Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 70

Strona z 2 < Poprzednia Pierwsza

Ur. Baranie Peretoki. 13 lat, syn kramarza domonośnego. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za zatajenie broni, skazany na 4 dni aresztu i utratę broni.

Ferdynand Mnerka

Ur. 15.1.1839, zm. 29.3.1906. Oficjalista prywatny, uczestnik powstania. Pochowany Żółkiew, cmentarz na Przedmieściu Lwowskim.

Ferdynand Mnerka

powstaniec styczniowy, poch. Żółkiew

Antoni Mozarowski

Z Chochołowa, lat 43 właściciel dóbr. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za przechowywanie cudzoziemców nie mogących się wylegitymować, skazany na 8 dni aresztu.

Ur. 10.12.1836r., Dolina. Starszy nauczyciel przy 6-cio klasowej szkole w Dolinie obok Stryja, żonaty, 4 dzieci, wyznania greko-katolickiego. Był braciszkiem w Zakonie Ojców Dominikanów jako nauczyciel i zakrystian w Żółkwi i we Lwowie. W czasie powstania służył jako szeregowiec, a także zajmował się pielęgnowaniem majora Englerta, który w I bitwie pod Potokiem poległ, ponieważ został ciężko ranny. Służył w I oddziale lwowskim Czechowskiego i walczył pod Potokiem, Rudką i Olszową. Był tak pobity, że po rozbiciu oddziału Czechowskiego leżał kilka tygodni. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego 1863/4 podpisał 20.11. (brak roku).

Jułiusz Najburg

powstaniec styczniowy, poch. Żółkiew

Teofil Nestorowicz

Z Białej, 22 lat, agronom. Sądzony przez delegowany Sąd Wojenny w Żółkwi za przestępstwo przeciwko zarządzeniom publicznym (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). We wrześniu 1864 uznany za niewinnego.

Antoni Nowakowski

Ze Lwowa, ekonom, lat 55. W sierpniu 1864 skazany przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za zbrodnię zakłócenia spokojności publicznej, na 6 miesięcy więzienia zaostrzonego odosobnieniem w każdy drugi miesiąc.

Tomasz Nowotarski

hrabia, wieku lat 24, rodem z Węgier, w dziecinnym wieku oddany do akademii wojskowej w Wiedniu. Zdolnościami i pilnością wszystkich przewyższał tak, iż już w 17 roku życia wyszedł jako oficer. Przydzielonym został do pułku huzarów w Żółkwi w Galicji stojącego, gdzie tak się zbratał z Polakami, aż w r. 1849 jako oficer huzarów poszedł z kilkunastu towarzyszami do legionów polskich, gdzie ozdobiony dwoma znakami honorowymi i stopniem rotmistrza po upadku rewolucji wkroczył z do Turcji, gdzie wstąpił do wojsk sułtana. Miał udział w wojnie krymskiej, następnie walczył w wyprawach Garibaldiego we Włoszech, skąd nazad powrócił do Turcji. W r. 1863 już w marcu przybył do Galicji z 17 towarzyszami, z których każdy przyprowadził konia i całe uzbrojenie. Najpierw walczył z Leszkiem Wiśniewskim, a następnie w nieszczęśliwej wyprawie radziwiłłowskiej, po której pospieszył pod dowództwo Lelewela, gdzie otrzymał dowództwo nad oddziałem kawalerii i niezmordowany był w pełnieniu służby. Przy samym końcu bitwy zwanej powszechnie 3 września 1863 r. pod Panasówką, po odbytych świetnych szarżach konnicy, będąc juz rannym chciał jeszcze pogonić za uciekającymi dragonami, lecz odbiegł za daleko i tam go kula karabinowa dosięgła i trafiony w brzuch we wnętrznościach ugrzęzła. Przyniesiony do ambulansów wytrzymał wyjęcie kuli z mniejszej rany w nogę, lecz rana w brzuchu nie mogła być operowaną i wskutek tego o godzinie 5 rano waleczny ten żołnierz z lat 1848-1855, 1857 w karczmie w Zwierzyńcu rycerskiego ducha wyzionął. Będąc wyznania kalwińskiego na pół godziny przed śmiercią przyjął wiarę katolicką, utrzymując, że chce umrzeć w tej wierze, którą wyznają jego towarzysze broni i w obronie której życie swoje położył. [1] Podczas bitwy ubrany był w biały płaszcz z czerwonym kołnierzem. [2]

Michał Oleksiński

Rodem z Drohobycza, właściciel Tuturkowic. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za zbrodnię zakłócenia spokojności publicznej, uwolniony z braku dowodów. Skazany na utratę broni.

Jan Opoczyński

z Rydzewa (Żółkiew)

Alfred Raczyński

Z Żółkwi, lat 29, stanu wolnego, wysłużony żołnierz. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Skazany, na 2 miesiące więzienia.

Z Turynki, lat 20, włościanin. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym, skazany na 8 dni aresztu.

