adolfinę Annę Smotrzyńską z którą, miał dziecko i wziął ślub. Córka jednak szybko zmarła. Po tym wydarzeniu małżeństwo przeniosło się do Proszowic, gdzie proboszczem był wuj Michała - ks. Smołuchowski. W tym czasie zajmował się m.in. opieką nad rannymi przywiezionymi do folwarku proszowickiego w Zagrodach, po bitwie pod Wąsowem 15.8.1863. Jego podpis widnieje na aktach zgonu rannych powstańców. Po powstaniu powrócił do Warszawy i zamieszkał przy ul. Wilczej 1696. W 1866 ukończył studia i uzyskał stopień doktora medycyny z prawem wykonywania zawodu w Królestwie Polskim. Przeniósł się do Łukowa a następnie do Węgrowa. Miał tu posadę lekarza powiatowego, a później pracował w szpitalu w Łukowie. W końcu przeprowadził się do Proszowic. Specjalizował się szczególnie w zapaleniu opon mózgowych. Publikował artykuły w czasopismach medycznych m.in. w "Medycynie" oraz "Gazecie Lekarskiej". W czasie wojny rosyjsko-tureckiej 1877 – 1879 pełnił służbę lekarską w szpitalach wojskowych w Brześciu Litewskim oraz w Odessie. Po powrocie do praktyki lekarskiej dla ludności cywilnej, doktor Rzadkowski leczył w Siedlcach i Kołbieli na Mazowszu (1879-1881), a następnie w Bełchatowie (1882-1884), Działoszycach (1884-1889) oraz w Szczekocinach (1890-1891). Następnie znowu powrócił do Proszowic. Zmarł w przededniu odzyskania przez Polskę niepodległości i został pochowany w Proszowicach. Jego grób się nie zachował Dwukrotnie żonaty: 27.11.1862 Adolfina Anna Smotrzyńska, 1873 Helena Przyłuska Dzieci z 1. małżeństwa: Józefa Michalina (ur i zm. 1863). Adolf (ur. ik zm 1864), Maria Helena (1865, mąż Mieczysław Krzeczkowski), Anna Michalina (1867), Dezyderiusz (1869, mieszkał w Odessie i Warszawie), Bolesław (1871), Stanisław (zm. 1872); z 2. małżeństwa: dziewięcioro, m.in Zygmunt (żona Helena Amalia Bac, mieszkali w Odessie i Olkuszu), Feliks (pracował w banku w Mińsku), Kazimierz, ur. 1894, zm. 1896).

Adrian Rzekonski

"Żekoński z Litwy zm. w kwietniu 1864 w Krasnoufimsku /-/ P. Kubicki, Bojowmcy kapłani, cz. 2, t. 3, s. 631-632: ks. Rzekoński Adrian z klasztoru franciszkanów w Wilnie, lat 28 (w końcu 1863 r.), oskarżony o to, że zgodził się odbierać przysięgę "od osób, które decydują się wejść w szeregi policji rewolucyjnej". Aresztowany 4 VIII 1863 r. Na mocy wyroku konfirmowanego dn. 13 XII 63 r. pozbawiony godności duchownej, wszystkich praw stanu, skazany na mieszkanie w gub. tomskiej, dokąd został wysłany z Wilna koleją na Psków 27 XII 1863 r.

Bolesław Rzepecki

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

Urodzony około 1820 r. Zmarły w 1908 r. we Włodzimierzu Wołyńskim. Według wspomnień rodzinnych – wnuka Bronisława Sabbo – Jan Sabbo ukończył Uniwersytet Wileński gdzie studiował języki obce; francuski i łacinę, później nauczyciel w gimnazjum. Rodzina mieszkała w woj. Grodzieńskim, pow. Wołkowysk, wieś i gmina Świsłocz, tu posiadali majątek ziemski (600 mórg), nadany przez króla. Przdkowie rodziny pochodzili z Węgier. Przybyli do Polski w końcu XVI wieku, jako asysta z dworem królowej Jadwigi, zostali osiedleni na Białorusi w pow. Wołkowysk najbliższym w sąsiedztwíe Litwy. Wywodzili się ze szlacheckiej rodziny węgierskiej, posiadali swój herb, dziś nieznany. Jan Sabbo – uczestnik powstania styczniowego w1863-64 r. został skazany na długą katorgę i wywieziony na Sybir w Góry Ural. Wówczas następuje konfiskata jego majątku , a żonę z dziećmi (dwoma synami; Paweł starszy i młodszy o nieznanym imieniu) wywożą do Równego. Jan Sabbo – przykuty do taczki pracował 20 lat pod ziemią w kopalni złota. Kiedy na wskutek zimna i wilgoci dostał paraliżu nóg, został zwolniony z katorgi, ale nie został przywrócony w prawach stanu. Otrzymał pozwolenie na zamieszkanie we Włodzimierzu Wołyńskim, dokąd przybywa około1890 r. Zamieszkuje u p-wa Kopczyńskich. Zandarmeria carska nie spuszcza go z oczu, 2-3 razy w tygodniu kontroluje czy nie wyjechał do Wołkowyska. Utrzymuje się z nauczania dzieci, za odpłatą udziela korepetycji z języka francuskiego i łaciny dzieciom zamożnej szlachty polskiej, także uczy dzieci Moskali. Natomiast, potajemnie przed żandarmerią, naucza bez odpłatności, biedne dzieci polskie języka polskiego. Jednocześnie wychowuje swego wnuka w/wsp. Bronisława Sabbo – syna Pawła – który został okrągłą sierotą. Zmarł w wieku 90 kilku lat.

