Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop ze wsi Ludominy (Laudomina), pow. stanisławowski, lat 17. Kawaler. Aresztowany 15 stycznia 1865 r. za "udział w powieszeniu niejakiego Aleksandra". 3 kwietnia przekazano sprawę Audytoriatowi Polowemu. (W-68).

aktywnie uczestniczył w powstaniu, za co został postawiony pod sąd polowy.

prowadził w okolicy nabór nowych ludzi do partii powstańczej

aktywnie uczestniczył w powstaniu, za co został postawiony pod sąd polowy

Żydzi (dwaj bracia z Częstochowy). Skazani na 1,5 miesiąca za śpiewanie hymnów rewolucyjnych i podburzające czyny przeciw rządowi.

(Wolski?) Ukrywał się we wsi Rosy. Naczelnik wojenny oddziału stoczkowskiego otrzymał doniesienie, że we wsi Rosy ukrywa się uzbrojony powstaniec. W asyście 9 kozaków, po dokonaniu rewizji, ujął go w jednej z komór. Przy nim znaleziono "modlitewną książeczkę, a w niej kartkę od niejakiego gen. Brzezińskiego (takim pseudonimem podpisywał się Brzóska) do Bojanowskiego z pieczęcią narodową, był on wymieniony w piśmie..." (informacja o tym zdarzeniu przetrwała do dziś także w przekazie ustnym. Wg relacji p. Tadeusza Rosy z Rosów, który zna tę historię z opowieści rodzinnych, pojmany powstaniec został przez kozaków przywiązany do końskich ogonów a następnie galopem wleczony po drodze i polach aż "wyzionął ducha". Pochowano go potem przy drodze. Przy jego mogile jeszcze kilkadziesiąt lat temu stał krzyż).

burmistrz miasteczka Dubienki w Hrubieszowskim, zakatowany przez Moskali w styczniu 1864 r. w czasie rabunku tego miejsca.

burmistrz miaśteczka Dubienki w Hrubieszowskiem, został zakłuty bagnetami w czasie rabunku Dubienek w Stycznia 1864 r. (Imion. Stupn. podaje, że batami zabity).

Żyd, wyrobnik. Za czynny udział w rozruchach i manifestacjach przeciw rządowi został skazany na 2 lata rot aresztanckich.

subiekt z domu zleceń rolników płockich. W czasie napadu powstańców 22 stycznia 1963 r. na koszary kozackie ranny w twarz kulą, wzięty do niewoli. W kilka dni potem rozstrzelany został w Płocku

Były oficjalista prywatny. Zamieszkały w Zamarstynowie przy ulicy Tkackiej 415. Urodził się dnia 6 stycznia 1840r w Woli-Żelichowskiej okręgu Tarnowskiego. Żonaty, ojciec jednego syna, religii rzym-kat. Przed powstaniem pracował jako prywatny oficjalista a w powstaniu był żołnierzem. Walczył w Krakowskiem w oddziale Miniewskiego pod Krzykawką, gdzie oberszt Garibaldiego, Nullo zginął, również innych potyczkach- pod Radziwiłłowem z Wysockim, gdzie przy ataku na Lewiatyń cofnęli się , bo osadzonych moskali po domach nie wolno było podpalać. Walczył też z Rohebrunem przy hr. Komorowskim w Porydzku (Poryck), gdzie silny rekonesans uratował na błoniach pod tym miastem. Przywołuje, że w okolicy Milatyna znali go W.P Zadyńscy z Familią. W.P Bohmistrz Obertyński wybawił go raz od obracanej pi… a po raz drugi kiedy porucznik Ariergardy z jednym plutonem zrobił zasadzkę przeciw 5 rocie moskali. Wpisowego zapłacił 1 zł a składki rocznej 3 zł. Podpisał ”Zwoliński” Lwów dnia 22 maja 1897r.

ksiądz, syn Antoniego, ur. 1830, ze szlachty, wikariusz parafii Bystrzyca diecezji wileńskiej. Za czynny udział w powstaniu został w 1864 skazany przez sąd polowy na osiem lat ciężkich robót w zakladach na Syberii, z pozbawieniem praw stanu. W czerwcu 1864 przybył do Tobolska, skąd wysłano go do gub. irkuckiej. Karę odbywał w Akatui, następnie na osiedleniu w Tunce. W 1875, na podstawie manifestu ze stycznia 1874, uzyskał zgodę na przeniesienie do europejskiej części Rosji, wyjechał do gub. kazańskiej i zamieszkał w Jadryniu pod dozorem policji. Zmarł tamże przed 3 stycznia 1880.