Jankiel Rothfleisch

Z Sokala, lat 56, woźnica. W sierpniu 1864 skazany przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za zbrodnię zakłócenia spokojności publicznej, na 2 miesiące więzienia zaostrzonego 3 razowym postem w tygodniu i twardym łożem. (Wliczono mu 1 miesiąc aresztu).

Mieczysław Ruszczyński

powstaniec styczniowy, poch. Żółkiew

Ferdynand Saczkiewicz

Ur. 03.03.1842r., Przestanie pow. Żółkiew. Były oficjalista prywatny, wdowiec, wyznania greko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był oficjalistą prywatnym i pisarzem powiatowym, natomiast w czasie powstania szeregowcem. Służył w lubelskim pod Zapałowiczem, gdy ten oddział rozbito wrócił do Galicji i po uformowaniu się oddziału Sapiechy pod dowództwem Horodyńskiego wstąpił do niego. Pod Radziwiłłowem został ciężko ranny. Odstrzelono mu szczękę i lewy obojczyk. Został zasądzony w oddalone miejsca Syberii do gub. jenisiejskiej na 8 lat. Po amnestii wrócił do kraju. Deklarację podpisał 20.07.1893r.

Urodzony pod imieniem Józef. Ur. 19.10.1838 Kołomyja, Przemieście Nadwóreńskie 150 (chrzestny: Franciszek Ksawery Oczosalski) [2], zm. 5.7.1914 Kraków. Syn Macieja i Reginy Marcinkiewicz. Jego ojciec był lokajem (prawd.) u Oczosalskich w Cieniawie. Po ukończeniu 7 klas szkoły we Lwowie podjął studia teologiczne prowadzone przez oo. Karmelitów. W 1863 przebywał w klasztorze dominikańskim w Podkamieniu skąd 29 czerwca wyszedł do Powstania[1] zagitowany przez - mistrza nowicjatu. Walczył w oddziale Wysockiego, pod dowództwem [4] i został lekko ranny.[9] Po klęsce udało mu się powrócić do klasztoru, gdzie kontynuował naukę. 20.7.1863 przyjął habit dominikański. 26.7.1867 otrzymał święcenia kapłańskie w następnym roku śluby wieczyste w Żółkwi.[9] Prawie 50 lat piastował różne funkcję. Wpierw uczył w szkole normalnej w Żółkwi. 1873-81 był przeorem i administratorem parafii w Bohorodczanach, 11.1882-4 pełnił te same funkcje w Czortkowie. w 1881 i 1885 uczestniczył w Kapitule Prowincji Galicyjskiej. 1884-90 był przeorem w Podkamieniu. M.in. wymienił tu dach kościoła i odnowił wnętrze, szkarpy oraz basztę orbonną[7], prowadził obronę przed działaniami Rusinów pragnących przejąć kaplicę przykościelną, uzyskując w tej sprawie notę papieską[8]. Wybudował także nowy dwór w Zarudziu [9]. Otrzymał tu prawo zakładnia bractw różańcowych i tytuł kaznodziei generalnego. Niestety był tu odbierany negatywnie przez niektórych współbraci - jako podejrzliwy i mściwy.[1][9] Po odbyciu kilkumiesięcznej kuracji w Bawarii wg metody ks. Kneipa zamieszkał w Jarosławiu. 1898-1911 przebywał poza zakonem, pełniąc różne funkcje m.in. kapelana ss- Marianek w Łomnej. Od 1911 w Krakowie św klasztorze św. Trójcy, gdzie zarobione pieniądze przeznaczył na elektryfikację klasztoru i kościoła. Kaznodzieja, działacz narodowy. Był słabego zdrowia. W ostatnich latach życia pełnił funkcję podprzeora w Krakowie odbiera jako człowiek pełen poświęcenia i złożenia wszystkiego na ołtarzu Boga i Ojczyzny. Został poch. na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[6], w grobowcu dominikańskim przy głównej alei.

