Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 1939 Żywiec, syn Franciszka i Marii Jeziorskiej. Brat Wincentego. We wrześniu 1863 (nie jak pisze w maju) został zwerbowany przez Antoniego Namysłowskiego wraz z Ferdynandem Dziedzickim, Józefem Rączką i in.. Trzy dni szli do Krakowa, gdzie również trzy dni ukrywali się przed żandarmami w domu i pracowni kaflarza p. Męczeńskiego na ul. św. Anny (m.in siedząc w piecu kaflowym). Następnie ruszyli na wschód gdzie we dworze 2 tygodnie ćwiczyli. Byli z tego powodu nieco z opóźnieniem poszukiwani przez policję w rzeszowskim, zadenuncjowani przez . Wreszcie weszli w skład oddziału i z nim przekroczyli Wisłę, lecz oddział został rozbity . Następnie zapewne pracował w rzeszowskim w organizacji. Dostał się do oddziału Czachowskiego. W październiku walczył i w owczarni w . Ranny w nogę został przewieziony do szpitala w Staszowie. Hrabina Rusiecka ułatwiła mu ucieczkę po miesiącu przewożąc do Kiełczyny własności Jaworskich, Wspierał go tam ks. proboszcz . Następnie ks. proboszcz z Kurozwęk zorganizował fikcyjny pogrzeb kilku powstańców (po którym zostały dokumenty w księgach metrykalnych - Teofil akt nr 10). Następnie po wyleczeniu ran walczył w jeździe pod dowództwem Bosaka 17.12.1863. Tam został ranny w potyczce wręcz z Moskalem, którego zabił - lecz sam stracił przytomność i przeleżał na pobojowisku. Przedostał się do szpitala w Siennie gdzie leczył się przez 3 miesiące. 18.5.1864 podczas przeprawy przez Wisłę zatrzymany i przez Kielce i Radom skierowany do Warszawy. Tam odsiedział pół roku w Cytadeli. Następnie dzięki porozumieniu rządów został wysłany do Żywca, gdzie przesiedział jeszcze miesiąc, a kolejno będąc na śledztwie w Krakowie w początku 1865 roku został skazany na jeszcze 4 miesiące więzienia. Po powstaniu walczył pod Oświęcimiem w wojnie austriacko-pruskiej pod dow. rotmistrza Lehmana. Mieszkał w Jabłonkowie gdzie się ożenił.

Seweryn Teofil Wierciński. Ur. 1841 Abramów, zm. 1887 Paryż. Syn Teofila i Róży Wolanowskiej. Junkier armii rosyjskiej. Starszy brat , który zmarł po bitwie pod Panasówką w wieku 15 lat, oraz Stanisław Gustawa. Młodszy brat zaginionego bez wieści w Powstaniu . Więziony w Zamościu za przedpowstaniową działalność niepodległościową. Uciekł po prześcieradłach spuszczonych z okna. Odważny, śmiały, energiczny, przedsiębiorczy, pretendował do objęcia komendy w oddziałach. Jednak dowodzenie oddano Janowi Lamowi. Wzburzyło to Wiercińskiego do tego stopnia, że wymierzył pistolet w dowódcę. Skończyło się to sądem polowym i skazaniem na rozstrzelanie. Dzięki wstawiennictwu Żalplachty, Dąbczańskiego i Zborowskiego Czechowski na mocy przywileju dowódcy odstąpił od wymierzenia kary już na placu egzekucji, zamieniając karę na wydalenie. Jednakże na prośbę powstańców zgodził się na zdegradowanie do roli szeregowca i przedzielenia do jednej z kompanii. Później przeszedł pod komendę Jeziorańskiego. Pod Kobylanką okryty ciężkimi ranami (na samej głowie siedem cięć pałasza) wyjechał po długiej niemocy do Paryża. W celu dalszej kuracji, został wyprawiony do wód kosztem rządu francuskiego. Ożeniwszy się z Francuzką, założył fabrykę sztucznych kwiatów Mr.Severin. Pochowany w zbiorowej mogile na cm. Montparnasse. • Wg Tomasza Winnickiego umarł w Kołomyi. • Razem z Sewerynem służył jego straszy brat – sztabskapitan wojska rosyjskiego • Znany jest Seweryn Wierciński, ur. 08.01.1816 Wierzchowiska, który poległ pod Dołhą, służąc w oddziale Bończy. Nie wiadomo czy nie zachodzi tu jakaś pomyłka.