Naczelnik partii, 29 stycznia rozstrzelany w fortecy Nowogoorgijewskiej

Syn Antoniego, porucznika wojsk polskich z r. 1831, dziedzica dóbr Strugi w powiecie kościerzyńskim, ur. dnia 8 stycznia 1842 r. w Pr. Starogardzie, uczeń gimnazyum najprzód chojnickiego, następnie wejherowskiego, zkąd w r. 1863 jako abituryent poszedł do powstania, poległ dnia 22 listopada 1863 r. w okolicy Pościen pod Chorzelami w powiecie przasnyżskim w Płockiem.

Zobacz też: Piotr Wolec

szeregowy należąc do partii był w potyczce przeciw wojsku, 25 stycznia 1865 r, rozstrzelany

(?), wojskowy wysłany w styczniu e. z Krakowa do oddziału powst.

Ur. 1837, zm. 15 stycznia 1916, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 18 stycznia 1916, cmentarz staroparafialny na Komandorii Pogrzeb z Zakładu św. Józefa na cm. św. Małgorzaty, grób prawd. nie istnieje.

(ok. 1841 - 1916 Poznań) - weteran Powstania Styczniowego zmarły w Poznaniu, w wieku 79 lat. "Zmarły był z zawodu rolnikiem, a od lat 24 urzędnikiem konsystorskim i ordynariatu arcybiskupstwa w Poznaniu. W roku 1863 przebył całą kampanię, aż w końcu raniony pod Ignacewem zniewolony był złożyć broń. Po ukończeniu wyprawy więziony był przez półtora roku w Poznaniu i Berlinie"

(18.03.1844 Kraków - 25.01.1903 Ostrów k. Przemyśla) - weteran Powstania Styczniowego [1] "właściciel dóbr Ostrów pod Przemyślem, żołnierz z r. 1863" zmarł w 1903 r. [1] Fundator pierwszego kościoła w Ostrowie konsekrowanego w 1887 r. [4] Urodzony 18.03.1844 r w Krakowie [2] - jest akt urodzenia ale na dzień 16 marca 1844 r. [3] Rodzice: Dawid Woźniakowski lat 36 zamieszkały w Krakowie, ul. Bracka nr 248 [3] i Józefa Żukowska lat 32 [3] małżonkowie Woźniakowscy. [3] Zmarł 25.01.1903 w Ostrowiu k. Przemyśla [4] Pochowany w Ostrowie k. Przemyśla, grób nadal (2023 r.) istnieje. [4]

wojskowy wysłany w styczniu 1864 r. z Krakowa do oddziału powst.

pułkownik i dowódca oddziału kawaleryi, według Gł. Nr. 48, w bitwie 19 Stycznia 1864 r. pod Rudą-Korybutowską ciężko ranny w tymże dniu zmarł. (R. P. zaś podaje, że zginął pod Uścimowem).

ur. 1842 w Zawadzie, akademik, w Warszawie należał od r. 1861 do organiz. naród. W styczniu r. 1863 wyjechał do Węgrowa i brał udział w tej bitwie i w bitwie Siemiatyckiej, po której udał się z Rogińskim do puszczy Białowiezkiej. gdzie schwytany został skazany na rozstrzelanie. Wyrok zmieniono na osiedlenie w wschód. Syberyi. Tam też przebywał przez lat siedm. Po powrocie do kraju, dostał się pod koniec życia do zakładu nieulecz. im. Bilińskich we Lwowie.

kasjer, zamieszkały we Lwowie przy pl. Kapitulnym 7. Urodził się 5 stycznia 1843 roku w Biłce Szlacheckiej, stanu wolnego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż przed powstaniem był uczniem gimnazjalnym. W powstaniu walczył jako szeregowiec w oddziałach Czachowskiego i Jeziorańskiego. Za świadków podał Niemczynowskiego, Longchampsa i Wincentego Kossakowskiego. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego i składki rocznej w wysokości 3 złotych. Oświadczenie podpisał we Lwowie 15 stycznia 1895 roku.

wojskowy, wyprawiony w styczniu 1864 r. z Krakowa do oddziału powst.

ur. w Kwieciszkach r. 1838, aplik. sąd.. pracował w organiz. j)od dyrekcyą Józefowicza, następnie mianowany porucz.. został przydzielony do sztabu Wawra. Po rozbiciu oddz. pod Wizną schwytany, wydobyl się z niewoli i spełniał obowiązki agenta nadgranicz. na pow. Łomżyński i okręg Biebrzański do dnia 5. stycznia 1865, w którym to dniu dr. Bronisław Badziszewski komis, pełnomoc, woj. Augustowskiego udzielił mu pisemnego pozwolenia do wyjazdu za granicę. Po powst. sekretarz Bady powiat.

Zginął pod Uścimowem 19 Stycznia 1864 r.

poległ w bitwie pod Uścimowem 19 stycznia 1864 r.