Ferdynand Sacher

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

Adolf Sąchocki

Przez pewien czas (między powstaniem a końcem 1905) mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16. Nie zmarł w Przytulisku.

Aleksander Sachowski

wiek: 23, pochodzenie: Wołyń. Skazany na mieszkanie na kaukazie i sąsiednich guberniach

wiek: 47. Skazany na mieszkanie na kaukazie i sąsiednich guberniach

Antoni Sadownik

syn Jana, ur. ok. 18 30 w Królestwie Polskim, ekspedytor pocztowy ze Słupcy (?) w pow. konińskim gub. warszawskiej, kawaler. Jako podejrzany o kontakty z powstańcami, a także za „szkodliwy wpływ na okolicznych mieszkańców", skazany na zamieszkanie w „odległych guberniach". Wyjechał z Warszawy 12 marca 1864 w dwudziestej piątej partii zesłańców, na podstawie decyzji MSW wysłano go do gub. ołonieckiej pod dozór policji. Od kwietnia 1864 mieszkał w Pudożu. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Na mocy rozporządzenia MSW z 25 stycznia 1866 uzyskał prawo powrotu do kraju 1 w lutym wyjechał do Warszawy.

Anna Sajecka Zanotowana jako wdowa po weteranie w Wykazie wdów pobierających zaopatrzenie mieszkających na terenie PKU Kielce. Mieszka: Daleszyce

Dionizy Samsonowicz

szlachcic z Kijowszczyzny, zarządca dóbr w pow. radomyskim. Podejrzany o sprzedaz dwóch koni szlachcicowi Marcinkowskiemu, będącemu w oddziale powstańczym, został wprawdzie przez komisję śledczą uwolniony od oskarżenia, niemniej na podstawie konfirmacji d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj. zesłano go na zamieszkanie w gub. kazańskiej. Mieszkał w Jadryniu od 18 marca 1866, z zoną Florentyną i czworgiem dzieci. W drodze na zesłanie zona podała prośbę o ułaskawienie — nie wiemy, z jakim skutkiem.

Rafał Samsonowicz

Powstaniec na zesłaniu w Usolu z gub. kijowskiej, były oficjalista w dobrach Cezarego Poniatowskiego, mieszkał potem w Krasnojarsku jako posieleniec.

książę, ur. r. 1828 w Warszawie, przewódca w pracy obywatelskiej wystąpił już w r. 1861 na arenę publicznego życia, a w dwa lata później objął przewodnią rolę w komitecie narodowym dla Galicji wschodniej i był duszą wszelkich prac organizacyjnych. Nie tylko radą, lecz i z bronią w ręku służył sprawie narodowej, walczył pod Kobylanką i Radziwiłłowem. Rachunki z tej ostatniej wyprawy, znalezione podczas rewizyi w mieszkaniu jego spowodowały jego uwięzienie w sierpniu r. 1863. Po półrocznem blisko więzieniu udało mu się umknąć z kaźni do Rumunii a następnie na Carogród do Paryża, We wrześniu r. 1866 powrócił za amnestyą do kraju i rozpoczął długą i nie mniej chlubną i zaszczytną działalność dla sprawy narodowej. U szczytu swej popularności stanął w roku wystawowym 1894, a w całej Polsce powtarżano jego imię z czcią i wdzięcznością. Tow. uczestników powst. r. 1863/64 poruczało mu przez szereg lat z rzędu przewodnictwo instytucji. Zmarł w r. 1903.

Leopold Sarwiński

Ur. 1842 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Kielce

Strona z 39 < Poprzednia Następna >