Jan Stella-Sawicki

dr med.: ur. r. 1831 w Szawlach na Litwie. Z IV klasy gimn. oddał go ojciec do szkoły kadetów w Petersburgu zwanej "Pułkim szlacheckim". Przeszedł wszystkie szczeble -wojennej hierarchii i w r. 1849 •awansował na oficera do pułku gwardyjskich grenadjerów. Odbył kampanię węgierską razem z gwardyą, a po powrocie wstąpił do wojennej Akademii jenerałnego sztabu. W r. 1854 jako celujący w naukach otrzymał rangę •sztabs-kapitana gwardyjskiego jenerałnego sztabu, i został mianowany starszym adjutantem sztabu gwardyjskiego korpusu, którym dowodził następca tronu Aleksander (II). W r. 1857 był awansowany na podpułkownika, a w r. 1860 na pułkownika jener. sztabu i mianowany szefem sztabu kawalerzyckiej dywizyi, złożonej z sześciu pułków kawaleryi i brygady artyleryi. Potem był jeszcze szefem sztabu 3 kaw. dywizyi. W r. 1863, gdy wybuchło powstanie narodowe wziął dymisyę i wyjechał za granicę. Wstąpiwszy do oddz jen. Wysockiego, brał udział w bitwie pod Radziwiłłowem i w czasie tejże został mianowany szefem sztabu na miejsce rannego pułków. Domagalskiego. Po uwięzieniu Wysockiego i wyjeździe Różyckiego za granicę, mianował go Rząd nar. organizatorem naczelnym wojskowym w G-alicji. Tu pod imieniem pułków. Strusia .zorganizował i wysłał do Królestwa kilkanaście oddz. W końcu czerwca r. 1864 wyjechał do Szwajcaryi i tam w Genewie zajmował się wyszukiwaniem pracy dla biednych emigrantów. Pracował potem jako robotnik w Augsburgu w zakładzie galwanoplastycznym, w r. 1866 wstąpił do Akademii medycznej w Strassburgu i po 4 latach otrzymał dyplom doktorski. Jako lekarz-chirurg był naczelnikiem ambulansu na 240 łóżek w czasie bombardowania Strassburga, i lekarzem w szpitalu strasburgskim cywilnym. To upadku fortecy wrócił do Genewy i tu po zdaniu coloquium zaczął praktykę lekarską. W r. 1871 przyjechał do Galicji i wstąpił do szpitala jako lekarz pomoen., w r. 1873 został mianowany inspektorem szpitali, a w r. 1891 radcą Wydziału kraj. Jest obywatelem honor. m. Żółkwi i Jasła, był kilkakrotnie dekorowany a Tow. lekarzy w Wilnie za prace jego w piśmiennictwie lekarskiem i około szpitali w Galicji mianowało go swoim członkiem.

Julian Szajnóg

Ur. 1837 Żółkiew, miejscowość w 1923: Żółkiewka, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IX-97

Andruch Wełyki

Z Turynki, lat 24, włościanin. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym, skazany na 8 dni aresztu.

Jan Mieczysław Wierzbicki

ppro.(1845) Żółkiew

Mieczysław Wierzbicki

powstaniec styczniowy, poch. Żółkiew

Paweł Wierzbicki

Ur. 1845 Leszczatów, miejscowość w 1923: Żółkiew, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XII-63

Ignacy Wyganowski

h. Łodzia, ur. 1791, kap., zm. 17 II 1880, powstaniec styczniowy, poch. Żółkiew

Ignacy Wyganowski

W Powstaniu Listopadowym kapitan 2 pułku strzelców pieszych 1815—1830. Na starość osiadł w Żółkwi gdzie zakończył życie dnia 17.2.1880 licząc 89 lat. Zasłużonemu ojczyźnie weteranowi polskiemu, oddano ostatnią, posługę okazałym pogrzebem, przy nader licznym udziale duchowieństwa obu obrządków, cechów, bractw i Rady miejskiej, członkowie straży ogniowej zanieśli na swych barkach trumnę do grobu, nad którym nauczyciel ludowy krótką przemową, uczcił zasługi sędziwego wojaka.

Kazimierz Zbrożek

Z Wierbiąża, lat 51, właściciel dóbr. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za przechowywanie cudzoziemców nie mogących się wylegitymować, skazany na 8 dni aresztu.

Emil Złotowski

Doktor. Ur. 1838r., Żółkiew. Ojciec dwóch córek. Przed powstaniem był studentem i odbył wojnę w roku 1859r. w stopniu wachmistrza sanitarnego. W powstaniu był mianowany w grudniu 1863r. od dowódcy jazdy hrubieszowskiej porucznikiem jazdy. Zajmował się werbunkiem podoficerów. Został aresztowany. Wypuszczony i znów ścigany przez policję udał się do Rumunii, Turcji (10 lat służył w armii tureckiej) i ostatecznie do Włoch do Turynu, gdzie skończył medycynę i dostał dyplom. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa Wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 podpisał 02.09.1896r.

Emil Złotowski

dr., ur. r. 1838 w Żółkwi, odbył kamp. r. 1859 jako wachmistrz sanit., poczem służył jako porucz. jazdy hrubieszowskiej, i zajmował się werbunkiem podoficerów do oddziałów. Ścigany przez policyę udał się do Rumunii, Turcji, następnie skończył w Turynie medycynę, służył 10 lat w armii tureckiej w stopniu podpułk. lekarza i odbył kamp. rosyj.-turecką jako naczel. ambul. Nr. 3. Następnie lekarz w Ruszczuku.

Z Żółkwi, lat 48, dozorca drogowy. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem zbrodni obrazy majestatu (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Skazany, na miesiąc ciężkiego więzienia. W drodze rekursu dla braku istoty czynu uwolniony.

Strona z 2 < Poprzednia Pierwsza