Kisiel—Zagoriański (Zagórzański?) Stanisław, ur. ok. 1843, właściciel dóbr na Witebszczyźnie. W 1864 zesłany na osiedlenie w Syberii Wsch., z pozbawieniem praw. Od stycznia I 8 65 mieszkał w gminie Irikowskaja gub. irkuckiej, skąd jeszcze w tym samym roku został przeniesiony do Jakucji. W listopadzie 1867 ponownie znalazł się w gub. irkuckiej, w gminie Niżnieulimskaja, gdzie zamieszkał razem ze swoim krewnym, Ferdynandem (zob.). W 1870 uzyskał zezwolenie na wyjazd do gub. utimskiej. Nie wiemy, kiedy przybył do gub. ołonieckiej. Mieszkał w Powieńcu pod dozorem policji. Na podstawie manifestu z maja 1871 i ze stycznia 1874 został zwolniony z dozoru, bez prawa zamieszkania w miastach i guberniach stołecznych, zachodnich i w Królestwie Polskim.

Więzień cytadeli warszawskiej. szeregowiec, rezerwista z 26 pułku, lat 43. Katolik, żonaty. Aresztowany we wsi Dąbrowica 25 października 1864 r. "za należenie do bandy Brzó­ ski". W więzieniu od 26 października. 25 stycznia 1865 r. skazany na 10 lat katorgi. 1 lutego odesłany do Warszawy. (Z-30).

Ur. 1818, proboszcz opatowski. Organizator uroczystości patriotycznych, m.in. odpustowych 14 IX 1861 na Św. Krzyżu, za co został zesłany do Guberni Jenisejskiej (wschodnia Syberia) w 1861. Ze względu na stan zdrowia przewieziono go do europejskiej części Rosji (do Saratowa), tam zmarł na pocz. stycznia 1863 r.

Ze Lwowa, lat 23, technik. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Skazany, na 1 rok więzienia (z policzeniem 7-miesięcznego aresztu)

Zakonnik, karmelita z Obór, po powstaniu uciekł za granicę, po powrocie na mocy decyzji namiestnika z 9 stycznia 1866 r. oddano go pod surowy nadzór policyjny.

mieszczanin, żandarm wieszający, 17 stycznia 1864 r powieszony w Gombinie,

ur. ok. 1813, szlachcic z Witebszczyzny, z pow. lucyńskiego, zarządca majątku w gub wileńskiej. Za ,,nieprawomyślność pod względem politycznym został między styczniem a marcem 1864 skazany przez sąd woj. na zamieszkanie w gub. ołonieckiej i konfiskatę majątku. Od września 1864 mieszkał w Powieńcu. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Po zwolnieniu z zesłania wyjechał do Królestwa, następnie do syna, maszynisty na kolei, prawdopodobnie do Pskowa, gdzie zmarł. (Por. Zaliwako Teodor

hrabia, ur. ok. 18 3-2, właściciel dóbr na Grodzieńszczyźnie. Jako podejrzany o przynależność do organizacji narodowej został zesłany na zamieszkanie w Rosji pod dozorem policji. Wyjechał z Warszawy 8 stycznia 1864 w piętnastej partu zesłańców do Pskowa, skąd, na podstawie rozporządzenia MSW, wysłano go do gub. kazańskiej. Przybył do Jadrynia zapewne jeszcze w 1864, wraz z zoną Klementyną i siedmiorgiem dzieci: córkami Wandą, Józetą i Anną, synami Ignacym, ur. ok. 1851, Edwardem, ur. ok. 1856, Kazimierzem, ur. ok. 1857, 1 Julianem, ur. ok. 18 58. Pozostawiony bez środków utrzymania (bogaty wuj, Ciecierski, odmówił mu wszelkiej pomocy), zmarł w nędzy na zesłaniu 20 listopada 1865 „koledzy złożyli się na trumnę 1 pogrzeb". Rodzina miała powrócić do kraju w 1866.

hr., generał, za młodu wstąpiwszy do wojska był w r. 1830 adiutantem Wielkiego Księcia Konstantego. W r. 1831 z całym zapałem rzucił się do walki i mianowicie pod Dębem zaszczytnie się odznaczył. Po powstaniu nie złożył oręża, lecz był w wojsku belgijskim. W latach 1848 i 49 uczestniczy w wojnie Karola Alberta przeciw Austrii i po klęsce pod Nowarą spieszy do Węgier, gdzie bierze udział w ostatnich bojach dogorywającego powstania. Podczas wojny wschodniej w r. 1856 formuje pułki legionów polsko-angielskich. W r. 1863 i 64 reprezentował Rząd Narodowy w Londynie. Zmarł w Paryżu 11 stycznia 1868 r.